ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[PIKuL]

เ มื่ อ บ ท เ พ ล ง กำ ลั ง เ ริ่ ม ต้ น ... ท่วงทำนองระริกริ้วบนผิวไม้ที่เคยแห้งโหย ทุกห้วงอารมณ์ผสมผสานผ่านสายฝนโปรย ก่อนที่สายลมพัดโชย...นำพาบทเพลง...จากไป หลงเหลือซากบทเพลงไว้เพียง...ความหวัง กับเสียงระริกริ้ว...ที่เคยดังในวันที่ฟ้าอ่อนไหว "สักวันหนึ่ง"...หากได้พบกันอีก...ในวันที่ฟ้าผลัดใบ ท่วงทำนองบทเพลงครั้งใหม่......อยากได้ยิน.

[PIKuL]

เมื่อต้องการคว้าฝัน........ที่เคยสร้างไว้ "การออกเดินทาง"ครั้งใหม่.....ก็กำลังเริ่มต้น "ความมั่นใจ" อาจไม่มีมากเท่า ...."ความทดทน" และมีบางจังหวะที่ใจมันร้อนรน....อยากวิ่งตาม ไม่ใช่เพื่อ.....ต้องการเอาชนะ...ผู้ใด เป็นเพียงการตอบสนองแรงแห่งใจ....ที่ไม่อาจเอ่ยห้าม ในเมื่อเลือกแล้ว....หนทางข้างหน้าคือ..."พยายาม" แม้นต้องเหยียบฝ่าดงหนามด้วยเท้าเปล่า....ก็จะไป ไม่รู้.....หนทาง...และจุดหมายที่แน่ชัด หลายครั้งก็ซัดเซไปตามสายลมพัด.... .......และหลงติดอยู่ในธารน้ำใส......... จังหวะเวลา...เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง...ที่ใกล้เส้นชัย ก็มักจะเกิด "คำถามใหม่"...ดังกับว่า "ไ ม่ ไ ด้ ต้ อ ง ก า ร ไ ข ว่ ค ว้ า มั น"

[PIKuL]

ไม่มีอะไรหยุดอยู่กับที่ได้...ในโลกใบนี้ สิ่งที่ดี...ก็อาจจะเปลี่ยนได้ในวันหน้า สิ่งที่ทรุดโทรม...ก็จะสลายไปตามกาลเวลา หรืออาจถูก "พัฒนา" ในรูปแบบที่ต่างไป ฉันกำลังมองหา....จุ ด สิ้ น สุ ด "ชีวิต".....กำลังเดินทางเพื่อไป "หยุด" ที่จุดไหน ลมหายใจสุดท้าย...ที่เราคิดว่า.."เพื่อจบไป" หรือคือสัญญาณ "การเริ่มต้นใหม่"...ในอีกหนทาง.

[PIKuL]

เวลาที่เรากำลัง "หลงใหล" อะไรบางอย่าง "เหตุผล" ล้วนหนักไปทาง.."ข้ออ้าง"..เสียมากกว่า เป็น "เหตุผล" ที่สนับสนุนการ "ตัดสินใจ" ที่ผ่านมา เพื่อรองรับว่า....ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเกิดจากการไตร่ตรอง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า......ในหลายๆครั้ง ก็ทำตามใจแบบ "เสียงดัง" แต่ต้องการ "ความถูกต้อง" ก็ แ ค่ อ ย า ก ทำ อ ย า ก ตั ด สิ น ใ จ ....อ ย า ก ล อ ง ดีกว่าปล่อยให้มัน ..ฟูฟ่อง.. ล่อยล่องต่อหน้าต่อตา แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ.....เพราะฉันยอมรับ "ผล" เพราะฉันคือคน "ตัดสินใจ" ในเบื้องหน้า จะถูก จะผิด .....ฉันก็อาจแค่ เสียใจ เสียน้ำตา แต่จะไม่คิดว่า "เสียเวลา" ....และตั้งคำถามใด....

[PIKuL]

เมื่อเรามี "โอกาส" เป็น...ผู้เลือก นั่นหมายถึง "สิทธิ์" ในการตัดสินใจ...อยู่ที่เราเท่านั้น เหตุผล....ที่เราหยิบยกมาให้ความหมายกับมัน ก็ล้วนมาจาก "สิทธิ์" ที่เรานั้นสามารถจะตัดสินใจ หากเมื่อไหร่ ที่เรา เป็น...ผู้ถูกเลือก นั่นหมายถึง "โอกาส" ...ที่ใครสักคนมอบให้ หมายถึง "สิทธิ์" ที่เราเข้าถึง....ก่อนใคร และยังมีอีกหลายหัวใจ.....ที่ต้องพลาดไป ......กับ "โ อ ก า ส"ของเรา......

[PIKuL]

ฉันอยากเดินทางไปหา ....ดวงตะวัน อยากแบ่งปันลมเย็น-เย็นให้ อยากโอบกอด...ความร้อนรุ่มที่มากมาย ด้วยความเหน็บหนาวในใจ....ที่ฉันมี         ·٠•●♥ ♥●•٠· เธอร้อน......ฉันหนาวเหน็บ เธอเจ็บ.......ฉันสบายดี ความแตกต่าง....ใน...ข้อนี้.... มันคงพอดี....กับความต้องการระหว่างเรา         ·٠•●♥ ♥●•٠· ฉันไม่อาจเข้าใจ....ยามเธอร้อนรุ่ม ยามเธอกลัดกลุ้ม....ฉันทำได้แค่ปัดเป่า และไม่ขอเรียกร้อง....กับความหวังที่ทอดเงา ฉันจะกอดความเหน็บหนาว....เอาไว้เพียงลำพัง.

[PIKuL]

เรื่องราวระหว่างทาง...แห่งการค้นพบ เป็นความรู้ที่ไม่มีวันจบ...ไม่ว่าที่ไหน หลายครั้ง...เรากำลังสร้างเส้นทางเพื่อผ่านไป โดยที่...ไม่ได้คิดอะไรให้มากความ และเรา...อาจลืมไปด้วยซ้ำว่า... ครั้งหนึ่ง...เราเคยผ่านมาและตั้งคำถาม เส้นทางสายหนึ่ง...เคยเป็นแก่นแท้ของการนิยาม และเราก็เคยเดินตาม...เส้นทางนั้นอย่างยินดี จนวันหนึ่ง....ความทรงจำกลับได้เริ่มต้น เมื่อเรามองหา เหตุและผล ของการมีวันนี้ เราจึงได้มองเห็น....เส้นทางหลากหลายที่เคยมี และเข้าใจ...ตัวเองมากขึ้นทุกที...ที่ใคร่ครวญ.

[PIKuL]

คิดถึง.....สมัยยังเรียน อาชีวะ ชีวิตวัยรุ่นสะเปะสะปะไปซะทุกเรื่อง แสวงหา...การใช้ชีวิตในสังคมเมือง อยากเห็นความรุ่งเรือง...ว่าเป็นเช่นไร เครื่องพิมพ์ดีด....ตัวเก่า จับวางนิ้วเราให้จดจำ...ท่านั้นไว้ วันหนึ่ง...หากว่าเราได้ก้าวออกไป อย่างน้อย...จะได้มีอะไรๆให้พกติดตัว สังคม....แห่งแสงสี สวยบาดตาในยามราตรี...ที่...ไฟสลัว โลกภายนอก....ไม่ได้น่ากลัว แต่ที่หมองมัวคือ "สายตา"เราที่เฝ้ามอง ยังจับแป้นพิมพ์ดีด...ไว้ให้มั่น และเดินถือมันไปทั่ว...แม้นสายตาใครจะจับจ้อง "คุณค่า"ที่ฉันถือคือสิ่งที่พวกคุณหมายปอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว.."เจ้าของ"..ต่างหากที่ใช้มัน.

[PIKuL]

ความรู้สึกที่ถูก...เติมเต็ม...ในบางช่วงเวลา เราจดจำมันในรูปแบบของ "คุณค่า" เมื่อหวนคิดถึง เล็ก - น้อย แต่ ผนึกแน่นในรอยคำนึง ไม่มีถ้อยความใดหวานซึ้ง...แต่กลับลึกซึ้งในความทรงจำ หลายอย่าง...ที่ถูกฝังอยู่ในความรู้สึก ถูกปิดผนึกเอาไว้...ในเพลาที่ใจต้องมองข้าม ไม่ใช่เพื่อ "อยากลืม"...แค่ขอเพียงไม่ลุกลาม และไม่มีคำถาม...ที่ต้องการคำตอบจากใคร และสุดท้าย....สิ่งที่เราต้องการไม่ได้มากมายอะไรนัก "รัก" ....อย่างแท้จริง ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ แค่มีโอกาส...ได้ถูกทะนุถนอมด้วยความห่วงใย ก็รู้สึก...เติมเต็มหัวใจ...ที่มันขาดแคลนตลอดเส้นทาง.

[PIKuL]

คำที่ว่า....เกิดมาคนเดียว ไปคนเดียว ไม่ผิดนัก ต่อให้มีมากมายคนรัก...สักเพียงไหน ความจริงข้อนี้ ก็ไม่เคยเปลี่ยนไป แต่จะอยู่กับมันยังไง....ไม่ให้เดียวดาย "สุขกับการอยู่คนเดียวสิ" "รักตัวเองให้มากๆ เข้าไว้" ประโยคเหล่านี้ล้วนพูดกันมากมาย แต่ความหมายคงเดิม...คือ ผู้เดียว ในเมื่อ...ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้ ก็ขอ เป็นใคร เป็นใคร ให้ตัวเองสักครั้ง เป็นใครหลายคน...ในตัวฉัน..ลำพัง และปล่อยให้ใครเหล่านั้น....รับฟัง...อย่างไม่เดียวดาย

[PIKuL]

เขียนถึง....ใครคนนึงที่ฉันไม่เคยรู้จัก และฉันมั่นใจว่า...ฉันไม่เคยรักเค้ามาก่อน คนที่...มีสายตาแทนถ้อยคำตำหนิ...มาบั่นทอน และอารมณ์ก็ไม่เคยสะท้อนว่ายินดี เขียนถึง....คนที่ฉันเคยรัก เธอหายไปสักพักใหญ่ๆแล้ว..ในช่วงนี้ "คิดถึง" ในช่วงวันเวลาที่ดี อย่างน้อยเราก็ยังเคยมีคนที่ห่วงใยกัน เขียนถึง....คนที่ตายไปแล้ว ยังคงแน่แน่วกับการจากไปอย่างนั้น "ตัวตน" ไม่เคยเด่นชัดว่า "สำคัญ" จึงไม่เคยมี "คนนั้น" ตลอดมา เขียนถึง....คนที่จะมีวันพรุ่งนี้ เรื่องราวดี-ดี...ยังรออยู่ภายหน้า ออกไปสิ...ใช้ชีวิตโลดแล่นกับเวลา ออกไปค้นหา...คำว่า "ชีวิต"...ที่เป็นของเรา.

[PIKuL]

ความเสียใจ...ที่ไม่มีโอกาสได้มีเสียง ก็มีค่าเพียง...สายลมที่พาดผ่านไปเท่านั้น ความสง่างามที่เกิดขึ้น....มาจากการสาดสีใส่กัน เละเทะ...แต่ก็ดูสร้างสรรค์...แบบไม่ตั้งใจ ไม่ต้องล้างคราบที่เคยเลอะเทอะ เศษที่เปื้อนเปรอะทับถมจนกลายเป็นร่างใหม่ กักขัง....ตัวตนให้อยู่ลึกข้างใน และกลายเป็นใคร...ใครคนนั้นที่แข็งแรงพอ.

[กัลมลี*]

ขณะที่ฉันกำลังจะย้ายบ้าน ขณะที่ฉันกำลังจะย้ายบ้าน เก็บข้าวของแพคใส่กล่องความทรงจำก็พาลหลั่งไหล ห้องดูกว้างขึ้น เพราะข้าวของต้องจากไป หรือเป็นเพราะหัวใจของฉัน....เคว้งคว้าง ขณะที่ฉันกำลังจะย้ายบ้าน ทิวทัศน์เดิมเมื่อมองผ่านแลดูอ้างว้าง ฉันกำลังย้ายตัวเองไปสู่อีกเส้นทาง หรือคุณมอบความเหินห่าง ~ อย่างจงใจ ขณะที่ฉันกำลังย้ายตัวเองไปสู่เส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ความมืดเจ้าเอย...เจ้าเคยเห็นดวงตะวันไหม ขณะที่ลมเปลี่ยนทิศ ใบไม้ละลิ่วปลิดปลิวไป ความรู้สึกของฉันไม่ต่างอันใดกับใบไม้ใบนั้นเลย

[PIKuL]

การตัดสินใจ...ในแต่ละช่วงชีวิตเรานั้น อดีตเคยสำคัญ...แต่ปัจจุบันอาจไม่ได้คิดถึง การมีอยู่ของเรื่องราว...ที่เราเคยติดตราตรึง แต่พอผ่านไปสักช่วงหนึ่ง...มันตกตะกอนได้ว่า.. .....เ พ ร า ะ อ ะ ไ ร...... เมื่อผ่านประสบการณ์ชีวิต..มาสักเพียงครึ่ง ใจที่เคยตรวนตรึง...ก็ค่อยๆปล่อยวางลงได้ เริ่มเข้าใจ...ความปรารถนาที่ไม่ได้สิ่งใด และยินยอมให้...ความหวังลงไปคลุกคลีตลอดเวลา "หวัง"...เพื่อรู้สึกถึงการมีชีวิต และหลุดพ้นจากการผูกติด...เพื่อมองไปข้างหน้า แม้จะรู้...สักวันหนึ่ง...ความหวังก็จะแห้งโรยรา ไปกับความ ปรารถนา...ที่ค่อยๆปล่อยมือ.

[PIKuL]

กั บ ข้ า ว. . . .เ พี ย ง มื้ อ ห นึ่ ง กลับมีคุณค่าที่ควรนึกถึง...นับครั้งไม่ถ้วน รสสัมผัส..บรรยากาส..สายลม...ที่หอมอบอวล กับน้ำเสียงเชิญชวน...มากินด้วยกันอย่างยินดี อ า ห า ร พื้ น บ้ า น. . . . ร า ค า ถู ก   ใส่ในถ้วย จาน ที่เป็นสังกะสี ขันน้ำสีเงินเก่าเก็บ...ผ่านการใช้งานมาหลายปี รูปทรงก้น...ก็บุบบิบบู้บี้...สภาพเกินเยียวยา ตุ่มน้ำเล็กปิดฝาตรงมุมห้อง คือน้ำฝนที่หลั่งนองลงมาจากฟากฟ้า มีความเย็นที่กักเก็บเพียงพอให้...ชื่นใจตลอดเวลา เตรียมทุกอย่างแล้วตั้งวงพร้อมหน้า...อาหารเย็น เสียงคุยกันเจื้อยแจ้ว....ไร้สาระ ต่างปะทะฝึปาก....จิกกัดแบบเล่นๆ "ความอร่อย"...อร่อยแบบที่มันสมควรเป็น ในขณะนั้น...ยังไม่คิดว่าจะเห็น...คุณค่าใด แ ต่ ใ น วั น ที่ . . . . คิ ด ถึ ง   รสชาติวันนั้นกับตราตรึงทุกอย่างได้ ตามหา....อาหารเย็น....แบบวันนั้นได้ที่แห่งใด เสาะแสวงหาเท่าไหร่...ก็ยังไม่เคยมี ที่แท้แล้ว...ฉันก็ลืมสิ่งหนึ่ง สิ่งที่คิดถึง...คือบุคคลในเรื่องนี้ คนที่เป็น "จุดศูนย์รวม" เรียกมากินอย่างยินดี ไม่ได้โหยหาจานสังกะสี....แต่เป็นเธอ.

[PIKuL]

ปลดปล่อยความคิดให้ลอยล่อง ไปกับความปรารถนาเป็นก่ายกอง...ให้สุดฟากฟ้า เสพสุขกับความสำเร็จในภาพของ...มายา โดยไม่ต้องเอื้อมมือไขว่คว้า...แต่ก็ได้มาสมดังใจ ล่องลอยไปกับแสงสีสดใส สนุกสนานไปกับโลกทั้งใบตรงหน้า ปลดปล่อยเรื่องราวทิ้งไว้กับกาลเวลา กระโดดโลดเล่นไปกับห้วงเวหาไม่กลับคืน แสงแดดกำลังเริ่มร้อน ยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์...ก่อนจะต้องตื่น ความรู้สึกประจำที่...พร้อมกับความกล้ำกลืน และต้องฝืน...ลุกขึ้น...ใช้ชีวิตทุกวัน ปลดปล่อย...เดินทางไปสู่การ "ปล่อยวาง" รับรู้ทุกอย่างและผ่านเลยไปอย่างนั้น วางเพราะ...ไม่รู้จะทำยังไงกับมัน แม้จะสำคัญ...แต่ก็ต้องมองมันแล้วผ่านไป ปล่อยวางจน....ไม่เหลือแม้....ชีวิต ที่คอยอุทิศ...ให้กับการเดินผ่านทั้งไกล-ใกล้ ทอดทิ้ง...ความรู้สึกที่อยู่ในใจ จนไม่รู้จักแล้ว....ว่าฉันคือใครที่ผ่านมา.

[PIKuL]

แรงขับเคลื่อน...ที่จะนำพาเราไปข้างหน้า ผลักดันสองขา และความคิดจนไปถึงฝั่งฝัน เคลี่ยนที่...ไปด้วยแรงกดดัน และความมานะบากบั่น...ที่หัวใจเรานั้นศรัทธา แรงขับ...ที่คุณเองก็เคยรับรู้ ไม่ได้เกิดจากสายตาที่เฝ้าดู ...หรือสารพันปัญหา แต่มันคือ "แรงสะท้อน" ตอนที่คุณ "เปิดตา" และรับรู้โดยตรงว่า....หนทางไหนที่ควรเลือกไป ไม่รู้...ปลายทาง...คือชัยชนะ หรือเพียงแค่...ความพ่ายแพ้ที่อาจจะพบก็ได้ "เสียงเรียก"...ที่เพรียกหาจากก้นลึกของจิตใจ คือ ผู้นำทาง...คนใหม่...ยามที่คุณก้าวเดิน เผชิญหน้า...เพื่อทดสอบ ออกจากกรอบ...เพื่อเป็นผู้ริเริ่ม พัฒนา...เพื่อเป็นผู้ต่อเติม จนคุณเพิ่ม "ผู้สร้าง"...ไว้ในตัวตน.

[PIKuL]

ไม่รู้ว่า....ความยึดติด....ที่เราเคยมี เป็นเพราะรักเกินพอดี...หรือไม่ หรืออยากปกป้อง...จนมากเกินไป หรือแท้จริงแล้วใจ...เพียงไม่อยากอยู่ลำพัง และไม่เคยคิดว่า...เราจะปลดปล่อย เพราะอย่างน้อย...ลึกๆยังคงมีความหวัง อะไรก็ได้....ขอแค่เพียงไม่ "ลำพัง" ทุ่มเทได้ทั้งๆที่....ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไร ให้อาหาร...อารมณ์และความคิด ยินดีกับการ "ยึดติด"...กับสิ่งที่คิดแล้ว...ว่าใช่! ความหวาดกลัว...คือเราอิสระเกินไป แล้วไม่หลงเหลือใคร...ที่จะมีรอยยิ้มให้ในทุกวัน ได้โปรด...อย่าจากกันไป ยินยอม พร้อมให้อภัย...ได้ทุกอย่างจริงๆนั้น แต่แล้ว....พรหมลิขิตขีดมาเพียงให้ได้พบกัน ความพยายามที่ผ่านมานั้น...ขาดสะบั้น ....เพียงเธอ...ไม่ยินดี....

[PIKuL]

ไม่รู้เลยว่า...จะผ่านวันร้ายๆไปได้อย่างไร เจ็บ....ทรมานในหัวใจ...จนเกินที่จะอดกลั้น แต่น้ำตา...กลับเหือดหายไปกับความกดดัน เหลือทิ้งไว้...คือความตีบตันทุกด้านของอารมณ์ ไม่อยากแพ้....แต่ก็....ไม่เคยชนะ ไม่อยากรับรู้กับความรู้สึกที่ขื่นขม อยากพอแล้ว....พอเถอะนะกับความปวดร้าวระบม ที่คอยผูกปมหัวใจ...ให้เจ็บปวดเสมอมา ใครก็ได้...ช่วยฉันหน่อย แต่ที่พบคือการปลดปล่อย..."เจ้าตัวปัญหา" แค่สองเท้า...ยังไม่มีที่ให้ยืนในห้วงเวลา รู้สึกถึง....การไร้ราคา....ในการมีอยู่ของตัวเอง อ้อมกอดจากฟ้า....ช่างเงียบเหงา พูดคุยกับดวงดาว....ที่ไม่เคยคร่ำเคร่ง อยู่กับเสียงคลื่น...ที่พอจะรื่นเริงเหมือนบทเพลง แล้วหลับฝัน....ไปพร้อมกับคำว่า "คนเก่ง" ของผู้คน.

[แป้งน้ำ]

ฉันอาจยังไม่เข้าใจมากนัก
ความหมายของคำว่ารัก . .. ยิ่งใหญ่แค่ไหน
รู้แค่เพียงว่า ~ ทุกจังหวะการเต้นของใจ
ยังคิดถึงคุณได้ . .. อย่างมั่นคง

ให้สัญญาอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
อนาคตที่คุณวาดฝัน . .. อาจเป็นแค่ความใหลหลง
รู้แค่ตอนนี้ . .. มีถ้อยคำที่อยากสื่อสารแบบตรง-ตรง
แม้ชีวิตของฉันจะไม่ยืนยง . ..
แต่คุณจะดำรง . . อยู่จนลมหายใจสุดท้าย . .. ที่ฉันมี~*