ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[โซ...เซอะเซอ]

…หลังจากเขียนกลอนไร้สาระมานาน เริ่มปีใหม่นี้ จะพยายามใช้บทกลอน ในเชิงสร้างสรรค์ ให้มากขึ้นครับ (แต่ส่วนไร้สาระยังคงมีอยู่นะครับ ขอเอาไว้ระบายความเครียด…หึหึ) กระทู้“สู้เว้ยเฮ้ย“ อยากให้เป็นกระทู้ ที่ถ่ายทอดประสบการณ์การต่อสู้กับ อุปสรรคต่างๆที่ผ่านมาในชีวิต เพื่อให้กำลังใจแก่ตนเอง และกับผู้อื่นครับ (กรุณางดชักใบให้เรือเสีย… อันนี้เขียนเตือนตัวเองครับ) …ขอเปิดกระทู้ด้วยโคลงที่ผมชื่นขอบ ของอาจารย์ป๋วย อึ้งภากรครับ… “กูชายชาญชาติเชื้อ...…..ชาตรี กูเกิดมาก็ที.................หนึ่งเฮ้ย กูคาดก่อนสิ้นชี-............วาอาตม์ กูจักไว้ลายเว้ย..............โลกให้แลเห็น” [ป๋วย อึ้งภากร] เปิดกระทู้สู้เว้ยเฮ้ย หัวชนฝา แม้นักหนาอุปสรรค หนักใช่เล่น อดทนแก้ทีละปม จมปลักเลน- ก็มิยอมล้มระเนน จวบสิ้นแรง Soul Searcher Inspired to write 4/1/2026

[PIKuL]

ทางที่เลือกคือเดินไปข้างหน้า
แหงนมองฟ้าเท้าติดดินยามสิ้นแสง
มองสูงเพื่อเตือนตนคนเปลี่ยนแปลง
และอย่าได้แทรกแซงสิ่งเป็นไป

มองต่ำเพื่อเตือนจิตคิดรำลึก
ให้ตรองตรึกตามจริงวินิจฉัย
มองข้างหน้าฝ่าฝันอันห่างไกล
แต่หัวใจไม่ท้อ....การรอคอย

มองพินิจพิเคราะห์เพราะทุกสิ่ง
ล้วนแอบอิงพิงพาดแม้นยิบย่อย
มีความหมายคลายทิ้งทุกร่องรอย
เมื่อเข้าใจ..ใจก็ปล่อย..ธรรมดา.

[กัลมลี*]

บทชีวิตเปลี่ยนปรับรับผิดชอบ
ยืนบนขอบเหวลึก...ศึกตรงหน้า
หากยอบกายมิอาจพ้นศาสตรา
มีปัญญา-กาย-ใจ...ใช้ฝ่าฟัน

ฝ่าเท้าดุจเข็มทิศชี้ไปหน้า
"ทำ" คำนี้มีค่าอย่ามัวฝัน
แม้สุดท้ายเปล่าว่างพบทางตัน
เผชิญมันแล้วปรับเปลี่ยนเรียนรู้ไป

 

[PIKuL]

เมื่อเริ่มต้นเดินทาง...คือสร้างฐาน
ลิ้มรสชาติเปรี้ยว-หวานยามฝันใฝ่
ชิมรสขมลมเฝื่อนแทบเฉือนใจ
แต่ก็ล้วนก้าวผ่านไปในสักวัน

เก็บพลังแรงใจให้ฮึดสู้
ให้มันรู้ไปสิว่าคราผกผัน
ยามปืนป่ายไต่ราวคราวสูงชัน
จะมีฉันรออยู่...คู่เส้นชัย.

[โซ...เซอะเซอ]

“…ตะวันลับไปหนทางยังไกล เสมือนไร้ซึ่งจุดหมาย ดั่งความฝันที่พลันมืดมิด ขาดทิศทางนำฉันไป แม้ว่าต้องรอ ท้อใจกระไรฝืนใจข่ม แม้คลื่นลมกระหน่ำให้หวังมลายสิ้น ผ่านมาตามทางแสนไกล แม้ฉันจะได้ก็แค่เพียงธุลีดิน หยาดแห่งความรักอบอุ่นที่หลั่งริน สู่หัวใจที่สิ้นศรัทธา แม้หนทางใหม่อาจไกลสุดลิบตา ฉันจะฝ่าเรื่อยไปมิไหวหวั่น ด้วยใจยึดมั่น ตราบวันผันผ่าน เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง นานเท่านานหนทางที่ผ่าน ดูเวิ้งว้างและเงียบเหงา ดั่งฝันร้ายติดตามเป็นเงา เฝ้าย้ำให้เราทุกข์ทน แล้วมีใครบ้าง หวังเดินตามทาง แม้หมองหม่นขอเพียงทน อย่าบ่นให้หวังนั้นสูญสิ้น ผ่านมาตามทางแสนไกล แม้ฉันจะได้ก็แค่เพียงธุลีดิน หยาดแห่งความรักอบอุ่นที่หลั่งริน สู่หัวใจที่สิ้นศรัทธา แม้หนทางใหม่อาจไกลสุดลิบตา ฉันจะฝ่าเรื่อยไปมิไหวหวั่น ด้วยใจยึดมั่น ตราบวันผันผ่าน เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง ไม่มีผู้คนตามหนทาง โดดเดี่ยวอ้างว้างกลางหนทางเปลี่ยว จะมีใครเหลียวแล ความตายนั้นคือความพ่ายแพ้ สิ่งหนึ่งถึงแม้สิ้นสุด คงไม่หยุดหนทางหวังยังคอย ไยโดนปล่อยให้หงอยเหงาเดียวดาย ผ่านมาตามทางแสนไกล แม้ฉันจะได้ก็แค่เพียงธุลีดิน หยาดแห่งความรักอบอุ่นที่หลั่งริน สู่หัวใจที่สิ้นศรัทธา แม้หนทางใหม่อาจไกลสุดลิบตา ฉันจะฝ่าเรื่อยไปมิไหวหวั่น ด้วยใจยึดมั่น ตราบวันผันผ่าน เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง…” [ทางหนึ่งซึ่งหวัง(2527) : ดิอินโนเซ้นท์] ชีวิตคือการเดินทาง… ยามอ้างว้างทุกข์หม่น ท้นหมองไหม้ มองสิมองสุดหล้า ขอบฟ้าไกล ยังมีหนทางกว้างใหญ่ ให้ค้นพบ อนาคตดีหรือร้าย ไม่อาจรู้ แต่มิคู้รอฝัน มาบรรจบ มิผลัดวันประกันพรุ่ง มุ่งทำครบ จวบพระลบ ด่าวดิ้นสิ้นชีวา หากมีแรงปากต้องกัดตีนต้องถีบ ครั้งถูกบีบจนเสมือนไร้คุณค่า ต้องลึกล้วงสุดห้วงดวงวิญญาณ์ เค้นค้นหาตัวตน ให้จนเจอ ยิ่งหยามเหยียดเดียดฉันท์ หยันดูถูก เหมือนเพาะปลูกฝังบ่มเกลื่อนขมเกร่อ ครั้นยิ่งขื่นยิ่งขมฝืนข่มนะเออ จักตัวตนของเธอ เจิดจ้าประกาย เหล็กยิ่งทุบ ยิ่งแข็งแกร่งปานใด เปรียบหัวใจ แตกร้าวรานสลาย- หากพลิกฟื้นคืนจาก มลากมลาย เธอคือสุดยอดชาย สุดยอดหญิง…ผู้หยิ่งทะนง Soul Searcher Inspired to write 4/1/2026

[กัลมลี*]

เพราะมีคนข้างหลังจึงยังสู้
หาเงิน "กู้เว้ยเฮ้ย" เลยงวดส่ง
ฐานเงินเดือนและงานยังมั่นคง
ถ้าติดธงให้กู้...หนูพร้อมเซ็น

 

อุ๊บ ถือว่ามีสาระไหมคะ (สาระแน) ไม่เข็ด 

[โซ...เซอะเซอ]

“สติเว้ยเฮ้ย”!! อุตส่าห์เพียรเขียนบอกไว้ อย่าชักใบให้เรือเสีย เพลียตาเห็น ขึนทำงานขาดสติ แม่เด็กเอ็น พลั้งลำเค็ญ ทำเอ็นขาด…อุจาดนา …อ้าวเลยเผลอ หลุดไปกับเขาด้วย โบราณเตือนว่า อย่าคบเด็กสร้างบ้าน นี้จริงแท้…หึหึ โซ…เซอะเซอ 5 มกราคม 2569

[กัลมลี*]

"หลบเว้ยเฮ้ย" ลุงโซโมโหแล้ว 
เดี๋ยวไม่แคล้วหัวปูดพูดปากหมา
กลอนแบบสุภาพชนจะขนมา
"กลัวแล้วจ้า" กลัวอยู่...แต่สู้นะ



ลากกลับเข้าคอนเซ็ปแล้วค่ะ 55 

[กัลมลี*]

ความลำบากวันนี้ที่เป็นอยู่
ฉันยังสู้ด้วยใจนี้มีสัจจะ
ทีละก้าว...ก้าวไป...ไม่ลดละ
แพ้ ~ ชนะ จะมุ่งไปให้รู้กัน



พากลับมาสู้แล้วค่ะ อย่าตีกัล*นะ 55

[โซ...เซอะเซอ]

…ขอบคุณจ้า
ไปโซ้ยกันต่อที่ กระทู้“มโนสาเร่”นะครับ..

และขอบใจที่มาช่วยลง ประสบการณ์
และมุมมองการต่อสู้ในกระทู้
“สู้เว้ยเฮ้ย” กันครับ

 

[โซ...เซอะเซอ]

หนึ่งตำนานตราบจนทุกวันนี้ ทำทั่วไทยเปรมปรีดิ์มีสุขสันต์ เจ้าตำหรับสู้โว้ย โกยเหรียญพลัน เธอคนนั้น เจ้าของหัวใจ…ผู้ไม่แพ้ …น้องอร พันโทหญิง อุดมพร พลศักดิ์ ตัวอย่างนักสู้ หญิงไทย ตำนานเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก ยกน้ำหนักหญิงคนแรกของไทย ในโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ซึ่งก่อนนี้ไทยเคยได้เหรียญทองโอลิมปิก เฉพาะจากมวยสากลชายเท่านั้น   Soul Searcher Inspired to write 8/1/2026

[โซ...เซอะเซอ]

ชีวิตคนเราเลือกเกิดเองไม่ได้ คิดโทษใครไหนเล่า เฝ้าท้อแท้ ลำบากนิดลำบากหน่อย คอยงอแง มัวโทษแต่ชะตากรรม ที่ซ้ำเติม …ชีวิตคนเราเกิดมาไม่เท่ากัน บางคนเกิดมาในชาติตระกูลสูง ฐานะร่ำรวย ครอบครัวอบอุ่น บางคนเกิดมาในตระกูลต่ำ ยากจน ครอบครัวแตกแยก มีแต่คนดูถูก เหยียดหยาม แต่กระนั้น เราส่วนใหญ่ก็มีอวัยวะ ครบ 32 หรือถ้าบกพร่องก็อาจเพียงบางส่วน ซึ่งหลายคนก็โทษชะตากรรม มัวแต่นั่งท้อแท้ หมดอาลัยตายอยากกับชีวิต …แล้วถ้าคุณต้องเกิดมาเป็นแบบเขาล่ะ…      นิค วูจิซิค ชายผู้เกิดมาไร้ทั้งแขนและขา แต่เขาก็ไม่ปล่อยชีวิตให้สูญเปล่า เขาเรียนรู้ที่จะทำหลายอย่างด้วยตัวเอง ทั้งว่ายน้ำ พิมพ์ดีด เล่นดนตรี ฯลฯ เขาไม่ปล่อยให้ชีวิต เลื่อนลอย นอนรอความช่วยเหลือจากคนอื่น แต่เขาเลือกที่จะใช้ สิ่งที่เป็นเหมือน ความโชคร้ายในชีวิตเขา ให้เกิดประโยชน์ต่อตัวเองและผู้อื่น นิค วูจิซิค ได้กลายมาเป็นวิทยากรที่ สร้างแรงบันดาลใจ (Motivational Speaker) ที่ทำประโยชน์ให้สังคมและสามารถ มีรายได้เลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้ เขาเรียนจบปริญญาตรีจาก Griffith University, Australia ปัจจุบันเขาแต่งงานและมีบุตร 4 คน พักอาศัยอยู่ที่ Texas, USA …หลังจากคุณฟังเรื่องของ นิค วูจิซิค แล้วลองหันมามองปัญหา และอุปสรรค ที่คุณกำลังเผชิญอยู่ในชีวิตดูสิ ปัญหาที่คุณคิดเสมอว่า มันแสนจะหนักหนาสาหัสของคุณนั้น …ในวันนี้คุณจะสามารถบอกตัวคุณเอง เป็นอย่างอื่นได้อย่างไร นอกจาก… …“สู้เว้ยเฮ้ย”… Soul Searcher Inspired to write 8/1/2026

[กัลมลี*]

เชื่อมั่นในตัวเองว่า "เก่งนะ"
แล้วเธอจะก้าวย่างอย่างฮึกเหิม
ฝ่าผองภัยทั้งปวงใจดวงเดิม
ก้าวแรก "เริ่ม"ชื่อว่า "ชนะใจ"

 

[กัลมลี*]

ใจนำทางก้าวย่างอย่างเชื่อมั่น
แม้ว่าวันนี้ไม่ไปถึงไหน
คำว่า "อดทน"นั้นคือบันได
พาก้าวไปสู่วันฝันเป็นจริง

คำว่า "เหนื่อย" ใช้เปลืองเรื่องของฉัน
ความขยันหมั่นเพียรเปลี่ยนทุกสิ่ง
มิหวังโชคดวงดึงมาพึ่งพิง
ชีวิตยิ่งสู้กลับ...ยิ่งปรับตัว

[โซ...เซอะเซอ]

เปลี่ยนมุมมอง เปลี่ยนคำ นำพาสุข เปลี่ยนความทุกข์เป็นสนุก ฉุกชวนหัว เปลี่ยน“อดทน”เป็น “ช่างมัน” เลิกหวั่นกลัว เปลี่ยนมัวซัว“เหนื่อย”นี้ “แฮปปี้” แทน “ใจนำทางก้าวย่างอย่างเชื่อมั่น แม้ว่าวันนี้ไม่ไปถึงไหน คำ“ช่างมัน”นั้นหรือคือบันได “พาก้าวไปสู่วันฝันเป็นจริง” “คำ "แฮปปี้" ใช้เปลืองเรื่องของฉัน ความขยันหมั่นเพียรเปลี่ยนทุกสิ่ง มิหวังโชคดวงดึงมาพึ่งพิง ชีวิตยิ่งสู้กลับ...ยิ่งปรับตัว” …พอจะได้เรื่องไหมหว่า …ถึงจะชอบคิดนอกกรอบ แต่ก็ไม่คิดนอกลู่นอกทางนะคร้าบ… อุตส่าห์ เสียเวลาแมทช์สีให้ตรง กะแม่ “Deeppink”…หึหึ   โซ…เซอะเซอ 7 กุมภาพันธ์ 2569