ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[M.]

ฉันวนว่ายในเงาความเศร้าโศก
ท่ามกลางโลกเก่าใหม่ไร้จุดหมาย
ในวังวนคนที่มีมากมาย
กลับรู้สึกเดียวดายไม่มีใคร

ฟังสิฟังเสียงร่ำร้องของฉัน
เธอรับรู้ถึงมันบ้างหรือไม่
ความถี่ต่างห่างเหินเกินเข้าใจ
คลื่นสัญญาณต่างไปมิได้ยิน

รับรู้ถึงการมีฉันนั้นหรือเปล่า
ฉันปวดร้าวดิ่งร่วงห้วงถวิล
ชีวิตที่ว่ายวนจนชาชิน
กับการรินของสายธารที่ผ่านตา

บาดแผลคือความจริงยิ่งเคว้งคว้าง
ความรู้สึกที่อ้างว้างช่างหนักหนา
อันมิอาจก้าวข้ามกาลเวลา
กลางมหานทีที่เวิ้งว้าง

หรือความถี่ความเหงาเราต่างชั้น
ทะเลท้องฟ้ากั้นเธอ-ฉันห่าง
ยอมจำนนเรียนรู้สู่การเดินทาง
และปล่อยวางความเหงาที่ร้าวราน

M.

[โซ...เซอะเซอ]

ตราบเวียนว่ายวกวน บนความโศก หยั่งวิโยคโชกโชนโลดโผนผ่าน ปร่าผจญเปลี่ยวเหงาเศร้าซมซาน อย่างช่ำชองเชี่ยวชาญ ปานฉะนี้ แม้บางคราหัวใจไหวสั่นเร่า คลื่นความเหงาเคล้าคลุกล่วงรุกถี่ ก็อาศัยร้อยร่ำคำกวี พอจักคลี่คลายเหงาทุเลาจาง อันความรักจักขอเตือนนะเพื่อนเอ๋ย ยิ่งหวังเชยชิดใกล้เหมือนไกลห่าง เกือบเอื้อมมือคว้าจับกลับเลือนราง หมดหนทางไปต่อให้ท้อแท้ แต่หากครั้งคราใดไม่คาดหวัง กลับซัดเซประเดประดัง ดั่งโหมแห่ อย่าเร่งรัดทอหูกผูกดวงแด จวบกระแสพรหมลิขิต ชื่นชิดชวน   Soul Searcher Inspired to write 11/1/2026

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

เพราะเดียวดาย...ได้หมายตา...คว้ามาได้
เพียงเร้นกาย...หน่ายหนี...ที่คว้าก่อน
เพราะเหว่ว้า...ล้าเต็มที...ที่เว้าวอน
หาหลบซ่อน...กร่อนดวงใจ...ให้แหลกราญ

เจ็บจนสุด...หยุดตรงทาง...ร้างผู้คน
ประกอบตน..ประกอบตัว..ให้พ้นผ่าน
แค่เดียวดาย...เพียงพริบตา...แค่ไม่นาน
เวลาผ่าน...แค่ไม่นาน...ก็พ้นไป

โอบกอดตัว..โอบกอบใจ..ให้อบอุ่น
ใครไม่คุ้น...แต่คุ้นไหม...เราคนใหม่
เคียงข้างไป...เคียงข้างเรา...มากกว่าใคร
อย่าเดียวดาย ... เพียงเพราะใคร...ไม่เหลียวแล

[M.]

คราวอ่อนพ่ายจมภวังค์สุดหยั่งนึก
ในห้วงลึกค่อยแตกแยกรอยแผล
เกินกว่ากักเก็บซ่อนความอ่อนแอ
กว่าจะรู้ว่าแย่ก็แพ้ใจ

ปัญหาเร้ารุมลวงเป็นบ่วงรั้ง
รอวันพังเกินซ่อมหรือหลอมใหม่
เป็นสนิมปริ่มเซาะเลาะเนื้อใน
เป็นขี้เถ้าเมื่อใดคงหายครวญ

ครารู้สึกเดียวดายในยามเหงา
สิ่งรุมเร้าหน้างานพลันปั่นป่วน
ความอ่อนล้าคราหมองย่องตีตรวน
ทุกกระบวนความคิดไร้ทิศทาง


M.

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

ยามที่ใจอ่อนล้า...พาครุ่นคิด
ให้ไร้ทิศ...จิตไม่ว่าง...อย่างเคว้งคว้าง
ยากจะเอ่ย...เผยออกไป...ไร้ทิศทาง
ให้จ่มดิ่ง...ลึกสุดทาง...ใช่เรื่องจริง

มีสิ่งหนึ่ง สิ่งเดียว ที่ยังอยู่
สำนึกรู้ รู้จัก รักบางสิ่ง
มองตัวตน คนตรงหน้า อย่าละทิ้ง
แม้ความเดียวดายจะเป็นความจริง...แต่ก็เป็นความจริงที่ต้องยอมรับมัน

[M.]

มีเพียงความโดดเดี่ยวที่เปลี่ยวร้าง
อยู่ท่ามกลางความเหงาใต้เงาฝัน
อยู่กับใจชาด้านด้วยนานวัน
มิลดหลั่นบรรเทาความเหงาลง

จุดที่ใจบางเปราะกระเทาะแตก
เกินรับแบกหัวใจตายผ่อนส่ง
ความเดียวดายเท่านั้นเพียงบรรจง
ขยับเร้าเข้าตรงลงกลางใจ

M.

[โซ...เซอะเซอ]

เธอขี้เหงา ฉันก็ขี้เหงา เข้ากันเป๊ะ
มาโช๊ะเด๊ะ กิ๊กกั๊ก สักตั้งไหม
ขอแลกเบอร์ เธอสิ ปริปากไว
ขืนอ้ำอึ้งร่ำไร ช้าไปเจ๊ง

บอกว่าเหงาเศร้าตรมไยอมสาก
ทีเรื่องอื่นพูดมากปากกล้าเก่ง
มัวขี่ม้าเลียบค่าย ร่ายสิบเพลง
ฤ กริ่งเกรง คราชิดใกล้…ใจมันป๊อดดด

 



โซ…เซอะเซอ
12 มกราคม 2569

[M.]

เอ็มผู้ชายนะฮ้าป๊าอย่าห้าว
ทำชวนก้าวก่ายเคียงลำเลียงกอด
จู่มาชวนใจสั่นปานลูกอ๊อด
เหงาตลอดเข้าคู่หนูกะป๊า

เหงาในกลอนหลอนหนักทักสะดุ้ง
ชวนเข้ามุ้งแลกใจอายเป็นบ้า
คงงานหนักรุมเร้าหรือเมานา
เอ็มผวาน่ากลัวหัวหดเลย



M.

555
อีกแล้วป๊า เอ็มลูกเลี้ยงป๊านะครับ  คิดอะไรเนี่ย!
 จะมาแลกเบอร์แลกใจ

[โซ...เซอะเซอ]

บ๊ะ…อุตส่าห์ช่วยชี้เป้าดันเข้าใจผิด
หาว่าลุงวิปริตคิดจะเสย 
ลุงชายแท้ทั้งแท่งใช่แสร้งเปรย
แม้จะเคยอยู่โรงเรียนผู้ชายล้วน

ลบเจอลบเป็นบวกรู้จักไหม
เหงาเจอเหงาสิเข้าใจกันทุกส่วน
เลยช่วยชี้ช่องทาง กระจ่างชวน
มัวแต่ม้วนมากลีลา…ช้าชวดเฮ้ย

โซ…เซอะเซอ
13 มกราคม 2569

[M.]

 

ก็มาชี้ซี้ซั้วมั่วหนักป๊า
นิ้วจิ้มตาหน้าหงายไหมเล่าเอ่ย
ลบเจอลบพบกันพลันบวกเลย
แต่ความเคยไม่คุ้นก็ลุ้นไป

จะเทียวดันหลังเอ็มแบบเต็มรัก
อย่าลูบนักป๊าครับ อุ๊ย!จับไหล่
เหมือนจะดันมันมือคืออะไร
เสียวหัวใจไงป๊า! อย่าใกล้เกิน

 


ท่องไว้ป๊านี่ลูก 555

M.

[โซ...เซอะเซอ]

สำนวนกลอนเอ็มซัง ฟังแปลกแปลก ฤาแต๋วแตก ขึ้นมาพาขัดเขิน อย่ามาทำตาหวานใส่ นะพ่อจำเริญ และห้ามเดิน ข้างหลังป๋าชักระแวง..หึหึ …พักนี้เอ็มดูแปลกไป…พึ่งค้นพบตัวเอง รึเปล่านี่…เฮ้อชักระแวง…หึหึ   โซ…เซอะเซอ 13 มกราคม 2569

[M.]

คนระแวงผมนี้ป๊าที่ร้ากกก
เห็นชอบมากผลักหนูดูแผลงแผลง
เดี๋ยวดันขาหน้าไหล่ให้สำแดง
โอ้ป๊าแกล้งผลักใส่สาวเค้าอายนา

คนใจบางไม่กล้าป๊าอย่าเร่ง
เลี้ยงกระเตงลูกไปค่อยไล่หา
ยังไม่จบครบศาสตร์จัดตำรา
เรียนในป่าหลังบ้านนั้นไงครับ


 


555  ขำตัวเอง สามกระทู้รวด ป่าทั้งนั้น ป่าเดียวกันซะด้วย 

ปิดเลยครับกระทู้อื่น สับสนแล้วตอนนี้ 555

[โซ...เซอะเซอ]

ขออภัยแซวแรงเกินไปหน่อย เขียนกลอนพล่อยเผลอพลั้ง หันหลังกลับ ต่อไปนี้เรื่องปากไว ใคร่ระงับ เปลี่ยนจากรุกมาเป็นรับ…ขอปรับปรุง …ที่กล้าเขียนแซว เพราะชอบเอ็ม ที่ไม่ถือสาคนบ้าๆบอๆ เป็นชายหนุ่มน่ารัก จิตใจดี ไม่กะล่อน (คนกะล่อนย่อมดูคนกะล่อนด้วยกันออก…หึหึ) “คนนี้ป๋าเชียร์” (เอ๊ะ สำนวนฟังคุ้นๆ) โซ…เซอะเซอ 13 มกราคม 2569

[M.]

 

ขออภัยใครครับกับใครเหรอ
ผิดเพ้อเจ้ออะไรใครกันยุ่ง
หามิได้ใครกล้าจะว่าลุง
ออกจะมุ้งมิ้งดีสีสันกลอน

เปลี่ยนจากรุกเป็นรับจับให้แน่น
ยอมเปลี่ยนแผนตามครับจับดูก่อน
ผมจะรุกแทนนะอย่าแง่งอน
ชอบต่อกลอนตอนว่างนั่งกะป๊า

เราผู้ชายด้วยกันนั้นไหวครับ
มันส์หูดับกับมุขรุกเข้าขา
เปลี่ยนเป็นรับพูดเองเออเองนา
ลองเปลี่ยนท่าเอ๊ย!เปลี่ยนมุขรับรุกดู


555 

M.


โหป๊าคิดมาก แซวได้ครับ เราผู้ชายด้วยกัน อะไรที่เป็นผู้ชายด้วยกัน
สบายมากครับ เชียร์ใครหลังไมค์ครับ

คุ้นคืออะไรครับ ความลับหรือความหลัง  รักป๊าขอห้าหมื่นคร้าบบบ55

[กัลมลี*]

หรือความถี่ความเหงาเราต่างชั้น
ทะเลท้องฟ้ากั้นเธอ-ฉันห่าง
ยอมจำนนเรียนรู้สู่การเดินทาง
และปล่อยวางความเหงาที่ร้าวราน

M.

ท่วงทำนองหลั่งไหลที่ไร้เสียง~
หวิวไหว ~ เพียง...จิตส่งห่วงสงสาร
คราหมอกแผ่วโปรยลงผจงจาร
ทรมานคงท่าวทบร้าวทรวง

หมายถอดใจไปวางเคียงข้างชิด
คราแรงฤทธิ์เพลงโศกก้องโลก-สรวง
ขออย่าให้พ่ายแพ้ทั้งแดดวง
กับภาพลวงตานั้นซึ่งบั่นทอน

ลมหนาวเอย ~ ลมเจ้าพัดเบาหน่อย
เดี๋ยวจักพลอยหวาดหวั่นผู้ขวัญอ่อน
ระเรื่อยไล้ยอดหญ้าอย่างอาวรณ์
เหมือนเมื่อตอนร่ำลาอย่างอาลัย

ขอน้ำเนตรพรู-พราวราวน้ำค้าง
รินร่วงกลางฤดีนี้ได้ไหม
หากแลกกับรอยยิ้มพริ้มละไม
เถิด...ดวงใจฉันนี้พร้อมพลีแทน

อยากเสกมนต์เคลื่อนฟ้าเพ.ลาเช้า~
เพื่อปัดเป่ามืดดำระกำแสน
เมื่อแสงสูรย์สาดไล้ไปทั่วแดน
คืออ้อมแขนอุ่นอิงเชิญพิงซบ

ฝากสายอักษรสร้อยเรียงร้อยขาน
จรดจารผ่านฟ้ามาบรรจบ
เก็บทั้งมวลไมตรีงามดีพบ~
มาแลกกลบเดียวดายมลายลาญ

ฝากสายแดดแสงอ่อนฟ้อนจุมพิต
ณ ห้วงนิทราหลับซับผสาน
เพียงรำไรเดียวดายในดวงมาน
เมื่อพ้องพานปวดเจ็บ...ขอเจ็บแทน

จากหนึ่งผู้รู้รับพร้อมกับหวัง~
ว่าเธอยัง "อยู่ไหว" ไปตามแผน
จากผู้ซึ่งรักพลาดจนขาดแคลน
และโลดแล่นคืนเปลี่ยวอย่าง "เดียวดาย" 

นิจจาเอ๋ย...อย่าให้ใครติดบ่วง~
ฤา ตกห้วงรักรสหมดความหมาย
ยอม...ฉันยอม ~ ทุกข์ทนคนสุดท้าย
บนทางสายอดสูผู้อาดูร

 

[แป้งน้ำ]

พอเริ่มต้นรักใครอีกครั้ง
ฟ้ากลับเอาหัวใจของฉันวางไว้ผิดที่
พอพบเจอคนที่แสนดี
เขากลับไม่มีหัวใจมอบมา

พอคิดจะถอยไปตั้งหลัก
ฟ้ากลับส่งเธอมาเป็นที่รัก . .. แล้วพรากไปสุดฟ้า
กว่าจะเจอรักแท้อีกครา
หัวใจก็จมบ่อน้ำตาทุกวัน

หรือโลกมีแต่มอบโชคร้าย
ผูกพันแค่ความเดียวดาย . .. ไว้ให้ฉัน
หรือโลกนี้ไม่มีใครที่เกิดมาเพื่อฉันทั้งนั้น
หัวใจจึงมีหน้าที่แค่เต้นไปวัน-วัน . .. จนหมดแรง~*