“ระบำสุดท้ายของใบไม้ที่ปลิดปลิว”
๐
ลมสัมผัสก็กรูลู่ร่วงหล่น
พลิ้วไหววนรำร่ายในวิถี
ละขั้วกิ่งดิ่งร่างกลางธรณี
ปล่อยเสรีตามลมพรมพัดพา
คือระบำใบไม้วายปลิดร่วง
เพียงหนึ่งช่วงร่วงดิน..ประทินป่า
สงบนิ่งแนบพื้นดื่นพสุธา
แดดทาบทาเหลืองคล้ำน้ำตาลกลืน
ศิลปะแห่งชีวิตที่ปลิดสาย
ถูกลิขิตวางวายไม่อาจฝืน
นาฏกรรมธรรมชาติมิหยัดยืน
มิรู้ตื่นหลังสลายกลายกลืนดิน
ยามอรุณแสงยื่นผ่านผืนหญ้า
มวลผกาหรือใบในทั่วถิ่น
เหี่ยวเฉาเหลืองแหว่งเปลี้ยหนอนเพลี้ยกิน
ร่างจบสิ้นลาบทตามกฎไป
คำนึงถึงรุ่นใหม่ควงใต้ต้น
สะบัดวนละลิ่วปลิวไหวไหว
นอนระนาบฉาบพื้นดื่นอาลัย
มิเกินใคร..ได้เด่นทั่วเช่นกัน
ก้มเก็บร่างกรอบช้ำตามผืนหญ้า
นัยนารินไหลเกินใจกลั้น
สิ้นสังขาร..ผู้จากลาแสนจาบัลย์
กราบสุดท้าย..นิรันดร์ในวันนี้
ด้วยความระลึกถึงยาย masapaer.
