เพราะโลกโหดร้ายเกินไป
หรือเพราะฉันไม่เข้าใจ . .. จึงเหนื่อยล้า
เพราะฉันอ่อนแอและเจ้าน้ำตา
หรือเพราะโชคชะตา . .. ไม่เข้าข้างกัน
แบกความหวังมากมายไว้ที่ปลายปีก
ทั้งที่ทุกส่วนซีก . .. หัวใจโศกศัลย์
เหมือนนกที่ขาดลมหนุนนานวัน
จะเรียนรู้โลกอย่างเท่าทัน . .. ได้กี่อีกอึดใจ
เหมือนนกที่ไร้รังพิงพัก
แบกความหวังหน่วงหนัก . .. บินต่อไม่ไหว
มองจากสายตา . .. ปลายฟ้าช่างแสนไกล
อยากหลับตาพักในความห่วงใย . .. ของใครสักคน~*
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
