Re: ถ้อยคำที่ฝากไว้

กั บ ข้ า ว. . . .เ พี ย ง มื้ อ ห นึ่ ง

กลับมีคุณค่าที่ควรนึกถึง...นับครั้งไม่ถ้วน

รสสัมผัส..บรรยากาส..สายลม...ที่หอมอบอวล

กับน้ำเสียงเชิญชวน...มากินด้วยกันอย่างยินดี

อ า ห า ร พื้ น บ้ า น. . . . ร า ค า ถู ก

ใส่ในถ้วย จาน ที่เป็นสังกะสี

ขันน้ำสีเงินเก่าเก็บ...ผ่านการใช้งานมาหลายปี

รูปทรงก้น...ก็บุบบิบบู้บี้...สภาพเกินเยียวยา

ตุ่มน้ำเล็กปิดฝาตรงมุมห้อง

คือน้ำฝนที่หลั่งนองลงมาจากฟากฟ้า

มีความเย็นที่กักเก็บเพียงพอให้...ชื่นใจตลอดเวลา

เตรียมทุกอย่างแล้วตั้งวงพร้อมหน้า...อาหารเย็น

เสียงคุยกันเจื้อยแจ้ว....ไร้สาระ

ต่างปะทะฝึปาก....จิกกัดแบบเล่นๆ

"ความอร่อย"...อร่อยแบบที่มันสมควรเป็น

ในขณะนั้น...ยังไม่คิดว่าจะเห็น...คุณค่าใด

แ ต่ ใ น วั น ที่ . . . . คิ ด ถึ ง

รสชาติวันนั้นกับตราตรึงทุกอย่างได้

ตามหา....อาหารเย็น....แบบวันนั้นได้ที่แห่งใด

เสาะแสวงหาเท่าไหร่...ก็ยังไม่เคยมี

ที่แท้แล้ว...ฉันก็ลืมสิ่งหนึ่ง

สิ่งที่คิดถึง...คือบุคคลในเรื่องนี้

คนที่เป็น "จุดศูนย์รวม" เรียกมากินอย่างยินดี

ไม่ได้โหยหาจานสังกะสี....แต่เป็นเธอ.