ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กวินพัฒน์]

ชายขี้แพ้


เป็นเพียงชายคนหนึ่งซึ่งพ่ายแพ้
คนอ่อนแอความรักหักสลาย
เหมือนไม่เคยมีเราเฝ้าเสียดาย
ไร้ความหมายสิ้นตัวตนคนอย่างเรา

เป็นคนคุยฆ่าเวลาคราเธอว่าง
เป็นกระถางรองบ่อนตอนเธอเหงา
เป็นเพียงคนเยียวยาพาบรรเทา
เพราะโง่เง่าขี้ขลาดอนาถใจ

สุขของเธอคือรักเขา..ที่เราเห็น
สุขเราเป็นที่ปรึกษาคราเธอใกล้
ทั้งที่รู้ความจริงสิ่งเป็นไป
เธอมีใครไว้อยู่เรารู้ดี

ใกล้แม้เจ็บยังพร้อมยอมเจ็บปวด
ถึงร้าวรวดอย่างไรไม่อาจหนี
อยากจะบอก “รักนะ” ทุกนาที
ชายคนนี้ขี้แพ้อ่อนแอเกิน


กวินพัฒน์

[PIKuL]

แม้นยามมองความรักไร้หมุดหมาย
ยังเป็นชายมั่นในรัก...น่าสรรเสริญ
ยอมทนเก็บเจ็บช้ำ...คราเผชิญ
ความหมางเมินยามเดินคู่คนรู้ใจ

เป็นความรัก....เพื่อรัก...ไร้คำตอบ
คนที่ชอบ...แต่เขาบอก...เราไม่ใช่
ไม่อยากทน..แต่ไม่อาจจากลาไป
จึงขอดูอยู่ใกล้-ไกลข้างใจเธอ.

[เข็ดดอย*]

อุ๊ย! พิกุลปาด 



คนที่เธอลุ่มหลงมอบธงขาว
แม้นรวดร้าวมิวางตัวห่างเหิน
ให้เขาเย้ยเยาะหยันล้อกันเพลิน
ด้วยว่าเมิน "รักแท้" ซึ้งแน่ใจ

"สุขของเธอคือเขา..ที่เราเห็น"(กวินพัฒน์)
เราผู้เป็นคนมองเธอหมองไหม้
อยากส่งน้ำเย็นสาดรินราดไป-
ก่อนเพลิงไฟรักร้อนสุมชอนแรง

แต่คนคุยไม่ลึกที่ปรึกษา
จักบากหน้าก็อายเกรงหน่ายแหนง
ทั้งรู้เธอฝืนยิ้ม ~ ยิ่งทิ่มแทง
มองเธอแกล้งหัวเราะทั้งเปราะบาง

อิทธิพลของเขาใหญ่เท่าฟ้า
เราอิจฉาเหลือเกิน...เธอเมินหมาง
อยู่ตรงนี้รอคอยมิปล่อยวาง
อยากอยู่ข้างเคียงกาย "ชายขี้แพ้"

[กวินพัฒน์]

แม้นยามมองความรักไร้หมุดหมาย
ยังเป็นชายมั่นในรัก...น่าสรรเสริญ
ยอมทนเก็บเจ็บช้ำ...คราเผชิญ
ความหมางเมินยามเดินคู่คนรู้ใจ

เป็นความรัก....เพื่อรัก...ไร้คำตอบ
คนที่ชอบ...แต่เขาบอก...เราไม่ใช่
ไม่อยากทน..แต่ไม่อาจจากลาไป
จึงขอดูอยู่ใกล้-ไกลข้างใจเธอ.

คนขี้ขลาดอ่อนก็แค่นี้
อันเรื่องความหวังดีมีเสมอ
เรื่องหัวใจมันยากไม่อยากเจอ
แต่ก็เพ้อเรื่อยไปไม่เคยพอ

อาจเป็นความโง่เง่าเราก็ได้
แค่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งรักฝ่อ
แอบชอบเขาไม่กล้าเผยเลยเฝ้ารอ
รักจนท้อก็รักเกินหักใจ


M.

[กวินพัฒน์]

อุ๊ย! พิกุลปาด 



คนที่เธอลุ่มหลงมอบธงขาว
แม้นรวดร้าวมิวางตัวห่างเหิน
ให้เขาเย้ยเยาะหยันล้อกันเพลิน
ด้วยว่าเมิน "รักแท้" ซึ้งแน่ใจ

"สุขของเธอคือเขา..ที่เราเห็น"(กวินพัฒน์)
เราผู้เป็นคนมองเธอหมองไหม้
อยากส่งน้ำเย็นสาดรินราดไป-
ก่อนเพลิงไฟรักร้อนสุมชอนแรง

แต่คนคุยไม่ลึกที่ปรึกษา
จักบากหน้าก็อายเกรงหน่ายแหนง
ทั้งรู้เธอฝืนยิ้ม ~ ยิ่งทิ่มแทง
มองเธอแกล้งหัวเราะทั้งเปราะบาง

อิทธิพลของเขาใหญ่เท่าฟ้า
เราอิจฉาเหลือเกิน...เธอเมินหมาง
อยู่ตรงนี้รอคอยมิปล่อยวาง
อยากอยู่ข้างเคียงกาย "ชายขี้แพ้"

เป็นผู้ชายขี้แพ้แต่แรกเริ่ม
วางประเดิมรักบูดปูดรอยแผล
เป็นคนโง่งี่เง่าเขารังแก
เป็นได้แค่กระโถนโดนเขาทำ

ไม่คู่ควรข้างใครให้ปวดร้าว
มิควรก้าวข้างใครให้ถลำ
อยู่ที่เดิมที่เก่าที่เราจำ
ไม่ตอกย้ำทำตัวกลัวเจ็บนาน


M.

[เข็ดดอย*]

พูดตรง-ตรง ง่าย-ง่าย ไม่รับรัก
มิต้องชักแม่น้ำคำสื่อสาร
รักเขาหมดไม่เหลือแบ่งเจือจาน
ความร้าวรานฉันรู้อยู่แก่ใจ

เชิญเธออยู่ตรงที่-ที่เธอชอบ
ส่วนคำตอบฉันคงเลิกสงสัย
เป็นคนนอกสายตาไกลกว่าไกล
มิกล้าไปเสนอตัว...กลัวเกลียดกัน

 

[Rattikal]

สิ่งในโลก..ก็เป็น..เช่นแบบนี้

รักที่ดี..มีค่า..เขาไม่สน

คอยเป็นห่วง..ปกป้อง..สุดอดทน

ไม่เคยบ่น..ย่อท้อ..ต่อเวลา..

...ให้ฉันยอม...เป็นอะไรก็ได้...

ที่ทำให้..เธอมีสุข..และสมหวัง

ถึงรู้ว่า..เป็นคน..ไม่สำคัญ

...ยอมเจ็บงัน...ฉันรู้...อยู่แก่ใจ...

5/3/69

#รัตติกาล

[PIKuL]

เพราะความรักไม่เคยแพ้ใครในโลก
แพ้เพียงโชคมิเข้าข้างแม้ครั้งไหน
หากเดินหน้ารักแล้ว...มิแผ่วใจ
ยิ่งห่างไกลยิ่งไขว่คว้ามาครอบครอง

ก็แค่เป็นเพียงความปรารถนา
อยากได้รักเธอตอบมาเป็นคู่สอง
แม้นวันนี้ยังไม่ใช่..ใจขอจอง
รอจนกว่าเธอจะมองมาเห็นกัน

จวบจนเธอมีใคร...สักคนหนึ่ง
ที่เธอยอมหวานซึ้ง...ต่อหน้าฉัน
เป็นการเลือกให้เขารู้...ใครสำคัญ
และยืนยัน...วันนี้...ใครที่แพ้.