.jpg)
| ไม่รู้ว่า....ความยึดติด....ที่เราเคยมี เป็นเพราะรักเกินพอดี...หรือไม่ หรืออยากปกป้อง...จนมากเกินไป หรือแท้จริงแล้วใจ...เพียงไม่อยากอยู่ลำพัง และไม่เคยคิดว่า...เราจะปลดปล่อย เพราะอย่างน้อย...ลึกๆยังคงมีความหวัง อะไรก็ได้....ขอแค่เพียงไม่ "ลำพัง" ทุ่มเทได้ทั้งๆที่....ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไร ให้อาหาร...อารมณ์และความคิด ยินดีกับการ "ยึดติด"...กับสิ่งที่คิดแล้ว...ว่าใช่! ความหวาดกลัว...คือเราอิสระเกินไป แล้วไม่หลงเหลือใคร...ที่จะมีรอยยิ้มให้ในทุกวัน ได้โปรด...อย่าจากกันไป ยินยอม พร้อมให้อภัย...ได้ทุกอย่างจริงๆนั้น แต่แล้ว....พรหมลิขิตขีดมาเพียงให้ได้พบกัน ความพยายามที่ผ่านมานั้น...ขาดสะบั้น ....เพียงเธอ...ไม่ยินดี.... |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
