อยู่ที่นึกฝึกหาสภาวะ
สติอย่าละ..กำกับมั่น..กันผยอง
สิ่งทั้งหลายคลายเริ่มต่อเติมมอง
ปัญญาส่องแสงสว่างทุกทางไป
มังตรา
ขณะหนึ่งก่อนระเหยของเหมยขาบ
รับแสงอาบยามเช้าก็พราวใส
งามเหมือนจักคงค้างไม่ร้างไกล
เพียงแดดไล้ลมลูบก็วูบเลือน
มิต่างดอก ชีพชนม์ที่วนผัน
กาลบาดบั่นดุจมีดคอยกรีดเฉือน
ต่างแหว่งวิ่นสิ้นดีล่วงปีเดือน
ไปตามเงือนไตรลักษณ์คอยชักนำ
เหลือค่าควรหวนคิดเอาจิตจรด
อาจปรากฏแนวทางให้ย่างย่ำ
สุดถนนสายนี้อาจสีดำ
แล้วแต่กรรมนำไปผลักให้เป็น
อยู่ที่ใจใสสะอาดหรือขลาดเขลา
ยึดโยงเอาแต่ของที่มองเห็น
จนลืมตัวมัวเมาอยู่เช้าเย็น
หลงประเด็นแค่เปลือกก็เลือกมา
เป็นภาวะอารมณ์ว่าชมชอบ
มิได้สอบทวนซ้ำว่าล้ำค่า
หรือเป็นกรวดย้อมทองที่ต้องตา
จวบจนสิ่งพอกทาเผยท่าทีฯ
วลีลักษณา
๑๒ มกราคม ๒๕๖๙
