ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[Msp.]

..บุคคลทั่วไป..


นามบุคคลทั่วไปมีใครบ้าง
เพียงผ่านทางพบบอร์ดคนกอดฝัน
จึ่งแวะชมเที่ยวดูผู้จำนรรจ์
ครู่ก็หันจากไปไม่กลับมา

หรือมิตรกลอนสหายไม่เข้าบ้าน
คอยแอบอ่านกลอนกันมันส์เป็นบ้า
แอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ไกลตา
รอเวลาว่างว่างจึงวางกลอน

หรือคือผู้บังเอิญพบเพลินอ่าน
เสพศิลป์กานท์ประพันธ์ชั้นอักษร
ขอเรียนเชิญร่วมสร้างทางบวร
เข้าร่วมออน (ไลน์) เขียนคำชื่นฉ่ำใจ

หรือแท้แล้วคือผู้ดูแลบอร์ด
ตรวจตลอดดูแลพร้อมแก้ไข
ดูทุกข์สุขน้องพี่นี้หรือไร
สมาชิกมาใหม่ใคร่ดูแล

หรือคือเว็บมาสเตอร์ละเมอรัก
คอยแอบดักอ่านกลอนตอนว่างแน่
โป้งแล้วนะคนทั่วไปทำไม่แคร์
แอบออนแอร์อ่านกลอนหลอนกันเอง

หรือคือเธอกันแน่แท้อยากถาม
ต้องเอ่ยนามไหมหนอพ่อคนเก่ง
อย่าคอยหลบแอบมองทำร้องเพลง
ทำครื้นเครงนอกบ้านฉันไม่ยอม 


masapaer

[Msp.]

มาทวงถามตามตื้อรื้อหน้าบ้าน
ให้คอยท่านนานจนคนผ่ายผอม
รอบุคคลทั่วไปจนใจตรอม
ฉันเองพร้อมจำนนคนทั่วไป

เธอมาเพื่ออ่านกลอนอันอ่อนหวาน
หรือแค่ผ่านมาดูฉันอยู่ไหน
ว่าอยู่นี่ที่บอร์ดพลอดรักใคร
หรือรำพันอะไรให้รำคาญ

มีเธอไหมในนั้นฉันอยากรู้
หนึ่งในผู้คอยมองจ้องคอยอ่าน
เถอะเข้ามาร่วมฝันประพันธ์กานท์
ร่วมสราญด้วยกันนะฉันคอย

 

[พ.พิมพา]

มาเขียนกลอนกันเถิดให้เจิดจ้า
ผูกภาษาเอาไว้ให้ได้เห็น
คำไทยไทยมีมากหมายหลายประเด็น
เรียงร้อยเป็นลำนำคำพาที

เขียนถึงฟ้าเวิ้งว้างร้างขอบเขต
เขียนถึงเหตุรักพังหวังผิดที่
เขียนถึงคนต่างแดนและแสนดี
เขียนอีกทีถึงความหลังวังเวงใจ

เขียนถึงฤดูกาลผ่านความฝัน
เขียนถึงวันเช้าหมอกดอกไม้ใหม่
เขียนถึงสายนทีเรื่อยรี่ไป
เขียนถึงไพรพฤกษ์พรมลมรำเพย

เขียนไปถึงความรักอีกสักนิด
เขียนถึงพรหมลิขิตจิตเฉลย
เขียนอีกครั้งหวังดลคนคุันเคย
อย่าเฉยเมยรังสรรค์วรรณกวี

คนบ้านนอก
21/1/63

[Msp.]

คนทั่วไปใครหนอจะต่อศัพท์
รอเขากลับคืนหวนทวนกระบี่
สื่อถึงใจให้รู้มาดูที
คนบ้านนี้สงสัย..ใครที่คอย

ตามมารื้อทั้งบ้านงานถนัด
ประกาศชัดจัดหาแทบหน้าจ๋อย
รอบุคคลทั่วไปแบบใจลอย
เขาคงปล่อยเราทิ้งชิ่งไปนอน

มีบุคคลทั่วไปในหน้าบอร์ด
ลุ้นตลอดมีไหมใครจะอ้อน
อยู่เป็นเพื่อนเรือนใจได้ต่อกลอน
ถ้าเธอช้าฉันลาก่อนอย่างอนนะ

 

[เนิน จำราย]

 

ภาระหน้าที่มีมากเหลือ
อุดหนุนจุนเจือสักหน่อยหละ
เพื่อนพ้องของแท้ แป สะ มะ
วาทะหนักแน่นเช่นแผ่นศิลา

รอเรียงเมียงมองมาสองวัน
สัมพันธ์ชักห่างให้โหยหา
ว่าแล้วไม่ขัดตัดสัญญา
เสวนาสังสรรค์สัมพันธ์แท้

เนิน จำราย

[hort39]

แวะมาอ่านบทกลอนตอนเหงาเหงา
เคยนั่งเฝ้าทุกเวลาจนหน้าแก่
ต้องหลบพักหักใจใช่เปลี่ยนแปร
ฉันก็แค่หมดไฟไร้อารมณ์

อีกภาระหาเลี้ยงชีพก็บีบรัด
มันติดขัดปัญหามาทับถม
ได้เห็นกลอนเพื่อนเก่าเรานิยม
ขอชื่นชมด้วยจิตมิตรไมตรี

 

[Msp.]

คิดถึงกันหมั่นมาอย่าห่างหาย
คิดฮอดหลายรีบมาอย่าหน่ายหนี
ปากก็บอกคิดถึงซึ้งท่าที
แต่ไม่มีไม่มาเห็นหน้ากัน

ไฟใครมอดใครดับขยับหน่อย
เข้ามาคอยเช็คชื่อสื่อสนั่น
เห็นชื่อเธอหนึ่งครั้งแค่บางวัน
ก็ใจสั่นหวามไหวไฟโหมแรง

 

 

[โซ...เซอะเซอ]

เป็นบุคคลทั่วไปจึงไร้สิทธิ์
ครุ่นลิขิตมากมายทั้งหลายแต่ง
ก็มิอาจให้เห็นเด่นสำแดง
จวบจนแปลงเปลี่ยนค่าสถานะ

จากบุคคลทั่วไปได้เพียงอ่าน
หวังต่อกานท์หวานร่ำสมถะ
แวะแลกเปลี่ยนสนทนาวิวาทะ
จำต้องรอวาระสมาชิก

ครั้นสมัครแล้วจงส่งคำหยอด
มาอ้อนออดดวงแดแม้ขลุกขลิก
ปรุงเผ็ดร้อนประลัยโรยใส่พริก
เร็วระริกระรี้เร่งบรรเลงร้อย

ชวนพ่อพ่อแม่แม่แลผองเพื่อน
อย่าแชเชือนปิดกั้นชืดฝันกร่อย
ขืนชักช้าค้อนเคืองชำเลืองปรอย
ลิ่วลมลอยจากคุณแม่ “แปสะมะ”

ขออนุญาตยืมคำ “แปสะมะ”
จากคุณเนินจำรายมาใช้นะครับ

Soul Searcher
Inspired to write 5/2/2020

 

[เศษเหล็ก//]

...นับสิบปี จากบ้านไป ไฟกระพิบ
หายเงียบกริบ แวะเวียนมา น่าใจหาย
ดึกดื่น ค่ำคืนเหงา นั่งเดียวดาย
ที่ผ่อนคลาย สุขทุกข์ ปลุกขึ้นมา..
...คิดถึง คิดถึงนะ ว่าพี่น้อง
ทั้งเพื่อนพ้อง เก่าก่อน สบายดีหนา
พูดไม่ออก บอกไม่ถูก จุกอุรา
ได้กลับมา ในครานี้ ที่สุขใจ

[โซ...เซอะเซอ]

เวลาผ่านลับเลือนเหมือนโกหก
ดั่งอุทกชลธีริกรี่ไหล
เคยนั่งนึกเหมือนกันว่าทำไม
นามบุคคลทั่วไปไหงเยอะจัง

Soul Searcher
Inspired to write 15/3/2020

 

[เศษเหล็ก//]

๐๐ จากไปนานมากแล้ว ในบ้านนี้
ทุกทุกที ทุกๆครั้ง ยังคิดถึง
ลมหนาวพัดมาให้คำนึง
ยังคิดถึง พี่ๆ ที่รอคอย...

...19/11/66
...เศษเหล็ก./

[/font][/size][/color]

[โซ...เซอะเซอ]

ครั้นออดเอื้อนเยื้อนกลอน ว่อนเวหาส เหลือแผ่วผาดเมินเฉย ละเลยปล่อย กรุ่นกลิ่นอายลิขิต ประดิษฐ์ประดอย ชวนเคลิ้มคล้อยคายคม สมเล่าลือ ลมหนาวโชยชายพัด สะบัดโบก แม้นสุขโศกคืบคลาน ผ่านมือถือ เร้ารังสรรค์ฟุ้งเฟื่อง เลื่องระบือ บรรเลงอื้ออึงรส บทกวี โซ…เซอะเซอ 20 พฤศจิกายน 2566

[กัลมลี*]

จากบุคคลทั่วไปและไร้ชื่อ
เริ่มฝึกปรือลายลักษณ์อักษรศรี
จากเริ่มต้นตัวฉันผันโทตรี
จนวันนี้ปักหลักรักบทกลอน

จากบุคคลทั่วไปและไร้เพื่อน
แต่ดูเหมือนมีเพื่อนรักตัวอักษร
ชอบอะไรเหมือนกันมิสั่นคลอน
ว่างก็ออนไลน์รอเพื่อต่อกัน

จากบุคคลทั่วไปไร้คนทัก
ได้รู้จักจิตคล้องแทนของขวัญ
ดีใจนะ ~ ดีกว่ารับทรัพย์อนันต์
เธอคือสิ่งสำคัญในบ้านกลอน

หาก "บุคคลทั่วไป" มีใจรัก
เถิดสมัครวางกานท์บ้านอักษร
ต่อกันได้ทุกกระทู้ดูแน่นอน
ยิ่งชม~อ้อนยิ่งชอบ...ขอขอบคุณ

[โซ...เซอะเซอ]

ก็เคยเป็น“บุคคลทั่วไป” ในกาลก่อน ครั้งอ่านกลอนซึ้งซาบ ตราบกระตุ้น- ปลูกสร้างแรงบันดาลใจ แบบไร้ทุน- เริ่มจากสุญ วิชา หาไม่มี หากมุ่งมั่นค้นคว้า มิช้าดอก ใหม่ก็ลอกเลียนแบบ แนบเนียนถี่ ใช้ครูพักลักจำ นำทางซี คำเช่นนี้ ใช้แบบไหน จดใส่บันทึก ทั้งรูปแบบสัมผัส สำบัดสำนวณ ถ้อยรัญจวน ฤาไฉน ใคร่ตรองตรึก เฝ้าหมั่นเขียน อย่าท้อ ขอรำลึก- ยิ่งฝนฝึก ยิ่งสรรคม เหมาะสมคำ จินตนาการ สิ่งสำคัญ นั้นมิน้อย ทั้งอ่อนช้อย ถ้อยชัดคม สมลือร่ำ อย่าพะวง หลงตาม งามลำนำ จนหลุดคว่ำคะมำหงาย ความหมายเพี้ยน เขาเรียกกลอนพาไป ไร้ทางทิศ กานท์ลิขิต งามใด ไซร้มิเปลี่ยน- ความหมายสื่อ เช่นไรไม่วกเวียน มุพากเพียร เจียนวจะ จาระไน ขอเชิญชวนผู้ชื่นช้อยร้อยอักษร อย่านิ่งนอนเขียนสมัคร รักฝันใฝ่- ช่วยธำรง สืบซ้อง ร้อยกรองไทย เกริกเกรียงไกร ก้องกังวาน ชั่วกาลกัลป์ …เรียนเชิญผู้รักในร้อยกรองไทยทุกท่าน ไม่ว่าท่านจะมีความรู้ความสามารถ ระดับไหน - ในระดับเริ่มต้นผู้อยากเรียนรู้ อยากฝึกหัดเขียนระบายสิ่งที่อยู่ในใจ อย่างสุนทรีมีสไตล์ พื้นที่ตรงนี้เปิดกว้างให้กับท่าน อย่าอายอย่ากลัวเขียนผิด เขียนไม่เพราะ ผิดเป็นครูนี้จริง เราเรียนรู้ข้อผิดพลาด แล้วนำมาปรับปรุงแก้ไขใหม่ให้ดีขึ้น นั่นคือการเรียนรู้ และท่านสามารถสอบถาม เพื่อนสมาชิกท่านอื่นได้เสมอที่พร้อมจะให้ คำแนะนำหรือให้ความรู้กับท่าน หากท่านควรเปิดใจกว้างที่จะรับคำแนะนำ ทั้งบวกและลบ ท่านจึงจะพัฒนาขึ้นได้ - ในระดับครูบาอาจารย์หรือผู้เชี่ยวชาญทางภาษา ท่านสามารถนำผลงานมาลง เพื่อเป็นวิทยาทาน แด่ผู้สนใจค้นคว้าศึกษา หรือเขียนบทความให้ความรู้ ความเข้าใจที่ถูกต้องในการใช้ภาษาไทย ซึ่งจะเป็นประโยชน์แด่ อนุชนคนรุ่นหลังต่อไป ด้วยความเคารพ โซ…เซอะเซอ 3 ธันวาคม 2569 ป.ล. ที่ผมเขียนเรื่อง…ครูพักลักจำนี้ คือให้นำเอากลอนที่ชอบมาวิเคราะห์ว่า ทำไมกลอนนี้จึงไพเราะซาบซึ้งใจ แล้วนำเอาหลักมาใช้      เช่นมีการยกอุปมาอุปไมย จึงทำให้      สื่อความหมายกินใจ      ลักษณะการใช้สัมผัสต่างๆ      ไม่ว่าจะสัมผัสอักษรหรือสัมผัสสระ      ตำแหน่งที่ลงสัมผัสทำให้กลอนไหลลื่น      มีจังหวะจะโคนที่ลงตัว      เสียงสูงต่ำที่ใช้นอกเหนือจากที่กำหนดใน      ฉันทลักษณ์ เหมือนโน๊ตในดนตรีทำให้      เกิดความไพเราะต่างกัน      ความพิถีพิถันในการเลือกใช้คำ      ที่ตรงใจ ถ้าให้ดีใช้คำพื้นๆที่ใช้ใน      ชีวิตประจำวัน      ไม่จำเป็นต้องใช้ศัพท์เลิศหรูแต่อย่างใด      พยายามอย่าใช้คำซ้ำๆ ในกลอนบท      เดียวกัน ยกเว้นเจตนาจะย้ำความหมาย เป็นต้น      เหล่านี้คือข้อสังเกตส่วนตัว      …ก่อนอื่นต้องขอออกตัวว่า มิใช่ผู้มีความรู้      ความเชี่ยวชาญด้านภาษาไทยเลยแม้แต่น้อย      เป็นคนธรรมดา ทำงาน มิได้มีอาชีพครู      ด้วยซ้ำ      เรียนภาษาไทยตามระบบการศึกษา      แถมตอนเรียนไม่ค่อยให้ความสนใจอีกต่างหาก      มาหัดเขียนกลอนตอนอายุมากแล้ว      (ตอนนั้นแบบ Midlife Crisis      ต้องการหาความหมายในชีวิต แล้ว      เกิดความคิดว่าอยากเขียนกลอน      ก็เลยเป็นจุดเริ่มต้น แล้วก็หยุดไม่ได้      มาจนทุกวันนี้) เกรงว่าท่านจะเข้าใจผิด คือมิได้สนับสนุนให้ ไปลอกเลียนข้อเขียน ความคิดของผู้อื่นมาใช้ แบบโต้งๆ แบบนี้จะเข้าข่ายการลอกเลียนแบบ “Plagiarism” ซึ่งมีความผิด การยกข้อความของผู้อื่นมาใช้ควรระบุใน ”…….” เพื่อให้รู้ว่ามิใช่ข้อเขียนของท่าน และควรระบุที่มา เพื่อให้เครดิตกับผู้เขียน ที่แท้จริงด้วยครับ

[กัลมลี*]

บ้านกลอนนี้เปิดกว้างเขียนอย่างไหน
เชิญเขียนได้เขียนไปตามใจฝัน
ชอบกลอนแปด ~ เปล่า ~ กาพย์ มีครบครัน
อีกโคลง ~ ฉันท์ มีครูผู้วางแนว

ถ้าเห็นคนบ้านกลอนอ้อน-ถกเถียง
มันเป็นเพียงแซวเล่นเน้นปากแจ๋ว
หยอกกันแบบน้องพี่จึงมีแซว
มิมีแผ่วไมตรีดีรู้ใจ

หากมีคนเคยคบหลบหลังบ้าน
กลับเรือนชานเถอะนะจะดีไหม
หากยังมีแรงเหลือเติมเชื้อไฟ
เปลี่ยน "บุคคลทั่วไป" เป็นสักนาม



ลุงว่า...ปากพวกเรามีส่วนทำให้บุคคลทั่วไปไม่กล้าสมัครไหมคะ 55
สงสัยเฉยๆ แต่ไม่รู้สึกผิดนะ  ว่าไปนั่น

[โซ...เซอะเซอ]

“…ลุงว่า...ปากพวกเรามีส่วนทำให้บุคคลทั่วไป ไม่กล้าสมัครไหมคะ 55 สงสัยเฉยๆ แต่ไม่รู้สึกผิดนะ  ว่าไปนั่น…” …ของมันแน่แหงแซะ นั้นอยู่แล้ว ปากเจื้อยแจ้ว ของใครไม่ต้องถาม เขากลัวเธอรั่วรุก เข้าคุกคาม จำต้องขออธิบายความแบบนามธรรม อันกลอนติดเรทนี้ ที่พลั้งเผลอ แก้ตัวน้ำขุ่นขุ่นเบลอเบลอ คือขันขำ ส่วนเรื่องจริงดิบเถื่อน ส่อเงื่อนงำ พฤติกรรมมิดี นี้รู้ตัว หากแค่มุกใช้ระหว่าง บางเพื่อนสนิท พวกชนิดเชาวน์ไว ทันใจรั่ว แม้มีบทคลุกเคล้า เข้าเนียนัว แค่เฉียดเฉี่ยว ด้วยยั้งกลัว ทัวร์จะลง …ที่แถไปนี่ น้ำขุ่นคลั่ก เลยไหมน่ะ หึหึ บางทีเราหยอกกันอาจดูแรงไปบ้าง ก็เฉพาะที่สนิทกัน และพอรับมุกกันได้ แค่สนุกๆระบายความเครียด ในชีวิตกันบ้างแค่นั้นครับ สำหรับท่านที่เป็นสุภาพชน คนปกติ (หมายถึงอีกพวกคือ พวกไม่ปกติ…หึหึ) ท่านจะเห็นด้านสุภาพของพวกเราอย่างที่ท่าน ไม่เคยเห็นมาก่อนครับ อย่างเช่น หนูกัลมลี* นี่จะแปลงร่าง เป็นลูกคุณหนู สาวหวานนุ่มนิ่ม จนท่านต้องอัศจรรย์ใจเป็นอย่างยิ่ง…หึหึ (อันนี้ชมนะครับชม…555) เชิญทุกท่านนะครับ พื้นที่ตรงนี้เปิดกว้าง สำหรับท่านที่ต้องการใช้ฝึกปรือฝีมือ (ซึ่งผมเองก็ใช้พื้นที่ตรงนี้มาตลอด เขียนมันทุกเรื่องตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือนรบ เขียนให้เป็นกลอนจะช่วยฝึกให้เราเสาะหาคำที่ใช้ ในสถานการณ์ต่างๆได้) เขียนให้บ่อยแล้วมันจะเกิดความชำนาญ และมีประสบการณ์เองครับ ส่วนท่านที่เป็นระดับปรมาจารย์แล้ว ท่านสามารถนำผลงานของท่านมาลงไว้ เพื่อเป็นวิทยาทาน เป็นกรณีศึกษาให้ เพื่อนๆท่านอื่นได้ชื่นชม และนำมาใช้เป็นตัวอย่าง ในการเรียนรู้ต่อไปครับ พื้นที่ตรงนี้คือพื้นที่สร้างมิตรภาพ การต่อกลอนกันช่วยให้พัฒนาการแต่งกลอน ได้ดีขึ้นแน่นอน แต่การสื่อสารด้วยกลอน มีข้อจำกัด ที่อาจทำให้ สื่อสารผิดพลาด เกิดความเข้าใจผิด จะเจตนาหรือไม่ก็ตาม หากเกิดพลาดพลั้ง พาดพิงกัน หนักนิดเบาหน่อย ก็ขอโปรดให้อภัยกันนะครับ   ด้วยความเคารพ โซ…เซอะเซอ 3 ธันวาคม 2569

[กวินพัฒน์]

มาครั้งแรกแปลกใจในความโต้
ดูคุยโวโต้เถียงเสี่ยงลูกหลง
ปลอมหรือจริงยิ่งเห็นเป็นชวนงง
ทำใจปลงมาแต่ตัวมั่วเขียนไป

จึ่งรู้ได้ในคราวหลังวางใจพัก
จินตนาตัวหลักมักเติมใส่
หลากเรื่องราวเราโม้โต้ฉับไว
ล้วนแต่ใจไมตรีมีให้กัน

เขียนเป็นบ้างนิดหน่อยผิดบ่อยครับ
สหายจับช่วยแกะแนะนำนั่น
ถือเป็นครูช่วยเกลาเราผูกพัน
สารพันงานเพื่อนเหมือนครูเรา


กวินพัฒน์

ความคิดว่าจะมาเขียนแล้วไป แต่เห็นคนแต่โต้กันแรกๆก็งง
โหดมันฮา พอเริ่มต่อได้มันเลยทีนี้ 555

สาวๆมาสมัครเยอะๆนะครับ ป๋าโซจะเปิดสำนักสอนเอง

[กัลมลี*]

เอ็มกวินรูปหล่อรอสาวสาว
อีกป๋าห้าวกร้าวใจป้าวัยเก๋า
รอบุคคลทั่วไปพาใจเบา
นั่งจับเจ่ารออยู่ผู้มีใจ

ช่วงแรกก็เหมือนเอ็ม...กัล*เคร่งขรึม
แล้วแทรกซึมดั่งปลวกพวกลื่นไหล
ช่วงแรกแวะวางกลอนแล้วซ่อนไป
ตอนนี้ว่างเมื่อไหร่ใจสั่งมา

ชื่อนี้เคยทิ้งร้างห่างนานมาก
ตอนแรกยากรื้อฟื้นคืนภาษา
ก็มีถอดใจบ้างในบางครา
มิตรกลอนหน้าเก่าเก่าเขาหายไป



ถ้านับกันที่วันที่สมัคร กัล* นี้ถือว่าอยู่มานานพอสมควร
เพื่อนๆ ที่เคยต่อกลอนเมื่อก่อนไม่อยู่แล้ว
บางช่วงกัล* ก็เป็นบุคคลทั่วไปอ่านอย่างเดียว
นับจากนี้ตั้งใจว่าถ้าว่างก็จะเข้าระบบ
แม้ไม่ว่างแต่งกลอน อย่างน้อยก็เห็นว่ายังเป็น สมาชิกนะ