ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

สวัสดี หัวใจ ในวันเปลี่ยน
เอ่ยทักทาย วันหมุนเวียน เปลี่ยนแปลงหวัง
ให้มองฟ้า ให้มองน้ำ  ในมุมกว้างกว่าทุกครั้ง
หัวใจเริ่มมีพลัง ไม่กักขัง ไม่รั้งใจ

สวัสดี ตัวฉันเอง ในวันเปลี่ยน
วันที่ใจเพี้ยนๆ เปลี่ยนไป เริ่มสดใส
วันนี้ที่มองหา สิ่งต่างๆ อย่างวางใจ
มีวันที่กำแพง พังทลายไป เหมือนไม่เคยมี

สวัสดี โลกใบนี้ ที่ยังคงอยู่
โลกที่ยังคงรับรู้ เฝ้าดู อยู่เช่นนี้
ขอบคุณตัวฉันเอง ที่เป็นคนเก่ง รอดมาได้อีกปี
โอบกอดหัวใจตัวเองไว้อย่างดี...เพียงเพื่อมีวันนี้วันที่มีหัวใจ

[M.]

สวัสดีหัวใจในวันเปลี่ยน
สุขทุกข์ก็วนเวียนเปลี่ยนเก่าใหม่
วนเหงาเศร้าสุขล้ำฉ่ำฤทัย
เวียนกันไปอย่างนั้นนั่นความจริง

เราจะพบโลกบึ้งครึ่งชีวิต
ยังมีสิทธิ์คิดสร้างในบางสิ่ง
มองที่ความสดใสไม่ประวิง
เลือกแอบอิงความหวังพลังใจ

สวัสดีหัวใจเมื่อได้พบ
และประสบความสุขของยุคใหม่
ก้าวข้ามฝั่งความโศกโลกเป็นไป
สวัสดีสุขใหม่ที่ได้เจอ


M.

 

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

สวัสดีมิตรภาพใหม่ๆในวันเปลี่ยนผ่าน
กล่าวทักทายความเบิกบานที่เสนอ
ปล่อยวางลงบ้าง...ระหว่างทางที่เจอ
เลิกพลั้งเลิกเผลอ...หยุดเพ้อเจ้อ..ละเมอไกล

สวัสดีความสุขปลุกปลอบใจในวันนี้
ทักทายมิตรภาพดีดีในบ้านกลอนไทยบทใหม่
ข้ามพ้นกลโกงที่เกี่ยวโยงรากหัวใจ
สวัสดีใจดวงใหม่...ที่เริ่มจะเข้าใจ...แม้จะช้าเกิน

[กัลมลี*]

เริ่มเวลาฟ้าใสระบายฝัน
มืดมนอันคลุมใจให้ห่างเหิน
ก็ไกลแล้วค่อยย่างบนทางเดิน
เถิด...เผชิญย่างเท้าอย่างเข้าใจ

คราเนตรน้องหมองศรีพี่ก็เศร้า
อยากแบ่งเบาทุกข์ทนความหม่นไหม้
ทว่ามิอาจด้นค้นคำใด~
เพียงห่วงใยรออย่างผู้หวังดี

ในความหนาวความเย็นความเร้นลับ
ในมุมอับซ่อนตนคนช้ำปรี่~
เปิดรับแล้วแสงส้มชมรวี
คำกวีนี้ผจงส่งต้อนรับ

ระบายเถิด...ไม่ว่าฟ้าสีไหน
เชิญเคลื่อนไหวเผยด้านอยากขานขับ
สื่อความหมายซุกซ่อนซึ่งซ้อนซับ
หยิบกระชับผ้าห่มเมื่อลมแรง

"สวัสดีหัวใจในวันเปลี่ยน" (เปลวเทียนฯ)
มิว่าเขียนบทใดใจแต้มแต่ง
นั่นคือเธอทั้งหมดพจน์แสดง
คือกล้าแกร่งแห่งใจหาใดเทียม



 

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

เมื่อเมฆหมอก หลอกตา พาหมองหม่น
ใจวกวน ทนทดท้อ พ้อโหดเหี้ยม
คำน้อยนิด สะกิดใจ จนไหม้เกรียม
ไร้ตระเตรียม สะเทือนใจ ไร้เกราะกัน

เมื่อหมอกจาง พลางสลาย หายวายวับ
เริ่มคว้าจับ ปรับความหวัง อย่างมุ่งมั่น
เริ่มมองฟ้าเป็นสีฟ้า... อย่างที่ใครเขามองกัน
ทุกๆวัน...มีสีสัน...อย่างที่ควร

เดินมาไกล...จนใจ...ไร้ทิศทาง
ระยะเวลาที่ใช้ระหว่างทาง....ใช้ทบทวน
หยิบตัวเองออกมา...จากจุดที่ไม่ควร
ใจเริ่มประมวล...ให้ใคร่ครวญ...กระบวนใจ

กำลังใจจากกลอนไทยไม่เคยห่าง
ไม่เคยจางหว่างใจไม่หวั่นไหว
ยังเป็นพื้นที่ที่แสนดีที่ฮีลใจ
รักที่มากมายทุกกำลังใจ...ทำได้เพียงกล่าวขอบคุณ

 

[โซ...เซอะเซอ]

บางวันฟ้ารุ่งสางกระจ่างสี ก็ต้องมีบางคราฟ้าคลั่กขุ่น นับประสาอะไร ไหวอ่อนละมุน- เช่นใจนี้ ย่อมจักหมุนเวียนเปลี่ยนแปร ในวันที่ทุกข์หนักเกินรักษา โปรดจงรู้ไว้ว่า ไม่ช้าแน่- ทุกข์จักหายคลายหม่น พ้นดวงแด ขอเพียงแต่ มิสิ้นหวังตั้งตาคอย ในวันที่สุขี ก็เช่นกัน กลับพลิกผันกระดอนกระเด็นให้เห็นบ่อย เช้ายิ้มร่า ตกเย็นนั่งตาปรอย น้ำตาย้อยหยดแหมะ มิระแคะระคาย ขอเพียงเธอยิ้มรับอย่างเท่าทัน สุขทุกข์ใดก็ไม่หวั่น ไร้วันพ่าย อจีรัง ดังก้องหูอยู่มิคลาย จนสุดท้ายปลายทางสร่างซา โซ…เซอะเซอ 15 มกราคม 2569

[แป้งน้ำ]

เดินก้มหน้ามองเท้ามาตั้งนาน
จนไม่รู้ว่าท้องฟ้าสีสันสวยงามแค่ไหน
อยู่กับตัวเองจนชินชา . .. สบตาตัวเองในกระจกลำพังร่ำไป
ลืมรอยยิ้มไว้ในความหม่นไหม้ . .. ลืมว่าตัวเองก็มีหัวใจ .. . เช่นกัน

จนเมื่อเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
แรก-แรกก็แสบตา . .. เผลอคิดว่าแสงเจิดจ้าคงไม่เหมาะกับฉัน
ก้อนเมฆเปลี่ยนรูปไปต่าง-ต่างนานา . ..
. .. ราตรีเคลื่อนดาราและดวงจันทร์
ทุกสิ่งที่เปลี่ยนผัน . .. กำลังสอนฉันเรื่องความเปลี่ยนแปลง

ขอบคุณความรักที่ยังดำรงอยู่ในศรัทธา
ขอบคุณทุกหยดน้ำตา . .. ที่รินมาอย่างไม่เสแสร้ง
แม้ว่าฟ้าหลังฝน . .. เมฆยังก่อตัวเบื้องบนพร้อมลมพัดแรง
แม้ยังหวาดไหวและไกวแกว่ง . ..
ก็พร้อมรับความเปลี่ยนแปลง . .. และแบ่งหัวใจมา “รักตัวเอง”~*