เป็นอีกค่ำคืน . .. ที่ความเศร้าบุกรุก
การ "รักเธอ“ ไม่ทำให้เป็นสุข . .. แต่กลับทำให้เหงา
หนทางที่เคยร่วมฝัน .. . กลับเหลือเพียงฉันบนโลกใบเทา
เมื่อเธอจากไปไร้เงา . . . แต่ฉันยังเป็นคนเก่าเรื่อยมา
เป็นอีกค่ำคืน . .. ที่ผวาตื่นตอนตีสาม
ขณะเธอหลับฝันสวยงาม . .. ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางคืนเหว่ว้า
อยากถามหัวใจเธอเหมือนกัน . . มีฉันบ้างไหมในความคิดถึงสักครา
รู้ไหมว่าใครคนนี้บอกรักเธอเบาเบาไปกับขอบฟ้า . ..
.. . และยังถอนหัวใจคืนมา . .. ไม่ได้เลย~*
ทุกกลางดึกช่วงเวลาตีสาม
ช่วงที่โมงยาม ไร้ความเอื้อนเอย
ริมหน้าต่างบานนั้น. . .ที่ฉันช่างคุ้นเคย
ไม่มีซักวันเลยที่เธอไม่ลุกขึ้นมา
ฉันเดาว่าเธอคงหนาวเกินไป
แต่ก็อาจไม่ใช่ เพราะเธอไม่ค่อยห่มผ้า
ฟากฟ้าฝั่งนั้นที่เธอแหงนมองมันตลอดเวลา
เป็นใครนะที่เธอห่วงหา หรือ ใครสัญญาแล้วลืมเลือน
อยากเข้าไปถามให้รู้แก่ใจ
อยากอยู่ใกล้ๆ อยากห่วงใยอยู่เป็นเพื่อน
รู้หรือเปล่าว่าทุกคืนที่ห่วงหา ทุกห้วงเวลาที่ย้ำเตือน
ฉันไม่ได้ลุกขึ้นมาเพื่อมองฟ้ามองเดือน แต่ฉันตั้งนาฬิกาให้เตือน
" เ พื่ อ ม อ ง เ ธ อ "
