นั่งเหม่อมอง สองข้างทาง อย่างเหนื่อยหน่าย
บ้างดีร้าย บ้างเลือนหาย บ้างอ่อนล้า
บนถนน สายชีวิต ที่ผ่านมา
พบเพียงลา เพียงพราก ลำบากใจ
ถามเหนื่อยไหม ให้ตอบไป ได้ว่าเหนื่อย
เดินมาเรื่อย ให้เหนื่อยหอบ หนักแค่ไหน
ทั้งผู้คน บนวิถี ยิ่งเหนื่อยใจ
พักสักนิด หลบหัวใจ ให้ผ่อนปรน
สังคมกว้าง ขวางฉันไว้ ในความคิด
ขังดวงจิต ปิดความหวั่น ให้สับสน
ขอหลบหาย เหมือนตายจาก ยากเกินทน
ฟ้าที่หม่น ใจที่หมอง ต้องทำใจ
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
