เจ้าสำบัดเจ้าสำนวนกระบวนลักษณ์
ล้วนสลักร้อยสลับสละสลวย
เริ่มร้องร่ายรินรดระทดระทวย
ประกบสวยด้วยรัดสัมผัสคำ. . .
ฉันล่ะอยากร่ายร้องทำนองนัก
ให้ประจักษ์จริงแท้ได้แค่ขำ
ก็หัดร้อยเรียงกะระยะประจำ
แต่สุดช้ำอย่างที่เห็น ไม่เป็นกวี
เอาเป็นว่ากลอนเปล่านี่แหละนะ
แล้วฉันจะละไว้ในวิถี
สัมผัสนอกออกในกระไรมี
ฉันคนนี้แหละกวีที่ไร้ลักษณ์
สำนวนตรงส่งจิตสถิตย์นิ่ง
ด้วยเฮยอิงเนาแนบเน้นแบบหลัก
ไยตำหนิติบ่นตัวตนนัก
เรียงร้อยรักร่ายเร้าอย่างเข้าใจ
กลอนคือหมอนนอนหนุนยามกรุ่นเหนื่อย
สายลมเอื่อยพัดเสียงสำเนียงใกล้
อักษราภาษาภักดิ์สลักใน
หมู่แมกไม้ร่มรื่นชื่นชีวา
ได้นั่งเล่นเอนกายผ่อนคลายเศร้า
ยามหงอยเหงาปล่อยลงวางตรงหน้า
อ่านกลอนกาพย์อาบอิ่มยิ้มอีกครา
ถ้อยพรรณนาเปี่ยมสุขในทุกวัน
มังตรา
