ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

แม้นสุดไกล ใต้สมุทร ที่สุดประมาณ
ยังไม่สะท้าน ส่านไหว เท่าใจมนุษย์
แม้วาจาว่าไว้ดี...แต่ไม่มีที่สิ้นสุด
ไร้พิกัดปักหมุด...ให้สุดไกลเกินบรรยาย
 

เชือดเฉือนใจ ให้บาดเจ็บ ให้เก็บจำ
ใช้ทุกคำ จำนรรจา ล้าความหมาย
ต่อหน้ายิ้ม..กลุ้มกริ่มนัย...หมายให้ตาย
เหมือนง่ายดาย...ใช้เพียงลม...ก็จมดิน
 

จิตใจคนเรา...นับวันยิ่งว่างเปล่า...ยากจะหยั่ง
เศษซากความผูกพันธ์...ที่ผุพัง...ที่ผกผิน
ไร้ซึ่งนิยาม...ไร้ซึ่งความจริง...ไร้ซึ่งยลยิน
ความคาดหวังที่สูญสิ้น...ก็พลันดับ..พลันสิ้นไป

[กัลมลี*]

อยู่คนเดียวมิมีที่ผิดหวัง
เรื่องความหลัง-ชัง-ดีหามีไม่
อยู่ลำพังมิต้องหมองสิ่งใด
ด้วยจิตใจมนุษย์นั้นมันยากเดา

 

[PIKuL]

หากจะ"เรียนรู้"....บางอย่างในโลกนี้ มิมีสิ่งใด...ที่จะได้กลับมาฟรีๆสักอย่าง เศษเสี้ยวของคำตอบ...มันช่างมีน้ำหนักเบาบาง ต้องแลกกับสิ่งใดบ้าง...กว่าจะได้คำตอบมา เรียนรู้สิ่งที่....ไม่ มี ที่ สิ้ น สุ ด ลึกล้ำกว่ามหาสมุทร และกว้างใหญ่กว่าแผ่นฟ้า สิ่งที่ไม่อาจมองเห็น...จากการมองด้วยสองตา ต้องใช้การ "รับรู้" เอาว่า...ความหมายนั้นคือสิ่งใด อยากรู้สิ่งที่....ไ ม่ อ า จ ไ ด้ คำ ต อ บ ตัดสินตามสิ่งที่เราคิด...ว่าชอบ ว่าใช่ ทั้งๆที่เหตุและผล...มันอาจตื้นเขินจนเกินไป หลายครั้ง...เราก็ยึดเอาความ "พอใจ" เป็นหลักการ ในโลกของหลุมดำที่ล้ำลึกและกว้างใหญ่ ไม่เคยมีคำตอบใดที่แน่นอนเป็นหลักฐาน สิ่งที่พอจะยึดได้...คือจังหวะแห่งกาล ที่พอจะพาดผ่าน "ความจริง" ในสักช่วงเวลา.