ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[psam]

ขอสมัครเข้าชมรมคนช้ำรัก
ปวดร้าวนักกับรักที่ขื่นขม
คนของใจเขาทำช้ำระทม
หลงคารมที่เขาเฝ้าพร่ำมา
หากไม่รักเขาได้จะไม่รัก
จะหยุดพักหัวใจไม่ห่วงหา
จะส่งยิ้มยามเขากล่าวคำลา
หยดน้ำตากลั้นไว้อย่าได้ริน

[มหาซัง]

คำสัญญาถ้าเธอแค่เพ้อบอก   
พูดกลับกรอกหลอกลวงไม่ทวงถาม
ลืมมันไปไม่จำคำคนงาม     
เชิญคุณหามเสาหนักไม่รักดี

มหาซัง

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

ถ้าวันนั้น ฉันรู้ก่อน จะย้อนแก้
ว่ารักแท้ ที่แพ้ใจ ในครั้งก่อน
จะนำพา ใจที่ล้า พาช้ำซ่อน
ฉันจะไม่รักเธอก่อน ตั้งแต่ตอน เราพบกัน

ถ้าไม่รัก เธอได้ จะไม่รัก
ไม่จมปลัก ติดหลักใจ ตั้งแต่นั้น
นานหลายปี นับสิบปี ที่พัวพัน
เธอจากไปนานขนาดนั้น เป็นฉัน ที่หมั่นจำ

หากไม่รัก เธอไป ในครั้งแรกพบ
ใจที่จบ จบที่เจ็บ เจ็บที่ช้ำ
แผลฝังใจ ให้ช้ำใน แต่ยังจำ
ทุกๆคำ ย้ำในใจ ไม่เคยลืม

[กัลมลี*]

ใครเขาวอนให้ชอบมอบใจภักดิ์
ตัวอกหักเจ็บแปลบเพราะแอบปลื้ม
เฝ้าขอเศษเมตตาหาหยิบยืม
ด้วยด่ำดื่มเดินหลงวงกตรัก

ก็สมน้ำหน้าตนอดทนเก่ง
เรียกร้องเองอยากใกล้ไปรู้จัก
โดยเขาไม่เคยเลยเอ่ยปากทัก
ที่เจ็บหนักทุกส่วนล้วนรู้ดี

อยู่ในเขาวงกตหมดทางออก
หลบในซอกอดสู...รออยู่นี่
และการหักใจห้ามปรามไม่มี
สมควรที่ถูกหยามด้วยย่ามใจ

เจ้าต้นโศกเนิ่นนานผลิบานดอก
มิรู้หรอกเริ่มบานจากด้านไหน
เมื่อรู้ตัวแน่ชัดยากตัดไฟ
เด็ดกิ่งใบราวจักหักอกตน

กับทั้งความผูกพันล่ามพันผูก
เสมือนถูกตรวนขึงตรึงร้อยหน-
ไว้กับเขื่อนน้ำขังเชี่ยววังวน
ซึ่งท่วมท้นทั้งหมดรันทดใจ

ถ้าห้ามใจได้ทัน ~ ฉันคงห้าม
มิวู่วามผูกมิตรคิดเผลอไผล
หากแต่รักบดบังตาครั้งใด
ฉันร้องไห้...เพราะโง่งม...ย่อมสมควร

รู้ว่ารักไม่ได้ ~ ใจก็รัก
เพื่อนเตือนทักคบหาอย่ารีบด่วน
เมื่อไม่เชื่อน้ำจิตของมิตรมวล
เรื่องร้ายล้วนจึงต้องหมองลำพัง

เมื่อเกิดมาอาภัพและอับโชค
คงลาโลกอย่างปลงในกรงขัง-
ดวงใจซึ่ง...คนอย่างเขา...เฝ้าชิงชัง
เกิดกี่ครั้ง...ก็ไร้ค่า...ยิ่งกว่าเดิม