ท่ามค่ำคืนท้องฟ้ามืดสนิท
มองไปยังดาวประจำทิศ .. . ดวงสง่าผ่าเผย
แสงของดาวนำทางยังงดงามเช่นเคย
ไม่มีคืนไหนที่ละเลย .. . หน้าที่ของมัน
อยู่บนท้องฟ้า . .. มองลงมาเห็นอะไรบ้าง
เห็นไหมว่าจุดเล็กเล็กเบื้องล่าง . .. คือฉัน
ดาวเหนืออาจเหนื่อยล้า . .. แต่ผู้คนมองหาทุกวัน
ต่างจากหิ่งห้อยบนดินอย่างฉัน .. .
ต่อให้พยายามเปล่งแสงเท่าใดนั้น . . ก็ยังไร้ความสำคัญ ~ เช่นผ่านมา
ปีกบางเล็กบินเดียวดายจนล้าอ่อน
เพียงลมแผ่วพัดช้อน . .. ร่างน้อยก็ลอยขึ้นฟ้า
หลงดีใจ .. . นึกว่าถูกเลือกให้ไปเป็นดาวบนนภา
ก่อนที่ความจริงจะดึงร่างดิ่งลงมา . ..
แหลกสลายทั้งที่สายตา . . ยังมองไปที่ขอบฟ้า . . เช่นเดิม~*
งู้ยย . .. คิดถึงจัง ~ กลอนเพราะมากเลยจ้า
บนความสูงส่งที่ถูกมองว่า . .. สง่าผ่าเผย
รู้ไหมไม่เคย . .. อยากเลือกหน้าที่นี้เลยสักหน
เกิดเป็นดาวเหนือ..ให้แสงสว่างกับนักเดินเรือนับพันคน
แต่ก็มีบางครั้งที่อยากหลุดพ้น...
ออกไปท่องเที่ยวในจักรวาลหมุนวนที่กว้างไกล...
มองเห็นแสงเล็กเล็ก . .. ล่องลอยมา
แม้ไม่ได้ระยิบระยับจัดจ้า...แต่ว่าสดใส
หิ่งห้อยตัวน้อย...กับอิสระที่ได้ล่องลอยไป
ต่างจากดาวเหนือที่แรงแห่งแสงยิ่งใหญ่...แต่ถูกจำจองไว้ชั่วนิรันดร์
