ด้วยว่าฤทธิ์คำหวานแสนซ่านซึ้ง
บ้างเจ็บถึงเจียนบ้าคราโมโห
ยามไม่เห็นหน้านิ่วคล้ายหิวโซ
ไม่ติดโผรายชื่อเธอถือมา
หว่านคำกลอนซ่อนเงื่อนเผื่อเลื่อนอ่าน
น่าสงสารเหลือเกินโดนเมินหน้า
แต่งจนคำหมดคลังล้าหนังตา
ตื่นตีห้ามามองแอบส่องใคร
ต่อกลอนไม่ต่อใจใคร่ผิดหวัง
หมดพลังใจด้วยเริ่มป่วยไข้
กินพาราไข้คงลดลงไป
แต่ไฉนไข้ใจไม่น้อยลง
โปรดถนอมกล่อมขวัญวันละนิด
ด้วยถูกพิษกลัดกลุ้มความลุ่มหลง
เธอไม่ตอบกลอนเราเข้าป่าดง
ความมั่นคงทางใจเลยไม่มี






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า