ผ่านเวลา

ผ่ า น เ ว ล า

ลมมลายู

ฟังเสียงสวดอาซาน กังวานก้อง
ท่วงทำนองไพเราะ เสนาะ หวาน
ฉันหยุดทำทุกสิ่ง สงบ นิ่ง นาน
กังสดาลผ่านสถานที่ หลากชีวิต
ผ่านที่มีเรื่องเล่าจากเงาหม่น
ผู้ท่วมท้นพันผูกทั้งถูกผิด
กับความรักลึกซึ้งคำนึงนิจ
พี่สาวผู้ใกล้ชิดมิตรชีวา
ยามลมสายพรั่งพรูสู่ด้ามขวาน
ขับเพลงกลอนเศร้า, หวาน กังวานหา
จากคนทางทิศอยู่บูรพา
“ลมมลายูฉันหวังยังสุขดี”
ทั้งคุณพ่อ, หลานสาว - ข่าวคราวเงียบ
รอฟังเรียบเรียงเล่าเรื่องราวพี่
ทะเลดาว, ทรายล่องคลื่นฟองตี
บรรเลงคีย์ที่เก่าอย่างเปล่าดาย
นาทีแล้วนาทีเล่า ฉันเฝ้าฟัง
ตื่นภวังค์ยินเพียงเสียงตามสาย
พายุฤดูร้อน ผ่อนร้อนคลาย
มองเม็ดฝนแตกกระจายเป็นสายน้ำ.

ใบไม้แห่งขุนเขา

ยามฝนพร่างพรมแดนแผ่นดินหอม
ไอชื้นย้อมดินชุ่มพุ่มไม้ฉ่ำ
น้ำหลายสายไหลรวมร่วมลำนำ
เรือใบไม้หลายลำล่องน้ำมา
ใบไม้แห่งขุนเขาผู้เศร้าสร้อย
พร้อยริ้วรอยไหม้แดดที่แผดจ้า
จวบอาทิตย์แสงใสทักทายฟ้า
วางใจพักใบล้าสักนาที
หากลื่นล้มดินนุ่มจะอุ้มรับ
อย่ากลัวการแตกดับกับวิถี
หยาดมา ยังหยาดมา ทุกราตรี
ความห่วงหาที่มี อยู่ที่เดิม.

ซ่อน - หา

แดดอัสดงหลงทอดลอดร่องตึก
คล้อยแดด, ดึก ดาวจันทร์ผันผายเพิ่ม
มืดสลัวมัวสุมครอบคลุมเติม
บางสิ่งเริ่มหายไปจากสายตา
ไกลหนึ่งก้าว สองก้าว ไกลยาวนาน
ไกลเกินยินเรียกขาน จินตนาการหา
จุดที่เคยเวียนพักหว่างมรรคา
น้องสาว-ชาย ใบหน้า เริ่มพร่าเลือน
ราวกับเล่นซ่อนหาแล้วมาหาย
อาจฉันกลับมาสายจึงคลายเคลื่อน
การรอไร้สัญญาณการมาเยือน
ฤา เสมือนสืบเนื่อง เรื่องเล่าโบราณ-
ว่า - เล่นซ่อนหาจัก โดนลักซ่อน
อาจซับซ้อนเกินเพรียกยินเรียกขาน
จึงน้องสาวน้องชายในวันวาน
นานแล้ว.. นาน ผียังคงบังตา!

แดดผีตากผ้าอ้อม

ฉันอยู่แบบหลบตนจนช่ำชอง
ในห้องหมองไร้คนสนใจหา
กับตัวฉันในตนย่างสนธยา
ในแดดผีตากผ้าอ้อมพร้อมมืดมิด
พูดคุยกับตัวฉันย้อนวันหนึ่ง
ฉันผู้ซึ่งบางนามยังตามติด
ความสุขเพียงนิดน้อยยังปล่อยคิด
หลอมรวมห้วงดวงจิตจนติดตรึง
เพื่อโยงเชื่อมถักสานธารเวลา
เป็นสมบัติล้ำค่า ว่า “คิดถึง”
ดำรงเหนือห้วงกาล ในลานคำนึง
แม้รอบขึงเส้นขอบแสนบอบบาง
ระลึกถึงทุกเรื่องอยู่เนืองนิตย์
กับชีวิตผิดพลาดจนบาดหมาง
แม้ตาเห็นดาวเดือนเพียงเลือนราง
ย่อมกระจ่างชัดรู้อยู่ในที
ว่า - รักเอยบอบบาง ถึงอย่างนั้น
ในห้องเงียบนิ่งงัน ฝันไร้สี
เกิดและดับคับข้องทั้งผองมี
อยู่ในบทกวีนี้แล้วเธอ.

ว่า - หากไร้ลำนำคำกวี
คือราตรีนิรันดร์ฉันนิทรา.