ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กัลมลี*]

ฉันล้มเหลวในการห้ามใจ คุณคะ.... หัวใจของคุณเหมือนขนมหวานมากเลยล่ะรู้ไหม ส่วนฉันก็เหมือนมดที่ขาดน้ำตาลแล้วจะต้องตาย ฉันจึงล้มเหลวในการหักห้ามใจ....ห้ามความคิดถึงไม่ได้สักที คุณคะ..... คุณโตมาแบบไหนกันนะ...จึงน่ารักขนาดนี้ มีถ้อยคำมากมายที่อยากบอกคุณไปชั่วชีวี ถ้าให้โอกาสได้รู้จักกันมากกว่านี้....ไม่แน่ว่าฉันอาจเป็นคนที่ "ใช่" กว่าใครทุกคน

[PIKuL]

แค่คำถามสั้นๆ.... "เป็นไงบ้างช่วงนี้" ฉันก็รู้สึกดี...ที่เธอไถ่ถาม (❁´◡`❁) แอบลอบมองยามเผลอ ตอนที่เธอกำลังพยายาม และความรู้สึกก็ลุกลามจนใหญ่โต (❁´◡`❁) ยามสบตาและยิ้มให้ ก็รุ้สึกหัวใจฟูจนผลุบโผล่ หรือว่าเราจะ.....Let's go หยิบริบบิ้นมาผูกโบว์...แล้วไปหาเธอ.

[โซ...เซอะเซอ]

เอ่อคุณครับ... สุดระงับ จำนรรจา มาขอเจ๋อ เรื่องผู้ชาย ใจหวาน กานท์ละเมอ ครั้นอ่านเจอ เผลอหมั่นไส้ ขอใส่ความ สดับเพี้ยง เสียงกลอน สื่อออนไลน์ แล้วรู้ได้ อย่างไร ใช่หื่นห่าม พวกหน้าม่อ ฉ้อฉล คนบ้ากาม มุ่งคุกคาม ลูบคม พรหมจรรย์ เอ่อคุณครับ... พึงระงับ อารมณ์ ข่มหุนหัน ขืนน้ำตาล ใกล้มด มิหมดวัน- คงหวานถี่ ตะบี้ตะบัน สนั่นกระจาย เพียงลมพัดแผ่วพลิ้ว......รำพัน ฤาหยั่งลึกเท่าทัน...........ซับซ้อน คำหวานจับใจจรร-........โลงเปรียบ กระจกเงาสะท้อน...........โศกเศร้าหรรษา “...ถ้าเธอรักใครคนหนึ่ง เธอเองจะรู้หรือเปล่า ว่ารักของเธอชั่วคราว หรือรักของเธอยาวนานกว่านั้น ถ้าเธอพบใครคนหนึ่ง ที่เธอให้ความสำคัญ เมื่อเธอสบตาคู่นั้นเธอรู้สึกอย่างไร...“ โซ...สวีท (So...Sweet) 555 8 สิงหาคม 2569

[กัลมลี*]

รัก อย่ากังวลถึงวันพรุ่งนี้เลยที่รัก รุ่งอรุณมินานนักก็จักฉาย หลับเถิดหนา~อย่าหวั่นว่าข้าจะตาย หัวใจนี้แตกกระจายจนสามัญ หากหนาวลมห่มผ้าเสียให้อบอุ่น แสงดาว~จันทร์ อ่อนละมุนโอบเอื้อขวัญ ห่วงตัวเองเถิดหนาอย่าห่วงกัน สองหัวใจไม่ผูกพัน.....ไม่เป็นไร มิใช่รักจักตระการฝันดั่งตะวันฉาย ฟ้าค่ำขับรัศมีดาวพร่างพรายก็ชวนใฝ่ มิเป็นรุ่งรวีแห่งข้าพเจ้าก็เข้าใจ ทั้งมิได้ขอสายใยไว้ผูกพัน อย่ากังวลถึงวันพรุ่งนี้เลยที่รัก เพียงวาจาเอ่ยทัก.....บนทางฝัน มิต้องถนอมน้ำใจอันใดกัน เพราะรักยังคงมั่นเช่นวันวาน

[กัลมลี*]

ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ หากเธอคือนักเดินทางบนความเศร้า ซุกซ่อนเงาไว้กับมุมอับแสง ฉันจักเป็นดอกไม้ไร้แมลง คอยแต้มแต่งโลกหล้าเบื้องหน้าเธอ หากเธอคือฝุ่นธุลีที่ย่อยยับ จักเป็นลมโอบซับน้ำตาเอ่อ ประคองจิตวิญญาณร้าวละเมอ จนกว่าเจอรุ่งรางน้ำค้างไพร ฉันจักเป็นดอกแก้วกำจายกลิ่น ห่มห้อมวิญญาณ์ร้าวคราวหวั่นไหว ขอร่วงเป็นดาวดินคราสิ้นใจ ทอดร่างให้เธอเหยียบย่างต่างผืนพรม เพราะว่ารักจึงร่วมรับความเจ็บปวด เปลือยเท้าย่ำบนก้อนกรวดความขื่นขม เพราะคิดถึงมากมายกว่า....ความระทม จึ่งตรอมตรมน้อยกว่าความอาทร หากเธอคืออรุณรุ่ง ~ รุ้งโชนสี ฉันจะอยู่อย่างพอดีฟ้าสีอ่อน แต่ถ้าเธอทุกข์ทนหม่นร้าวรอน ฉันจะนอนเหน็บหนาวเท่าเท่ากัน ถ้าเธอต้องทอดร่างกลางกรวดหิน ฉันจะผินหลังให้ไกลสุขสันต์ ไม่ว่าเธอมีหัวใจเพื่อใครกัน ฉันมีเหตุผลสั้นสั้น....เพราะฉันรัก

[กัลมลี*]

ขอบฟ้าของใจเราไม่เท่ากัน ขอให้ฉันร่วมรับรู้ความเจ็บปวด แขวนชีวิตบนเส้นลวดความเหน็บหนาว ฉันมิอาจดื่มด่ำคืนฉ่ำดาว พร้อมรินหยดน้ำตาพราวเคียงข้างเธอ ฉันมิอาจหัวเราะไปกับโลก ทางชีวิตพญาโศกเคียงเสมอ หนาวเหลือเกินใช่ไหมดวงใจเธอ ขอให้เจอรักละมุนอุ่นตะวัน หวังเท่าที่โลกนี้กรุณา มิขอมากไปกว่า....ขอฝัน ขอบฟ้าของใจเราไม่เท่ากัน เรียนรู้อย่างเท่าทัน....เพื่อปล่อยไป

[กัลมลี*]

เคยไหม ลมหนาวอยากทักทายปลายสิงหา เผื่อความรักจะพัดพามาอีกหน น้ำค้างคือน้ำใจจากฟากฟ้าดล หรือเกิดจากความสับสนล้นตาใคร ดอกหญ้าอยากบินขึ้นไปที่ปลายฟ้า ไปเป็นดวงดาราระยิบใส วาดชีวิตให้ราตรีที่เหงาไป แต่วลีฉันวาดไว้ใครจะฟัง พายุฝนอาจทำใครหนาวไปบ้าง กาแฟหอมกรุ่นกลิ่นจางอยู่ข้างหลัง ในความเงียบเคยมีไหมในภวังค์ กลับมานั่งคอยลมหนาวในนาม..."เรา"

[โซ...เซอะเซอ]

คุณครับ... คราสดับถ้อยความตามขานเล่า เป็นเสมือนจินตรูปหวามวูบเงา จากความเหงาเสกสรรดลบันดาล คุณรู้ไหม... คำอ่อนไหวผ่านกลอนอันอ่อนหวาน ร้อนแรงฤทธิ์พิษชำแรกแทรกดวงมาน ตราบซมซานหวนไห้ในคะนึง โซ...เซอะเซอ 14 สิงหาคม 2569

[กัลมลี*]

เธอยังเป็นทุกอย่างของหัวใจ ฉันมีความเศร้าร้าวลึก ถูกผนึกไว้ใต้หินผา ครารวดร้าวจึงไร้น้ำตา เผชิญความปวดปร่าอย่างใจเย็น ฉันมีความเหงาเท่าดาริกา เหม่อลอยสายตาคราทุกข์เข็ญ คืนโลกต้องการเพียงแสงเพ็ญ จึงหลบเร้นหลังเรือนเมฆา ฉันมีความคิดถึงเท่าบึงใส สะท้อนเงาไม้ใบหลายทิศา ยามตะวันคล้อยต่ำไปลับตา จึงอยู่ในนิทราแห่งอาลัย ฉันมีใจรักเท่าผืนโลก แต่เทพีแห่งโชคมิเยือนใกล้ ความรักจึงบอบบางและห่างไป ผืนโลกเท่าผืนใจจึงไร้ร้าง ฉันมีคำเอื้อนเอ่ยเผยวจี มีวลีซื่อตรงบรรจงสร้าง ทำเท่าที่ทำได้แล้วทุกทาง ....แต่.... เธอยังเป็นทุกอย่างของหัวใจ

[กัลมลี*]

~กอด~ เก็บความรักดั่งความลับในหับทิพย์ ร่องรอยแผลมิยกหยิบมายื่นให้ อยากให้กอดด้วยห่วงหาอบอุ่นไอ หาใช่กอดเพราะเห็นใจเวทนา อยากให้กอดเรื่องน่าชังของชีวิต กอดแม้ด้านมืดมิดด้านอิจฉา มองฉันให้ตาเห็นเต็มสองตา จะเห็นความธรรมดาไม่น่าชม โปรยหว่านความสงสารไปปลายฟ้า อย่าเห็นใจ....แม้นัยน์ตาฉันขื่นขม แม้ต้องตากน้ำค้างกลางหญ้าพรม ให้ฟ้าห่มยังอุ่นกว่า....กอดชั่วคราว

[Msp.]

รอ เมื่อคิดถึงคุณ หัวใจฉันก็ว้าวุ่น..เต็มไปด้วยคำถาม เสาะค้นคำตอบกรอบนิยาม อย่างเงียบงัน..มิกล้าแม้จะเอ่ยนามของคุณไป ฉันมองทุกตัวอักษร ที่สะท้อนสัมพันธ์ระหว่างเรานานเท่าไหร่ มันแค่ภาพมายาที่ฉันสร้างคนเดียวด้วยหัวใจ มีแต่ฉันคิดและสร้างมันไว้เพียง..ลำพัง ยิ่งคิดถึงคุณ ความอบอุ่นจากจินตนา..ก็สะพรั่ง เกิดความฝันสร้าง..สร้างวิมานอันไม่จีรัง รู้..แต่ก็ยังสร้างมันเพื่อรอคุณ Msp.

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

หากการเพ้อฝัน คืออาการประจำวัน...ของใจฉันวันนี้
คงเป็นอีกหนึ่งห้วงเวลานาที...ที่มีอาการว้าวุ่น
เดินหน้าถอยหลังเกือบพลั้้งพลาดไป...เพราะใจคิดถึงคุณ
หัวใจสิ้นไร้ไออุ่น...หมุนเคว้งชุลมุน...สุดแสนวุ่นวาย
 

[โซ...เซอะเซอ]

...คิดถึงกันฝันเพ้อ ละเมอถึง ฝากคะนึง เคล้าโคลงกลอน อักษรร่าย ร้อยเรียงร่ำคำหวาน ปานละลาย จวบริ้วแดงปื้นอายทั่วปรายปราง โซ...เซอะเซอ 19 สิงหาคม 2569