ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[โซ...เซอะเซอ]

...ภาษาใจ... บทที่ ๑ : ภาษาใจ...ภาษาแห่งใจ ...ฉันกลั่นคำออกมาจาก“ภาษาแห่งใจ” เพื่อให้ใครต่อใคร ที่ไม่รู้จักฉัน ได้สัมผัสลึกซอกหลืบของ ความคิด...จิตวิญญาณ... จินตนาการ...ผ่านบทประพันธ์ แหละเมื่อนั้น...คุณจึงจักรู้และเข้าใจตัวตนของฉันอย่างแท้จริง Soul Searcher Inspired to write 27/9/2026 บทที่ ๒ : อันว่าด้วยความรัก ความรัก... ฉันชอบความรู้สึกที่เวลามีความรักนะ ความรักทำให้ฉันอยากเขียนคำกลอน อยากพรรณนาความรู้สึกที่สวยงามนั้น เก็บไว้เป็นบทกวี ...เอาไว้อ่านเวลาที่ฉันอกหัก Soul Searcher Inspired to write 27/9/2026

[โซ...เซอะเซอ]

บทที่ ๓ : ศิลปินกับอารมณ์อ่อนไหว ศิลปิน มักจะเป็นผู้มีความช่างสังเกต มีสัมผัสที่ไวต่อการรับรู้ความรู้สึกผู้คน และสถานการณ์รอบตัวนั้นได้เป็นอย่างดี เมื่อสัมผัสนั้นมากระทบใจ ก็จะแปลความหมายนั้นๆจาก ความเป็นตัวตนของตน จากความเชื่อ จิตสำนึก จิตวิญญาณ อุดมการณ์ ประสบการณ์ชีวิตและมุมมองของตน แล้วสะท้อนความรู้สึกเหล่านั้น ออกมาเป็น ภาพเขียน บทเพลง ภาพยนตร์ หนังสือ หรือบทกวี ศิลปินส่วนใหญ่จึงเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง และเข้าใจยาก ...อาจอารมณ์อ่อนไหวในจำนรรจ์ แต่ลึกห้วงทรวงนั้นมิผันผวน อาจอารมณ์วาบไหวใช่เรรวน ถ้อยคำครวญล้วนหลากล้นจากใจ... Soul Searcher Inspired to write 28/9/2026

[โซ...เซอะเซอ]

บทที่ ๔ : พฤติกรรมขวางโลก ลักษณะของบุคคลที่มีความคิด การกระทำ หรือ ทัศนคติที่ผิดแปลกไปจากปกติวิสัยหรือตรงกัน ข้ามกับคนส่วนใหญ่ในสังคม โดยมักจะจงใจ คัดค้านหรือทำสวนกระแสโดยไม่มีเหตุผลอันควร (ข้อมูลจาก AI) ...พฤติกรรมของคนที่ทนเห็นความดัดจริต ของสังคมไม่ได้... (นิยามจาก Soul Searcher) Soul Searcher Inspired to write 29/9/2026

[โซ...เซอะเซอ]

บทที่ ๕: อันว่าด้วยความเหงา ในวันที่ฉันเหงา... บรรยากาศรอบกายช่างดูมืดมน อึมครึมซึมเศร้า มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเทา...ทั้งห้าสิบเฉด เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งๆที่มีผู้คนอยู่รอบข้างเต็มไปหมด แต่เหมือนฉันกำลังเผชิญโลกนี้อย่างโดดเดี่ยว คำพูดคำปลอบโยนต่างๆ เป็นเสมือนสายลมที่พัดผ่าน ฉันรับรู้เพียงเล็กน้อยก่อนที่มันจะผ่านเลยไป โดยมิได้ประทับรอยใดๆไว้ในความทรงจำ ...ไม่มีใครเข้าใจ แม้แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจตัวฉันเอง ...ฉันพยายามผลักไสความเหงานี้ ให้ออกไป แล้วทดแทนด้วยกิจกรรมอื่นๆ ไม่ว่า ดูหนัง ฟังเพลง เดินทาง ออกกำลังกาย หรือหาของแปลกใหม่มารับประทาน แต่มันก็ทำได้แค่ชั่วคราว ไอ้เจ้าความเหงามันก็วนกลับมาใหม่ เมื่อกิจกรรมเหล่านั้นจบลง ...จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันตัดสินใจเผชิญหน้ากับมัน เลิกรังเกียจ เลิกผลักใส จ้องมองดูมันอย่างจริงใจ และอย่างเข้าใจ ...ฉันโอบกอดความเหงา แล้วมันก็โอบกอดฉันกลับ... มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ความรู้สึกอ้างว้าง โหวงเหวงในใจฉันมันกลับเบาบางลง เมื่อฉันยอมรับความเหงาเข้ามาเป็นเพื่อน อย่างเปิดใจ ฉันเริ่มพูดคุยกับความเหงา อย่างจริงใจมากขึ้น ทำให้ฉันพึ่งรู้ว่า ท่ามกลางความเวิ้งว้าง ที่สงบเงียบแสนลึกลับ จนดูน่ากลัวนั้น กลับแฝงไว้ซึ่งภูมิปัญญา ความหลักแหลม คมคายที่ลึกซึ้ง ทั้งมุมมองเกี่ยวกับโลก กับผู้คนและกับชีวิต ...ตั้งแต่นั้นมา ฉันมีความเหงาเป็นเพื่อน ที่คอยให้คำปรึกษา ให้ความคิดเห็น แลกเปลี่ยนมุมมอง ทั้งคอยติและคอยเตือน อีกทั้งช่วยฉันเขียนบทกวี... Soul Searcher Inspired to write 1/102026

[โซ...เซอะเซอ]

บทที่ ๖: อันว่าด้วยความรัก และการจากลา เธอที่รัก... ถ้าเธอรู้ว่าเราจะมีเวลาที่อยู่ด้วยกัน อาจจะ 10 ปี 1 ปี 1 เดือน หรือ 1 วัน... เธอจะรักฉันแตกต่างกันไปไหม? ชีวิตที่ผ่านสูง ต่ำ สุข ทุกข์ มากมาย มากว่าครึ่งทางของฉันนี้ ทำให้ฉันได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับชีวิต นั้นก็คือ ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน และไม่มีอะไรที่จีรังยั่งยืนตลอดไป ไม่ว่าจะเป็น ทรัพย์สิน เงินทอง ผู้คน หรือความรู้สึก ฉันจึงอยากจะขอถามเธอ... ว่าเธอได้เคยใคร่ครวญดูไหม? ...ความสุขจากการที่เราได้อยู่ด้วยกัน มันคุ้มค่ากับความทุกข์ที่ต้องเผชิญ เมื่อยามจากลา ไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตายไหม? ฉันไม่ใช่คนมองโลกในแง่ร้ายหรอกนะ แต่ฉันเป็นคนมองโลกตามความเป็นจริง ยิ่งผูกพันกันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทุกข์ยิ่งยากมากขึ้นเท่านั้น เมื่อถึงคราวต้องจากลา เธอที่รัก... เมื่อเธอพิจารณาข้อความฉันนี้แล้ว หวังว่าเธอคงจะเข้าใจฉันดีขึ้น ...ฉันไม่ใช่คนเย็นชา ที่รักใครไม่เป็น การที่ฉันไม่อยากบอกรักใครนั้น เพราะฉันไม่อยากสร้างความทุกข์ให้ใคร รวมทั้งตัวฉันด้วย ...ความรักของฉันจึงแปรเปลี่ยนไป เป็นความปรารถนาดี ที่มีให้แก่กัน ...ฉันขอส่งความปรารถนาดีให้เธอนะ...เธอที่รัก Soul Searcher Inspired to write 27/10/2026

[โซ...เซอะเซอ]

...ไม่รู้กระทู้นี้ อานุภาพร้อนแรงไปรึเปล่าก็ไม่รู้
เพราะมีเอาไปลง ที่เวปอารมณ์กลอนด้วย
เห็นมีคนมาตอบ
ตอนนี้เวปล่มเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ...
ไม่รู้เกี่ยวข้องกันไหมน่ะ...หึหึ

[กัลมลี*]

ดูท่ารถทัวร์จะไปลงคนตอบมั้ง คนอ่านกำลังเคลิ้มๆ โดนนางช็อตฟิล

อ่อ ล่มเหรอ นึกว่าเป็นคนเดียว
 

[กัลมลี*]

บทที่  --  : อันว่าด้วยบทกลอนของฉัน บทกลอนที่ฉันเขียน คือการที่ฉันในปัจจุบันขณะ กลับไปทักทายตัวฉันในแต่ละช่วงวัย "เราคุยกันในความทรงจำ" ฉันไม่เคยผลักไสตัวฉันเองในอดีตหรือรังเกียจความผิดพลาดใด บทกลอนของฉัน... จึงทำให้ตัวฉันในวันวาน...กลับมามีชีวิต ~~~~~~~~~~~~~~ ร่วมส่งภาษาโดย : กัลมลี*

[โซ...เซอะเซอ]

ภาษาใจใครหยั่งรู้..........เกินเรา สว่างมืดทึมเทา..............ยอกย้อน จริงใจเบิ่งภาพเงา...........หวนอดีต จนจวบคลี่ซับซ้อน...........จึ่งเข้าใจตน อ่านใจตนกระจ่างแจ้ง.......คราใด จึงอ่านใจอื่นใคร.............ทั่วแคว้น มิต่างหรอกหัวใจ.............รัก-หวาด หวั่นเฮย สุขทุกข์ท่วมอาตม์แม้น.......อกเค้าอกเรา โซ...เซอะเซอ 28 ตุลาคม 2569