จันทร์วิปโยค
ชุมชน บ้านกลอนไทย
19 เมษายน 2021, 01:36:PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: จันทร์วิปโยค  (อ่าน 2749 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
10 พฤศจิกายน 2011, 06:28:PM
sitang
Special Class LV2
นักกลอนผู้ก้าวสู่โลกอักษร

**

คะแนนกลอนของผู้นี้ 46
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 129



« เมื่อ: 10 พฤศจิกายน 2011, 06:28:PM »
ชุมชนชุมชน

เคยได้ยินนิทานเรื่องนี้บ้างหรือเปล่า...................

นานมาแล้วเมื่อยุคที่โลกยังเยาว์วัย

บนท้องฟ้ายามราตรีส่องสว่างงดงามด้วยแสงชวาลา

แห่งดวงจันทร์ทั้งสองดวง

ทั้งคู่เป็นคู่รักที่มากล้นด้วยความรักที่มีต่อกัน

 

อยู่ร่วมกันเคียงข้างกัน ครองคู่กันมาเนิ่นนาน...

 

แต่มันไม่อาจเป็นเช่นนี้นับกาลนิรันดร์

เมื่อกงล้อกาลจักรที่มิเคยจะหลับใหลไปแม้เพียงสักครู่เวลา

ก็ได้บังเกิดเหตุการณ์ ยังสภาวะผลให้ความรักบังเกิดความวิปโยค

สุริยุปราคา พระอาทิตย์ พระอาทิตย์

พระอาทิตย์ผู้ซึ่งสง่างามด้วยฉพรังสีอันแจ่มกล้า

โอ้...นางพระจันทร์เอ๋ย เจ้าได้แปรเปลี่ยนดวงหฤทัยของเจ้าเสียแล้ว

น่าสงสารภัสดาแห่งเจ้า คือพระจันทร์นั้นเหลือเกิน

 

และแล้วพระจันทร์ผู้หลงใหลในชายชู้ คือพระอาทิตย์นั่น

ก็หลบหนีตีจากชายผู้ที่รักนางอย่างหาที่สุดมิได้ไป

 

ฝ่ายพระจันทร์ผู้สามีนั้นเล่าก็เฝ้ารอคอยและห่วงหาภริยาตน

จนเวลาเลยล่วงไปเสีย ๑๕ วัน

เขานั้นเพียรพยายามตามหาเธอผู้เป็นที่รัก

แต่...ก็มิพบ....

จึงบังเกิดความเศร้าใจอันหาที่เปรียบปานมิได้

ใจหนึ่งก็โศกแสนโศกใจหนึ่งเล่าก็ห่วงหาอาลัยยิ่งนัก

แล้วกาลนั้นความคิดอัน วิปริต ก็โคจรเข้ามาสู่ห้วงสำนึกของเขา

 

พระจันทร์ ฉีกร่างกายตนเป็นเศษเล็กเศษน้อยนับเอนกอนันต์

ให้เศษร่างกายนั้นมีแสงกระพริบระยิบระยับประดับท้องฟ้า

ยามราตรี เพื่อติดตามหา นางอันเป็นที่รักยิ่งของเขา

 

เธอ เธอ เธอ อยู่ที่ไหนนั่น.....

หามีเสียงใดปรากฎไม่ในความมืดมิดอนธกาล

 

กล่าวถึงพระจันทร์ผู้เฝ้าหลงใหลในพระอาทิตย์นั้น

ก็ได้เกิดความสำนึกระลึกถึงตนว่าได้กระทำบาปหยาบช้านัก

ที่ได้มาหลงใหลในชายอื่นแลเขา นั้นเล่าก็

มิได้อาลัยใยดีต่อเธอเลยแม้ชั่วขณะจิต

 

จึงได้ระลึกนึกถึงพระจันทร์นั้นที่เฝ้าคอยรักแต่เพียงตัวนางมิเคยจะเปลี่ยนแปร

นางกลับไปหาพระจันทร์...................

 

ไหนเล่าใยเลยจะได้พบพระจันทร์

สิ่งที่พบเห็นคือเศษแสงกระพริบระยิระยับนับเอนกอนันต์ลอยคว้างเต็มท้องฟ้า

โอ้ที่รักอย่าเหว่ว้าฉันอยู่ที่นี่....

เสียงจากเศษแสงนั้นกระซิบบอกพระจันทร์แต่ นางก็หาได้ยินไม่

มันสาปสูญสิ้นไปในนภางค์กาศ โดยปราศจากการสดับของเธอ

 

เศษเสี้ยวนับอนันต์เหล่านั้นถูกเรียกชื่อใหม่ว่าดวงดาว

และวันใดที่พระจันทร์เต็มดวงดวงดาวก็สิ้นแสงลับดับหาย

วันใดที่ดวงดาวเต็มท้องฟ้าก็อย่าหมายว่าจันทร์เจ้าจะเต็มดวง

 

กาลจักรสาปส่งแล้ว ... พระจันทร์นั้นเล่าผู้ผิดพลาดด้วยความหลงใหล

เพียงชั่วขณะหนึ่งกลับต้องทนทุกข์เหว่ว้าไป ตราบกาลนิรันดร์

 

แลทุกวันนี้อาจจะมีบางคำคืนที่เสียงสะอื้นของพระจันทร์ดังกระซิบมาถึง

ห้วงส่วนลึกที่สุดของจิตใจแห่งใคร บางคน

 

อย่าเลย อย่าเศร้าเลย โอ้ที่รักอย่าเหว่ว้าฉันอยู่ที่นี่....

อย่าเศร้าเลย..................................................

 

ขอให้ความมืดมิดยามราตรี จงช่วยบดบังความโศกเศร้าให้อันตธานไปจากดวงหฤทัย ด้วยเทอญ

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : อริญชย์, รพีกาญจน์, เมฆา...

ข้อความนี้ มี 3 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
 

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s