ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กัลมลี*]

ฉันล้มเหลวในการห้ามใจ คุณคะ.... หัวใจของคุณเหมือนขนมหวานมากเลยล่ะรู้ไหม ส่วนฉันก็เหมือนมดที่ขาดน้ำตาลแล้วจะต้องตาย ฉันจึงล้มเหลวในการหักห้ามใจ....ห้ามความคิดถึงไม่ได้สักที คุณคะ..... คุณโตมาแบบไหนกันนะ...จึงน่ารักขนาดนี้ มีถ้อยคำมากมายที่อยากบอกคุณไปชั่วชีวี ถ้าให้โอกาสได้รู้จักกันมากกว่านี้....ไม่แน่ว่าฉันอาจเป็นคนที่ "ใช่" กว่าใครทุกคน

[PIKuL]

แค่คำถามสั้นๆ.... "เป็นไงบ้างช่วงนี้" ฉันก็รู้สึกดี...ที่เธอไถ่ถาม (❁´◡`❁) แอบลอบมองยามเผลอ ตอนที่เธอกำลังพยายาม และความรู้สึกก็ลุกลามจนใหญ่โต (❁´◡`❁) ยามสบตาและยิ้มให้ ก็รุ้สึกหัวใจฟูจนผลุบโผล่ หรือว่าเราจะ.....Let's go หยิบริบบิ้นมาผูกโบว์...แล้วไปหาเธอ.

[โซ...เซอะเซอ]

เอ่อคุณครับ... สุดระงับ จำนรรจา มาขอเจ๋อ เรื่องผู้ชาย ใจหวาน กานท์ละเมอ ครั้นอ่านเจอ เผลอหมั่นไส้ ขอใส่ความ สดับเพี้ยง เสียงกลอน สื่อออนไลน์ แล้วรู้ได้ อย่างไร ใช่หื่นห่าม พวกหน้าม่อ ฉ้อฉล คนบ้ากาม มุ่งคุกคาม ลูบคม พรหมจรรย์ เอ่อคุณครับ... พึงระงับ อารมณ์ ข่มหุนหัน ขืนน้ำตาล ใกล้มด มิหมดวัน- คงหวานถี่ ตะบี้ตะบัน สนั่นกระจาย เพียงลมพัดแผ่วพลิ้ว......รำพัน ฤาหยั่งลึกเท่าทัน...........ซับซ้อน คำหวานจับใจจรร-........โลงเปรียบ กระจกเงาสะท้อน...........โศกเศร้าหรรษา “...ถ้าเธอรักใครคนหนึ่ง เธอเองจะรู้หรือเปล่า ว่ารักของเธอชั่วคราว หรือรักของเธอยาวนานกว่านั้น ถ้าเธอพบใครคนหนึ่ง ที่เธอให้ความสำคัญ เมื่อเธอสบตาคู่นั้นเธอรู้สึกอย่างไร...“ โซ...สวีท (So...Sweet) 555 8 สิงหาคม 2569

[กัลมลี*]

รัก อย่ากังวลถึงวันพรุ่งนี้เลยที่รัก รุ่งอรุณมินานนักก็จักฉาย หลับเถิดหนา~อย่าหวั่นว่าข้าจะตาย หัวใจนี้แตกกระจายจนสามัญ หากหนาวลมห่มผ้าเสียให้อบอุ่น แสงดาว~จันทร์ อ่อนละมุนโอบเอื้อขวัญ ห่วงตัวเองเถิดหนาอย่าห่วงกัน สองหัวใจไม่ผูกพัน.....ไม่เป็นไร มิใช่รักจักตระการฝันดั่งตะวันฉาย ฟ้าค่ำขับรัศมีดาวพร่างพรายก็ชวนใฝ่ มิเป็นรุ่งรวีแห่งข้าพเจ้าก็เข้าใจ ทั้งมิได้ขอสายใยไว้ผูกพัน อย่ากังวลถึงวันพรุ่งนี้เลยที่รัก เพียงวาจาเอ่ยทัก.....บนทางฝัน มิต้องถนอมน้ำใจอันใดกัน เพราะรักยังคงมั่นเช่นวันวาน

[กัลมลี*]

ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ หากเธอคือนักเดินทางบนความเศร้า ซุกซ่อนเงาไว้กับมุมอับแสง ฉันจักเป็นดอกไม้ไร้แมลง คอยแต้มแต่งโลกหล้าเบื้องหน้าเธอ หากเธอคือฝุ่นธุลีที่ย่อยยับ จักเป็นลมโอบซับน้ำตาเอ่อ ประคองจิตวิญญาณร้าวละเมอ จนกว่าเจอรุ่งรางน้ำค้างไพร ฉันจักเป็นดอกแก้วกำจายกลิ่น ห่มห้อมวิญญาณ์ร้าวคราวหวั่นไหว ขอร่วงเป็นดาวดินคราสิ้นใจ ทอดร่างให้เธอเหยียบย่างต่างผืนพรม เพราะว่ารักจึงร่วมรับความเจ็บปวด เปลือยเท้าย่ำบนก้อนกรวดความขื่นขม เพราะคิดถึงมากมายกว่า....ความระทม จึ่งตรอมตรมน้อยกว่าความอาทร หากเธอคืออรุณรุ่ง ~ รุ้งโชนสี ฉันจะอยู่อย่างพอดีฟ้าสีอ่อน แต่ถ้าเธอทุกข์ทนหม่นร้าวรอน ฉันจะนอนเหน็บหนาวเท่าเท่ากัน ถ้าเธอต้องทอดร่างกลางกรวดหิน ฉันจะผินหลังให้ไกลสุขสันต์ ไม่ว่าเธอมีหัวใจเพื่อใครกัน ฉันมีเหตุผลสั้นสั้น....เพราะฉันรัก

[กัลมลี*]

ขอบฟ้าของใจเราไม่เท่ากัน ขอให้ฉันร่วมรับรู้ความเจ็บปวด แขวนชีวิตบนเส้นลวดความเหน็บหนาว ฉันมิอาจดื่มด่ำคืนฉ่ำดาว พร้อมรินหยดน้ำตาพราวเคียงข้างเธอ ฉันมิอาจหัวเราะไปกับโลก ทางชีวิตพญาโศกเคียงเสมอ หนาวเหลือเกินใช่ไหมดวงใจเธอ ขอให้เจอรักละมุนอุ่นตะวัน หวังเท่าที่โลกนี้กรุณา มิขอมากไปกว่า....ขอฝัน ขอบฟ้าของใจเราไม่เท่ากัน เรียนรู้อย่างเท่าทัน....เพื่อปล่อยไป

[กัลมลี*]

เคยไหม ลมหนาวอยากทักทายปลายสิงหา เผื่อความรักจะพัดพามาอีกหน น้ำค้างคือน้ำใจจากฟากฟ้าดล หรือเกิดจากความสับสนล้นตาใคร ดอกหญ้าอยากบินขึ้นไปที่ปลายฟ้า ไปเป็นดวงดาราระยิบใส วาดชีวิตให้ราตรีที่เหงาไป แต่วลีฉันวาดไว้ใครจะฟัง พายุฝนอาจทำใครหนาวไปบ้าง กาแฟหอมกรุ่นกลิ่นจางอยู่ข้างหลัง ในความเงียบเคยมีไหมในภวังค์ กลับมานั่งคอยลมหนาวในนาม..."เรา"

[โซ...เซอะเซอ]

คุณครับ... คราสดับถ้อยความตามขานเล่า เป็นเสมือนจินตรูปหวามวูบเงา จากความเหงาเสกสรรดลบันดาล คุณรู้ไหม... คำอ่อนไหวผ่านกลอนอันอ่อนหวาน ร้อนแรงฤทธิ์พิษชำแรกแทรกดวงมาน ตราบซมซานหวนไห้ในคะนึง โซ...เซอะเซอ 14 สิงหาคม 2569

[กัลมลี*]

เธอยังเป็นทุกอย่างของหัวใจ ฉันมีความเศร้าร้าวลึก ถูกผนึกไว้ใต้หินผา ครารวดร้าวจึงไร้น้ำตา เผชิญความปวดปร่าอย่างใจเย็น ฉันมีความเหงาเท่าดาริกา เหม่อลอยสายตาคราทุกข์เข็ญ คืนโลกต้องการเพียงแสงเพ็ญ จึงหลบเร้นหลังเรือนเมฆา ฉันมีความคิดถึงเท่าบึงใส สะท้อนเงาไม้ใบหลายทิศา ยามตะวันคล้อยต่ำไปลับตา จึงอยู่ในนิทราแห่งอาลัย ฉันมีใจรักเท่าผืนโลก แต่เทพีแห่งโชคมิเยือนใกล้ ความรักจึงบอบบางและห่างไป ผืนโลกเท่าผืนใจจึงไร้ร้าง ฉันมีคำเอื้อนเอ่ยเผยวจี มีวลีซื่อตรงบรรจงสร้าง ทำเท่าที่ทำได้แล้วทุกทาง ....แต่.... เธอยังเป็นทุกอย่างของหัวใจ

[กัลมลี*]

~กอด~ เก็บความรักดั่งความลับในหับทิพย์ ร่องรอยแผลมิยกหยิบมายื่นให้ อยากให้กอดด้วยห่วงหาอบอุ่นไอ หาใช่กอดเพราะเห็นใจเวทนา อยากให้กอดเรื่องน่าชังของชีวิต กอดแม้ด้านมืดมิดด้านอิจฉา มองฉันให้ตาเห็นเต็มสองตา จะเห็นความธรรมดาไม่น่าชม โปรยหว่านความสงสารไปปลายฟ้า อย่าเห็นใจ....แม้นัยน์ตาฉันขื่นขม แม้ต้องตากน้ำค้างกลางหญ้าพรม ให้ฟ้าห่มยังอุ่นกว่า....กอดชั่วคราว

[Msp.]

รอ เมื่อคิดถึงคุณ หัวใจฉันก็ว้าวุ่น..เต็มไปด้วยคำถาม เสาะค้นคำตอบกรอบนิยาม อย่างเงียบงัน..มิกล้าแม้จะเอ่ยนามของคุณไป ฉันมองทุกตัวอักษร ที่สะท้อนสัมพันธ์ระหว่างเรานานเท่าไหร่ มันแค่ภาพมายาที่ฉันสร้างคนเดียวด้วยหัวใจ มีแต่ฉันคิดและสร้างมันไว้เพียง..ลำพัง ยิ่งคิดถึงคุณ ความอบอุ่นจากจินตนา..ก็สะพรั่ง เกิดความฝันสร้าง..สร้างวิมานอันไม่จีรัง รู้..แต่ก็ยังสร้างมันเพื่อรอคุณ Msp.

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

หากการเพ้อฝัน คืออาการประจำวัน...ของใจฉันวันนี้
คงเป็นอีกหนึ่งห้วงเวลานาที...ที่มีอาการว้าวุ่น
เดินหน้าถอยหลังเกือบพลั้้งพลาดไป...เพราะใจคิดถึงคุณ
หัวใจสิ้นไร้ไออุ่น...หมุนเคว้งชุลมุน...สุดแสนวุ่นวาย
 

[โซ...เซอะเซอ]

...คิดถึงกันฝันเพ้อ ละเมอถึง ฝากคะนึง เคล้าโคลงกลอน อักษรร่าย ร้อยเรียงร่ำคำหวาน ปานละลาย จวบริ้วแดงปื้นอายทั่วปรายปราง โซ...เซอะเซอ 19 สิงหาคม 2569

[กัลมลี*]

ขอบคุณที่มาส่ง ขอบคุณที่มาส่งตรงทางแยก ทางดูแปลกดูรกร้างและว่างเปล่า ห่มชีวีด้วยแพรฟ้าอากาศเบา วันเหงาเหงาฉันคงยิ้มปริ่มน้ำตา ยิ้มให้ความทรงจำคืนวันหวาน เพื่อก้าวผ่านสู่สิ่งดียิ่งกว่า นกตัวเดิมบรรเลงเพลงใต้ฟ้า บินไปแล้วไม่กลับมา....อย่าเสียดาย ภาพยามเช้าไม่อบอุ่นไม่คุ้นนัก ทั้งไร้ลมแห่งรักระลอกสาย ขยับผ้าห่มแอบไว้แนบกาย เพื่อท้าทายสิ่งใหม่ในชีวี ขอบคุณคำทักทายในวันแรก เปลี่ยนคนแปลกหน้าให้ใจย้อมสี- ฉันจะย้อมสีหม่นให้สดใสดี คุณไม่มีสิ่งติดค้างจงวางใจ

[แป้งน้ำ]

เมื่อโลกทิ้งเธอไว้ข้างหลัง
การที่ต้องเดินลำพัง . .. จึงเหนื่อยล้า
ไร้มือยื่นกุมจับ . .. เพียงมือตัวเองซับน้ำตา
ฉันทำได้แค่เฝ้ามองอย่างห่วงหา .. .
. . ไม่กล้าก้าวข้ามความสันพันธ์เส้นบาง

เมื่ออนาคตยาวไกลเธอมองไม่เห็น
จึงซุกซ่อนเงาหลบเร้น . .. จากทุกสิ่งอย่าง
ได้ไหม? แม้ไม่มีที่ตรงนั้นให้ฉันเดินร่วมทาง
ช่วงที่มีแต่ความอ้างว้าง . ..
แค่จำตัวเองที่เคยเข้มแข็งได้บ้าง . .. ก็พอ~*

[กัลมลี*]

ใครจะร้องไห้ให้ฉัน น้ำตาเอ๋ย...น้ำตาหล่นใต้ต้นโศก จักหายใจในโลกโศกไฉน ฉันที่มีหัวใจเหมือนไร้ใจ ใครจะร้องไห้ให้ฉันในวันตาย

[PIKuL]

เสียงร้องไห้....ที่ไม่อาจได้ยิน ในวันที่เรากลายเป็นธุลีดินพร้อมแหลกสลาย ฟังดูแล้ว...มันช่างเหงาและเดียวดาย จะอยู่หรือจะตาย....แทบมิได้แตกต่างกัน มีแค่เพียง...เสียงของเราที่ก้องอยู่ เหงาก็รู้ เหนื่อยก็รู้....แค่เพียงเท่านั้น ในยามทุกข์....ความสุขก็แสนเงียบงัน ปล่อยให้การยืนยัน....คือคราบน้ำตาของความอาลัย ในเมื่อการ"มีอยู่"...ของตัวเรา เป็นที่ๆ...ทำได้เพียงทอดเงาราวหลับใหล แต่คุณค่า...หาใช่จะเปลี่ยนแปลงไป มันไม่อาจเปลี่ยนเงาให้...เป็นเพียงแค่เศษละออง "มีอยู่"....อาจไม่ใช่คำตอบว่า "ต้องรู้สึก" แต่ความหมายอาจลงรากลึกเกินกว่าจะจดจ้อง หากวันหนึ่ง..เมื่อ"ไม่มีอยู่"...ยามทอดมอง ความรู้สึก"ขาด"....ก็จะป่าวร้องออกมาเอง. มาช่วยแจม  ^___^

[แป้งน้ำ]

ไม่ได้อยากใช้ชีวิตลำพัง
แต่ไม่มีใครที่เป็นความหวังให้ฉัน
ไม่ได้ชอบความเงียบงัน
แต่คนที่ใช้หัวใจร่วมกัน . .. ยังไม่มี

รู้บ้างไหม? . .. ฉันแสนเหงา
อยู่กับความรู้สึกว่างเปล่า . .. ของใจนี้
และคงจะตายไป . . . โดยไม่รู้จักความรักดี-ดี
แม้แต่วันที่หัวใจหยุดเต้นก็ตามที . ..
คงไม่มี . .. คนที่ร้องไห้เพื่อส่งกัน~*

[กัลมลี*]

หลงรัก ชีวิตฉันเลิกนิยามหาความสุข ผ่านเรื่องทุกข์รายเรียงเหลือเพียงฝัน ทิ้งอดีตเลิกโหยหามาเกี่ยวพัน เหลือเก็บมันนิดเดียวเพียงเสี้ยวใจ ความสุขฉันหาง่ายกว่าใครเขา ความหนัก~เบา ผ่อนพอก็ยิ้มได้ อยู่กับความเป็นจริงสิ่งเปลี่ยนไป สุดแต่ใครให้นิยาม...ความฉันเป็น ชีวิตฉันเลิกนิยามหาความรัก เพียงประจักษ์ในใจซึ่งได้เห็น รักของฉันมอบวางอย่างใจเย็น เหมือนเดือนเพ็ญคู่ฟ้ามาเนิ่นนาน ฉันหรือดูลึกลับและซับซ้อน หากเธอช้อนสายตามาเรียกขาน เธอจะเห็นข้างในดอกไม้บาน กระแสธารสายใยยังไหลริน ชีวิตฉันเลิกนิยามหาความหมาย ดอกรักบานแล้วแห้งตาย ~ ไม่ถวิล มิทักทายให้เธอนี้มีมลทิน แต่หลงรักทั้งชีวิน...อย่างยินดี

[โซ...เซอะเซอ]

...หลงคำ... ฉันหนึ่งคนใจซื่อถือความสัตย์ มิถนัดผูกมัดใจ ในอิตถี มักหลงคำ อ่อนช้อย ถ้อยพาที เชื่อวลีตรงตาม คำขานนั้น แต่คำขานชายช่าง ต่างกับหญิง เหมือนทุกสิ่งสับสน จนป่วนปั่น ก็รักนะแต่ห่วงใย ในจำนรรจ์ สื่อสารกัน แบบไหนรอด ปลอดปะทะ ...เมื่อนานมาแล้ว เคยอ่านหนังสือเรื่อง "Men Are from Mars, Women Are from Venus“ แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่เข้าใจ ผู้หญิงอยู่ดี...หึหึ โซ...เซอะเซอ 24 กันยายน 2569