…อสงไขย (๒)... ...ปล่อยความคิดปลิดปลิวลิ่วลอยลับ มิรู้ว่าจะคืนกลับสักวันไหน อีกมิรู้ความซาบซึ้งส่งถึงใคร แต่เหลือสุดห้ามมิให้อาลัยนัก ครั้นปล่อยความคิดถึงอื้ออึงอก ท้นวิตก ตระหนกวิจารณ์ อาการหนัก รู้มิอาจเชื่อมสัมพันธ์...สะบั้นรัก ยังอวลอุ่น ในเลศลักษณ์ อักษรา เหลือแต่รอยหยาดซึ้ง..........ตรึงเตือน งามหยดย้อยเยียนเยือน.......หยั่งย้อม ณ คราหนึ่งแสงเดือน...........สวยส่อง ไออุ่นรักโอบล้อม-..............รอบเคล้าคลอขวัญ “…ในบางวัน บางขณะ บางเวลา ที่ปลีกตัวจาก ภาระหน้าที่ความวุ่นวายต่างๆในชีวิตได้... วันที่อายตนะทั้งหกทำงานของมัน ได้อย่างอิสระเต็มที่ ปลอดสิ่งรบกวน ก็จะรับรู้คลื่นอารมณ์ ที่ลอยมากระทบได้ แม้อาจไม่ได้สื่อชัดเจนเป็นข้อความ แต่สัมผัสถึงความเหงาลึกๆ ความหวิวโหวง ที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี สายใยแห่งความคะนึง ปลิดปลิวมากระทบใจ ระลอกแล้วระลอกเล่า จนต้องลุกขึ้นมา พร่ำเพ้อพรรณนา…“(อีกครั้ง) “…ปล่อยความคิดถึงปลิวไปในอากาศ ล่องลอยหัวใจสะอาดปล่อยไปแสนไกล กรุ่นกลิ่นบุหงาพัดมาด้วยรักจากใจ เพียงหวังให้ถึงใครคนที่รอคนนั้น…“ Soul Seacher Inspired to write 8/9/2026 |
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
12 กันยายน 2026, 12:31:PM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: …อสงไขย… (อ่าน 3701 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า