ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[psam]

ขอสมัครเข้าชมรมคนช้ำรัก
ปวดร้าวนักกับรักที่ขื่นขม
คนของใจเขาทำช้ำระทม
หลงคารมที่เขาเฝ้าพร่ำมา
หากไม่รักเขาได้จะไม่รัก
จะหยุดพักหัวใจไม่ห่วงหา
จะส่งยิ้มยามเขากล่าวคำลา
หยดน้ำตากลั้นไว้อย่าได้ริน

[มหาซัง]

คำสัญญาถ้าเธอแค่เพ้อบอก   
พูดกลับกรอกหลอกลวงไม่ทวงถาม
ลืมมันไปไม่จำคำคนงาม     
เชิญคุณหามเสาหนักไม่รักดี

มหาซัง

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

ถ้าวันนั้น ฉันรู้ก่อน จะย้อนแก้
ว่ารักแท้ ที่แพ้ใจ ในครั้งก่อน
จะนำพา ใจที่ล้า พาช้ำซ่อน
ฉันจะไม่รักเธอก่อน ตั้งแต่ตอน เราพบกัน

ถ้าไม่รัก เธอได้ จะไม่รัก
ไม่จมปลัก ติดหลักใจ ตั้งแต่นั้น
นานหลายปี นับสิบปี ที่พัวพัน
เธอจากไปนานขนาดนั้น เป็นฉัน ที่หมั่นจำ

หากไม่รัก เธอไป ในครั้งแรกพบ
ใจที่จบ จบที่เจ็บ เจ็บที่ช้ำ
แผลฝังใจ ให้ช้ำใน แต่ยังจำ
ทุกๆคำ ย้ำในใจ ไม่เคยลืม

[กัลมลี*]

รู้ว่ารักไม่ได้ ~ ใจก็รัก
~ (๑) ~

ใครเขาวอนให้ชอบมอบใจภักดิ์
ตัวอกหักเจ็บแปลบเพราะแอบปลื้ม
เฝ้าขอเศษเมตตาหาหยิบยืม
ด้วยด่ำดื่มเดินหลงวงกตรัก

ก็สมน้ำหน้าตนอดทนเก่ง
เรียกร้องเองอยากใกล้ไปรู้จัก
โดยเขาไม่เคยเลยเอ่ยปากทัก
ที่เจ็บหนักทุกส่วนล้วนรู้ดี

อยู่ในเขาวงกตหมดทางออก
หลบในซอกอดสู...รออยู่นี่
และการหักใจห้ามปรามไม่มี
สมควรที่ถูกหยามด้วยย่ามใจ

เจ้าต้นโศกเนิ่นนานผลิบานดอก
มิรู้หรอกเริ่มบานจากด้านไหน
เมื่อรู้ตัวแน่ชัดยากตัดไฟ
เด็ดกิ่งใบราวจักหักอกตน

กับทั้งความผูกพันล่ามพันผูก
เสมือนถูกตรวนขึงตรึงร้อยหน-
ไว้กับเขื่อนน้ำขังเชี่ยววังวน
ซึ่งท่วมท้นทั้งหมดรันทดใจ

ถ้าห้ามใจได้ทัน ~ ฉันคงห้าม
มิวู่วามผูกมิตรคิดเผลอไผล
หากแต่รักบดบังตาครั้งใด
ฉันร้องไห้...เพราะโง่งม...ย่อมสมควร

รู้ว่ารักไม่ได้ ~ ใจก็รัก
เพื่อนเตือนทักคบหาอย่ารีบด่วน
เมื่อไม่เชื่อน้ำจิตของมิตรมวล
เรื่องร้ายล้วนจึงต้องหมองลำพัง

เมื่อเกิดมาอาภัพและอับโชค
คงลาโลกอย่างปลงในกรงขัง-
ดวงใจซึ่ง...คนอย่างเขา...เฝ้าชิงชัง
เกิดกี่ครั้ง...ก็ไร้ค่า...ยิ่งกว่าเดิม

[กัลมลี*]

รู้ว่ารักไม่ได้ ~ ใจก็รัก
~ (๒) ~



เก็บระทมขมถ้อยมิน้อยนี้
และความที่ลุ่มหลงคอยส่งเสริม
ข่มอาวรณ์ซ่อนซึ้งซึ่งต่อเติม
มิให้เพิ่มเลิกฝันวันต่อมา

ด้วยว่าฝืนเดินต่อก็ไม่ถึง
หมายตราตรึงคือพลาดปรารถนา
ยังแต่พ่ายฤทธิ์หยาดปาดน้ำตา
ย่อมถูกคร่าทั้งเป็นมิเห็นใจ

แล้วยังเอาดวงจิตวางผิดที่
โดยราคีพูนพอกช้ำชอกไหม
จะหาความสงสารจากด้านใด
ถวายใส่พานเอาให้เขาเอง

ถ้ารักตัวอีกครั้งยังทันรัก
ฉันคงหักห้ามให้ใครข่มเหง
ที่ฉันทนขมขื่น ~ เขาครื้นเครง
เนื่องจากเพลงรักยังดังฝังใจ

เด็ดดอกรักปักใส่ในน้ำเดือด
คือแห้งเหือดศรัทธาอย่าสงสัย
หวังเห็นดอกรักบานดวงมานใคร
ก็ย่อมไร้วันหวาน ณ ลานทรวง

เฝ้าตักน้ำรดตอรอเติบต้น
ฟ้าผ่านฝนกี่รอบเยือนขอบสรวง
มิมีวันผลิในใจอีกดวง
เพียงหลอกลวงให้เฝ้าเอาใจภักดิ์

หลายครั้งหมดอาลัยในชีวิต
ใคร่ถอนพิษเงื่อนกล...คนอกหัก
กว่าถึงวันทำได้คือ "ไม่รัก"
คงกระอักทุกข์ท้นจนเกือบตาย

เชือกผูกพันล่ามอยู่มิรู้ตัด
ที่เห็นชัดแน่แน่คือแพ้พ่าย
ใช้น้ำตาล้างอาบคราบยางอาย
รอร่างกาย...แหลกเป็นผง...ก็คงลืม

ถ้าถอนใจได้ทัน ~ ฉันคงถอน
ถ้าได้ย้อนกลับไปคงไม่ปลื้ม
มิเอาลมหายใจใครมายืม-
คงด่ำดื่มเพียงฝันของฉันเอง

[กัลมลี*]

รู้ว่ารักไม่ได้~ใจก็รัก
~(๓)~


ถ้าฉันตายคืนนี้เธอที่รัก
จะกล่าวทักทายบ้างอย่างรีบเร่ง
หรือปล่อยวิญญาณ์ฉันนั้นคว้างเคว้ง-
ฟังบทเพลงปี่พาทย์โชยโดยลำพัง

ถ้าถอนตัวก่อนตายได้ขอถอน
ถ้ารู้ก่อนทางคดและหมดหวัง
จะถอนไม่เหลือแม้แต่ภวังค์
แต่รักบังตาเห็นเป็นของดี

เมื่อได้รู้ข่าวคราวยิ่งร้าวหนัก
เหมือนตอกหลักหมุดใจมิให้หนี
โดยมิสนกลับยอมยังพร้อมพลี
เสียดายที่ความจริงใจไร้ที่ยืน

ฉันเหนื่อยมากตอนนี้เธอที่รัก
ฝนตกหนักข้างนอกบอกเลยฝืน
ถ้าหลับแล้วจากไปไม่หวนคืน
เธอยังตื่นมายิ้มได้หรือไม่เธอ

[โซ...เซอะเซอ]

สาวไบโพล่าร์ กับ ชายชราอัลไซเมอร์              ~(๓.๑)~ ...ต่างชนม์ต่างชีพว้าง เจริญวัย- ต่างยุคต่างสมัยไหวหวั่นเก้อ ผูกเพียงถ้อยรังสรรค์ฝันละเมอ ให้พบเจอกันและกันในวันนี้ ทอดมองรินคำหวานผ่านประพนธ์ ความมาดมั่นในตัวตนท่วมล้นปรี่ หรือเป็นเพียงก่อกำแพงแฝงกายี มิรู้ที่เห็นนั้นคือฉันใด ยามยินเธอเพ้อพร่ำคำหวานรัก แม้จะอยากทึกทักว่าจักใช่ แต่ก็จำเจียมตัวและเจียมใจ คงหมายอื่นดื่นไซร้หาใช่เรา ครั้นแว่วคำตัดพ้อท้ออ้างว้าง แอบคิดพลางใครนะเออทำเธอเศร้า จนพลุ่งพล่านขื่นขมระทมเทา เดี๋ยวบางเบาเดี๋ยวฟู่ฟ่าในอารมณ์ สุดวิเคราะห์เป็นอื่นหมื่นแสนเจต คงเป็นเหตุไบโพล่าร์ มาประสม จึ่งสร้างความผันผวน แท้ซวนซม- อินซอมเนีย ผูกพ่วงปม ฝืนข่มนอน เอ๊ะ...กำลังเขียนอะไรถึงใครน่ะ เหมือนวจะบอกรักร้อยอักษร แต่กลับลืมคำเสียหมด ถูกลดทอน- เหลือเพียงกลอนฝันฝาก...จากชายชรา ...หากเขียนล่วงเกินละลาบละล้วงไป ขออภัยล่วงหน้า โปรดอย่าถือสากันนะครับ เขียนกลอนแบบอกหักรักช้ำใน ไม่ค่อยเป็น เลยออกมาได้แค่นี้...หึหึ โซ...เซอะเซอ 18 กันยายน 2569

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

รู้ว่ารักไม่ได้~ใจก็รัก
~(๓)~


ถ้าฉันตายคืนนี้เธอที่รัก
จะกล่าวทักทายบ้างอย่างรีบเร่ง
หรือปล่อยวิญญาณ์ฉันนั้นคว้างเคว้ง-
ฟังบทเพลงปี่พาทย์โชยโดยลำพัง

ถ้าถอนตัวก่อนตายได้ขอถอน
ถ้ารู้ก่อนทางคดและหมดหวัง
จะถอนไม่เหลือแม้แต่ภวังค์
แต่รักบังตาเห็นเป็นของดี

เมื่อได้รู้ข่าวคราวยิ่งร้าวหนัก
เหมือนตอกหลักหมุดใจมิให้หนี
โดยมิสนกลับยอมยังพร้อมพลี
เสียดายที่ความจริงใจไร้ที่ยืน

ฉันเหนื่อยมากตอนนี้เธอที่รัก
ฝนตกหนักข้างนอกบอกเลยฝืน
ถ้าหลับแล้วจากไปไม่หวนคืน
เธอยังตื่นมายิ้มได้หรือไม่เธอ

หากดวงใจ ในมิติ  ที่เธอเห็น
ต่างร้อนเย็น เช่นร้อนรน จนพลั้งเผลอ
ปลอบประโลม ชะโลมใจ ให้เพียงเธอ
ขอทุกสิ่ง ที่พบเจอ จงผ่อนคลาย