@ เด็กน้อย ร้อยเรียง ถ้อยซ้ำ
ตอกย้ำ ใส่ใจ ใฝ่หา
รู้ลู่ ส่งสาร สื่อมา
ปรารถนา แห่ง"ข้า" คือกระไร

@ มิท้อ ถ้าผิด พูดอีก
เรียนหลีก พลาดซ้ำ คำไข
สังเกต เห็นเหตุ เลศนัย
มิช้า ก็ใช้ ใช่เลย !

@ อย่าก่นบ่นเด็กน้อย............."ด้อย"เกิน
วจีเสนาะ ! ธรรมเพาะเพลิน.......ก่อเกื้อ
กิจ"แบบอย่าง"จรัสเจริญ.......ชวนเยี่ยง..อย่างนอ
พูดอย่างทำอย่าง เอื้อ.............เด็กลี้หนีหาย

｡⁠•̀✧｡⁠*ﾟคืนหนึ่ง  ｡⁠•̀✧｡⁠*ﾟ

หยาดน้ำค้างค่ำคืนแสนขื่นขม
หยาดย้อยลงตามลมพรมร่วงหล่น
หยดรินหมอกหมองมัวมัวมืดมน
ไยมืดหม่นมืดมิดจิตดวงมาน

คืนเคว้งคว้างคว้าไขว่ใจเสียขวัญ
ลมผกผันพักแผ่ไม่พัดผ่าน
คืนที่ร้อนรอนเร้าเข้ารุกราน
คิดฟุ้งซ่านทรวงสุดทรุดซึมเซา

จิตหลงใหลใจหลอนนอนไม่หลับ
กระส่ายกระสับซุกซ่อนนอนซึมเศร้า
มองไม่งดไม่งามท่ามแสงเงา
มันเหงาเหงาแง้มเงยเอ่ยกับใจ

        ยอดยรรยง เยี่ยมเยือน

เพราะป๋านั้นอยู่ไกลเกินเอื้อมกอด
คิดตลอด...ทำไมเงียบเสมอ
ทั้งหายหน้าหายตาไม่พบเจอ
จึงพร่ำเพ้อเรียกหาคนห่างไกล


อิอิ ว่าแต่วันนี้ อารมณ์กลอนทำไมเข้าบ่ได้ ละคะป๋า

ฤาผันเปลี่ยนเวียนวัฎจนพลัดพราก
พบเพื่อจากร้างไร้ข่มใจขืน
ตะวันลับสลับเลื่อนรอเดือนคืน
ฝันชู้ชื่นลวงล่อพะนอใน

นิทราจิตสถิตย์ลงมุ่งตรงมั่น
เธอกับฉันบรรจบพานพบใหม่
สวนสราญร่มรื่นชมชื่นไป
แมกพรรณไม้อร่ามสุขงามตา

นั่งร่วมเรียงเคียงข้างมือวางใกล้
จับกุมในโอบอุ่นละมุนหา
อักษรน้อยลอยเลื่อนเกลื่อนนภา
ดาวบนฟ้าอรรถรสเป็นบทกลอน

เลยสางรุ่งพรุ่งนี้ราตรีหวล
ขอเนื้อนวลมิล้ามิลาก่อน
คืนกลับคู่สู่ครั้งยังอาวรณ์
ฝันซุกซ่อนผูกพ่วงล่อลวงใจ


มังตรา

อาจไม่มีพรุ่งนี้นะที่รัก
อย่าหาญหักด้วยคำแรงแสลงหู
วันนี้ยอมพรุ่งนี้ไม่ใครจะรู้
ชีวิตคู่ควรถนอมน้ำใจกัน
 
(กลอนบทนี้เก็บความรู้สึกจากข่าวนะครับ)

ยามนั้นเธออยู่ไกลส่งใจกอด
ยังคิดถึงตลอดทุกยามตื่น
แม้หลับไหลยังฝันทุกค่ำคืน
มิอาจฝืนความคิดคิดถึงเธอ
 
(กลอนบทนี้มาไกลเกินคาดนะครับ )