ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[โซ...เซอะเซอ]

…เขียนกลอนหวานข้ามปีเลยดีไหม?… เขียนกลอนหวานข้ามปีเลยดีไหม หรือมีใครข้องติด คิดหักห้าม หวั่นมิคุม คลุ้มคลั่ง เกินสั่งปราม เกลื่อนรุ่มร่าม หวามหวาน งานประพันธ์ แต่ก็นะ ทำไงได้ ใจมันหวาน ลึกแผ่ซ่าน ลานทรวง สู่ห้วงฝัน อยากเอื้อนเอ่ย วรรคหวาน ทุกวารวัน จนเธอนั้น อ่อนระทวย ด้วยหวานคำ เขียนกลอนหวานข้ามปีดีไหมหนอ บางทีท้อ จิตใจ หวั่นไหวระส่ำ เธอมิตอบรับ หม่นท้นระกำ พาหวานช้ำชอกนี้ สีมัวซัว ใคร่เขียนกลอนหวานส่งถึงคนรัก แม้มืดนัก เปลี่ยวหล้า ฟ้าหลุบหลัว พลันแว่วเสียงรวยริน หมดสิ้นกลัว แม้อาจชั่วครั้งครา พาชื่นใจ      …รสหวานใดฤาเปรียบเทียบหวานรัก      จารประจักษ์ปักในฤทัยสอง      เสน่หารัญจวนนวลละออง      พาใจล่องลอยขานเพรียกหวานคำ      “อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก“      แต่ลมปากหวานติดพินิจพร่ำ      อยากฝากวรรคหวานเห็น…เป็นประจำ      กล่อมทุกค่ำคืนสดับ หลับฝันดี…   Soul Searcher Inspired to write 29/12/2025

[กัลมลี*]

เขียนกลอนหวานข้ามปีไม่ดีนัก
คนหัวใจไร้รักอยากร้องไห้
ห่างองศาคิดถึงจะพึ่งใคร
คิวปิดไม่ยิงธนูรักสู่เรา

เขียนกลอนหวานทีไรใจอึดอัด
อยากรวบรัดวนเวียนเขียนกลอนเหงา
อยากมีคนทำให้ใจหวิวเบา
ตื่นตอนเช้าหัวใจได้ทำงาน

รักไม่เคยทวงถามตามหาฉัน
คืนและวันเดียวดายหลายปีผ่าน
เขียนกลอนด่า-บ่น-เหงาเราชำนาญ
คนใจด้านไม่ชอบตอบกลอนรัก



ขอประท้วง 

[hort39]

กลอนหวานน่ะไม่มีปูนนี้แล้ว
เสียงเจื้อยแจ้วจากใครไม่รู้จัก
ไม่คุ้นเคยเลยไม่กล้าจะทายทัก
กลัวอกหักตอนแก่แย่แน่เลย
 

[กวินพัฒน์]

ชวนเขียนกลอนหวานเจี๊ยบเลียบปีใหม่
รักสว่างกลางใจผู้ใดเหวย
หวานจากใจใดหนอพ่อรำเพย
อยู่ก็เปรยอยากหวานหว่านข้ามปี

หรือมีใครทำเคลิ้มประเดิมรัก
เลยประจักษ์แก่ใจใครกันนี่
แสนสงสัยในหวานช่วงกาลนี้
น้ำตาลดีหรือหวานเท่าป๋าห้าวนา

มีน้ำตาลน้ำผึ้งถึงน้ำเชื่อม
แถมเบาหวานกระเพื่อมเชื่อมมันจ้า
กลอนหวานซึ้งตรึงใจไต่ขึ้นตา
ประกาศกล้าหวานกันมั้ยไปข้ามปี


555  ใครทำป๋าหวานครับ

กวินพัฒน์ 

[โซ...เซอะเซอ]

เขียนกลอนหวานข้ามปี มีม็อบต้าน บอกงุ่นง่านหมายจิต เคล้าอิตถี บ้างเกรงกลัวอกหัก รัก บ่ ดี บางคนนี้บอกรักฉัน นั้นด้านชา ใคร่ขอเรียนสาธุชน คนหมดหวาน ด้วยดวงมาน ชอบชิดติดหรรษา ความ“อยาก” นี้ เปลี่ยนผันตามวันเวลา จวบจนสิ้น อวิชชา พบพานิพพาน หว่างเวียนว่ายวงวัฏ สัมผัสซึ้ง บ่วงรัดรึง นิวรณ์ อักษรหว่าน แต่กระนั้น กลิ่นอายรัก มิหักราน คงความหวาน ฝังในใจมิเลือน         คราขีดเขียนเว้าวอน อักษรสื่อ กลอนรักคือ สุขวาบหวาม ยามยิ้มเจื่อน คำหวานเปรียบ ฤทธิ์เหินหาว สู่ดาวเดือน แวะเยี่ยมเยือน ทิพย์วิมาน ตระการนี้ ใช่ความรัก มักมาก อยากครอบครอง หวังใฝ่ปอง เป็นของตน ทุรนรี่ รักของฉัน ฉ่ำเย็น เช่นวารี แด่ผู้ที่โหยกระหาย ได้คลายร้อน เขียนคำหวานข้ามปี กันดีกว่า เติมภาษารัก ใส่ซุกใต้หมอน ครั้นยามหลับ ยิ้มกับฝันอันบวร ยามตื่นนอน ยังแอบยิ้ม อิ่มข้ามวัน …จากป๋า/เฮียห้าว พวกก็ตั้งชื่อใหม่ เป็นป๋า/เฮียหวานซะแล้ว สงสัยต้องคงต้องมีเป็นร้อยชื่อ ก็บอกแล้วว่า เป็นโรคหลายบุคลิก MPD (Multiple Personality Disorder)…หึหึ …มามาครับ มาเขียนถึงความรัก หวานๆซึ้งๆกันครับ เอาให้คนอ่านหวานเลี่ยน จนอ๊วกแตกอ๊วกแตนกันไปเลยครับ…หึหึ จะเป็นโคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน กลอนเปล่า แบบไม่มีฉันทลักษณ์ หรือ จะยกกลอน หรือบทความหวานๆ เกี่ยวกับความรัก ที่เคยอ่านพบมาลงไว้ ก็ได้ครับ… เรียนเชิญทุกท่านนะครับ ทั้งขาประจำ และขาจร มาช่วยเติมความหวาน ส่งท้ายปีกันครับ   โซ…เซอะเซอ 30 ธันวาคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

“…อยากให้รู้ว่ารักสักเท่าฟ้า หมดภาษาจะพิสูจน์พูดรักได้ เต็มอยู่ในความว่างกว้างกว่าไกล คือหัวใจสองดวงห่วงหากัน…“ [บนลานอโศก : เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์] …ขอเปิดด้วยกลอน“บนลานอโศก“บทนี้ ของท่านอาจารย์เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ทั้งคมทั้งซึ้ง โดนใจสุดๆ…   โซ…เซอะเซอ 30 ธันวาคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

“รัก” “…มกราพาใจให้รู้จัก กุมภาพักใจพะวงยิ่งหลงใหล มีนาหนักทักท้วงคอยห่วงใย เมษาให้ห่วงหาอาทรเธอ พฤษภาพาฝันอันลึกซึ้ง มิถุนายังคะนึงคิดถึงเสมอ กรกฎาตราตรึงรำพึงเพ้อ สิงหาครวญหวนละเมอ...เธอเท่านั้น กันยามายาใจให้คลายโศก ตุลาพาวิโยคยิ่งโศกศัลย์ พฤศจิกากลมเกลียวใจเดียวกัน ธันวามั่นหมายรักด้วยภักดี สิบสองเดือนเคลื่อนคลายไม่เคลื่อนรัก ยิ่งครบปียิ่งประจักษ์ เป็นสักขี จะกี่ปีกัปกัลป์กี่พันปี ใจดวงนี้ มีแต่รักและรักรัก…” [ “ไม่รู้เลยว่ารัก” : เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์]   โซ…เซอะเซอ 30 ธันวาคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

...พี่รักเจ้า... ระบายบอกรักเจ้า........เป็นกลอน คลายอัดอั้นเว้าวอน......เหว่ว้า ชีวิตดั่งละคร..............ศัลย์โศก เดือนดับดาวหลงฟ้า......มืดไร้เรืองแสง เพียงเอ่ยคำรักเจ้า.........จอมฤดี โชนสาดแสงอัสนี..........สู่ฟ้า ส่องมืดมิดราตรี............กระจ่าง พอแอบอิงอ่อนล้า..........จากห้วงอุราถวิล ยินกลอนรักกี่ครั้ง..........ยังอวล ยลอรรถชื่นชิดชวน.........อ่อนช้อย ซึมแทรกโสตรัญจวน.......ยามจาก เกินติดตรึงตราคล้อย.......ข่มห้ามคะนึงหวน ครวญคำคลาคล่ำเคล้า.....คลอเพลง พี่รักเจ้าบรรเลง..............บ่งชี้ คำหวานบทเลบง............ละบัด ยังติดตามสุดลี้..............หลีกเร้นเลือนสลาย …ยกเอาโคลงที่แต่งไว้มาวางใหม่ครับ… โซ...เซอะเซอ 30 ธันวาคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

กำไลมาศ      "…กำไลมาศชาตินพคุณแท้      ไม่ปรวนแปรเป็นอื่นย่อมยืนสี      เหมือนใจตรงคงคำร่ำพาที      จะร้ายดีขอให้เห็นเป็นเสี่ยงทาย      ตาปูทองสองดอกตอกสลัก      ตรึงความรักรัดไว้อย่าให้หาย      แม้รักร่วมสวมใส่ไว้ติดกาย      เมื่อใดวายสวาสดิ์วอดจึงถอดเอย…"     [กลอนบท พระราชนิพนธ์      ของล้นเกล้ารัชกาลที่ ๕ ที่แต่งให้      เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ ลดาวัลย์] "...กำไลมาศ เป็นกำไลทองคำแท้จากบางสะพาน หนักสี่บาท ทำเป็นรูปตาปูโบราณสองดอกไขว้กัน ปลายตาปูเป็นดอกเดียวกัน ถ้ามองตรงๆ เป็นอักษร S (มาจากชื่อย่อของเจ้าจอมสดับ) หากพลิกข้อมือเพียงเล็กน้อยมองอีกด้านหนึ่ง จะกลับเป็นอักษร C (จุฬาลงกรณ์) สิ่งที่ทำให้กำไลทองวงนี้มีชื่อมากที่สุด ในบรรดาเครื่องประดับสูงค่าของรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่ราคาหรือการออกแบบ แต่เป็นตัวอักษรซึ่งเป็นบทกลอนพระราชนิพนธ์ ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สลักไว้บริเวณด้านบนของกำไล..." (เป็นตัวแทนความรักที่พระองค์มีให้ ต่อเจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ ลดาวัลย์) “...วันที่ท่านได้รับพระราชทาน “กำไลมาศ” ถือว่าเป็นวันที่ท่านมีความสุขมากที่สุด และทั้งตลอดชีวิตของท่าน เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ มิได้ถอดออกจากข้อมือเลย จวบจนชีวิตท่านหาไม่...” โซ…เซอะเซอ 30 ธันวาคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

...รักไม่รู้ดับ (๑)... ...ถึงห่วงใย ไกลกันในวันนี้ ก็เหลือที่ติดตาม ทวงถามหา แม้อยากพบสบพักตร์ ลักขณา คงได้แต่เงื้อง่า มิกล้าคิด ถึงด่าวดิ้นวิญญาณ มลานล้าง ยังมิสร่างตราตรึง ซึ้งสนิท แม้เหินห่างร้างไกล ใจยังชิด ดุจอาทิตย์เคียงจันทร์...มั่นมิคลาย รักมิรู้ดับแม้น...........ยาวนาน ดายดับสิ้นกัปกาล......ล่วงแล้ว ยังผูกมั่นรักปาน........ประหนึ่ง เคียงคู่มิคลอนแคล้ว...ชั่วฟ้าดินสลาย …รักมิรู้ดับ (๒)… …ถึงกัปกัลป์เก่ากาล เนิ่นนานนับ มิเลือนดับตราตรึง ซึ้งใจหมาย แววตาแฝงเร้นอยู่ มิรู้วาย จวบชีพปลาย มิราร้าง ซาสร่างรัก สายลมเพลมพัด กระหวัดเร่า ใจก็เฝ้ารัดรึง คิดถึงหนัก หวามเอิบอิ่มนิ่มนวล ยวนใจพักตร์ หวนฝากวรรคหวานล้น มาปรนเปรอ รักมิรู้ดับแม้น……….…มนตรา เย็นย่ำสุริยา…….…....เคลื่อนคล้อย ดารดาษดาริกา……….สวยส่อง ประดิษฐ์คำหยดย้อย.…พร่ำเพ้อตามประสา “รักไม่รู้ดับ” คำร้อง/ทำนอง : สุรพล โทณะวณิก “...ถึงโลกแตกแหลกราญสิบครั้ง ฉันก็ยังฝังใจรอคอย แม้จะสิ้นวิญญาณเลื่อนลอย ก็จะคอยพบเธอชาติอื่นเอย...” โซ…เซอะเซอ 30 ธันวาคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

”...เดือนดับในดวงตา...” บทกวีของ อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ จากหนังสือ คำหยาด “...ให้คิดถึงเพียงใดใจจะขาด ก็มิอาจไปตามความคิดถึง ห้ามมาหาแต่อย่าห้ามความคะนึง จะดื้อดึงโดยถ้อยร้อยรำพัน คิดเสมอเมื่อใจใฝ่ถึงเขา สายตาเศร้าเฝ้าเตือนว่าเหมือนฝัน แววอาวรณ์อ่อนหวานผสานกัน เหมือนจำนรรจ์จำนนท้นอาลัย จะตัดพ้อต่อว่าประสารัก ใจก็ทักท้วงห้ามตามวิสัย จงมองตาตาจะเตือนว่าเหมือนใจ ถ้าแจ้งได้ก็จะแจ้งไม่แฝงเงา รู้ทั้งรู้ว่ารักจักให้ทุกข์ ใจยังรุกเร้าหลอกให้บอกเขา ช่างไม่เข็ดหรือไรนะใจเรา เขามีเจ้าของแล้วในแววตา เคยนั่งเศร้าเดาใจเธอไม่ออก จนตาบอกบ่งเล่ห์เสน่หา ใจที่หวังพลั้งผิดระอิดระอา วอนตาอย่าเยือนผสานแววหวานเลย...” โซ…เซอะเซอ 30 ธันวาคม 2568

[กัลมลี*]

เธอมิใช่...คนแรก...ที่ในโลก
ซึ่งฉันรินน้ำตาโศก...บอกความหมาย
แต่เธอจะ...เป็นคน...ที่สุดท้าย
ที่ฉันยอมแพ้พ่าย...เพื่อหลั่งริน

บอกไว้เลยตอนนี้ไม่มีปิด
เธอมีสิทธิ์...รู้ความหลัง...ทั้งหมดสิ้น
จะตีตัวออกห่าง...หากได้ยิน
ก็จะไม่พลิกลิ้น...ยินดีลา

เธอไม่ใช่...คนแรก...ที่ฉันรัก
แต่ฉันปักใจมั่น...ฝันห่วงหา
ไม่ใช่คนเดียวที่ชอบ...มอบศรัทธา
แต่ฉันกล้า...ยืนยัน..."ฉันรักเธอ"

กัลมลี* เขียนเมื่อ 10 มีนาคม 2011



หากเธอเดินเปลือยเท้าบนทางกรวด
จักทอดกายร้าวรวด...ให้เสมอ
เพื่อบรรเทาแผลพร้อยนับร้อยเจอ
จงถนอมน้ำตาเอ่อ...อย่าเผลอริน

ฉันมิใช่นักล่าหัวใจรัก
เพียงผู้มอบใจภักดิ์....มิสุดสิ้น
มีราตรีอบอุ่นและคุ้นชิน
โอบกอดวิญญาณร้าวที่ยาวนาน

 กัลมลี* เขียนเมื่อ 30 ธันวาคม 2025

ฉันไม่ปรารถนาความรักที่มั่นคงตลอดกาล
เพียงหวังให้หัวใจอยู่กับความร้าวร้านได้อย่างเป็นปกติ
เสมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง เฉกเช่นทุกวัน


ปล. ลุ๊งงงง
ขอเอากลอนเก่าที่เคยแต่งไว้มารีโพสต์แล้วแต่งเพิ่มนะคะ
ขออภัย แต่งกลอนรักหวานๆ ไม่ได้จริงๆ แต่ก็อยากร่วมตอบกระทู้แหละ

[Msp.]

เธอเป็นดั่งดวงใจในร่างฉัน
ใดจะกั้นรักนี้ที่ขับขาน
ฉันจะโอบกอดดั่งคลั่งวิญญาณ
สร้างตำนานมั่นรักอย่าหนักใจ

หากถนนบนทางวางด้วยกรวด
มิมีความร้าวรวดปวดปร่าไหม้
จะโอบอุ้มนุ่มเนื้อด้วยเยื่อใย
เดินผ่านไปด้วยรักอย่าหนักทรวง

ไม่จำเป็นต้องล่าเมื่อครารัก
ฉันตระหนักคุณค่าคราเธอห่วง
ทุกอณูรู้สึกผนึกรวง
มอบทุกห้วงรักคล้องเพียงสองเรา

มองตาฉันคนนี้สิที่รัก
เธอประจักษ์ด้วยใจใช่ไหมเล่า
เห็นบ้างไหมตาฉันนั้นมีเงา
เก็บเธอเนาแนบใจใว้เนิ่นนาน




masapaer

 

[โซ...เซอะเซอ]

…หากรู้สักนิด…      “…หากฉันรู้สักนิดว่าเธอรักฉัน      บอกกันวันนั้นให้รู้สักหน่อย      ว่าดวงใจ ที่ฉัน เฝ้าคอย      คงไม่ เลื่อนลอย เป็นของ ใคร      เพียงแต่กระซิบ ว่าสุดที่รัก      ฉันก็จะมิอาจจากไป      ใจเราสอง ชอกช้ำระกำใน      คงไม่สลาย มลาย ลงพลัน…      …หากฉันรู้สักนิดว่าเธอรักฉัน      บอกกันวันนั้นว่ารักสักหน่อย      ยอดดวงใจ ที่ฉัน เฝ้าคอย      คงไม่ เลื่อน ลอย จากสุดที่รักเอย…“      [ "หากรู้สักนิด" : คำร้อง - พระเจ้าวรวงศ์เธอ      พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล      ทำนอง - ม.ล.ประพันธ์ สนิทวงศ์ ]     เคล้าคลอเพลงรักแสน โรแมนติก พาระริกระรึงไหว ใจลืมต้าน แผ่วกระซิบรังสรรค์ ประพันธ์กานท์ ร่วมร้อยรับ ขับขาน เทียวหวานคำ      “…เพียงแต่กระซิบ ว่าสุดที่รัก      ฉันก็จักมิอาจจากไป…”       …เพียงนั่งหลับตานิ่งๆ แล้วปล่อยให้บทเพลงรักอันแสนโรแมนติกนี้ แทรกซึมเข้าไปในทุกๆอณูในทุกๆห้องใจ พร้อมกับปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไป กับเสียงดนตรี …ก็บังเกิดความอบอุ่นใจอย่างประหลาด แม้ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่ไม่มีสาระอะไร แต่ความรู้สึกอิ่มเอิบชุ่มฉ่ำใจนี้ กลับทำให้อยากจะส่งต่อความสุข ไปสู่คนรอบข้าง เพื่อส่งต่อๆกันไป …ใครจะไปรู้ การกระทำเล็กๆน้อยๆนี้ อาจทำให้ความรักแผ่ขยายลดความเกลียดชัง ในประเทศและในโลกใบนี้ลงได้ …ดุจดังที่ Paul Adrien Maurice Dirac นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล ได้กล่าวไว้.. ”Pick a flower on Earth and you move the farthest star”  “เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว“ (…ตื่นๆๆๆ ขออภัย เผลอเพ้อไปหน่อย…หึหึ) …ขอบคุณเพื่อนๆ ที่อุตส่าห์มาช่วยวางกลอนหวาน ข้ามปีกันครับ ขอขอบคุณจากใจ ของคนที่ชื่นชอบคำหวานครับ โซ…เซอะเซอ 31 ธันวาคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

“Can’t Help Falling In Love” “...Wise men say Only fools rush in But I can't help falling in love with you...” สายตาจดจ้องมองด้วยปองรัก แฝงไออุ่นละมุนนักเกินหักห้าม แอบพะวงหลงเพ้อละเมอตาม ไปกับความงามงดบทระบิล เปรียบประหนึ่งตรึงตรามิราร้าง เมื่อใจสองร่วมทางแม้ต่างถิ่น พร้อมร่วมสุข,ทุกข์ร้อน รอนราคิน เชื่อมชีวินชิดเชื้อเป็นเนื้อเดียว “...to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, till death do us part...” ต่างสัญญาว่าจะรักมิหักหาญ โอบดวงมานคลายเศร้าครั้งเหงาเปลี่ยว จักคอยชื่นเชยสมรักกลมเกลียว จวบแห้งเหี่ยวสรรพางค์พราก...เราจากกัน

สายตาสื่อความหมายลึกภายใน กว่าสื่อสารการใด…ผ่านใจนั่น หากใจสื่อถึงใจได้ ไม่คร้ามครัน- ความรักนั้น ตราบมั่นคง…ยงหยัดยืน      “...to have and to hold,      from this day forward,      for better, for worse,      for richer, for poorer,      in sickness and in health,      to love and to cherish,      till death do us part...” คำสัญญารักนี้มีความหมาย มิเคลื่อนคลาย แม้ยามหลับและยามตื่น ขอจงรัก…ผ่านผันวันและคืน วันยิ้มชื่น…ฝืนข่มกลั้น…ฉันกับเธอ

ความรักเอย…แอบซ่อนอยู่ ณ หนใด ทอดเวิ้งว้างห่างแสนไกล อยากไผลเผลอ อยากจะตกหลุมรัก อยากละเมอ อยากพร่ำเพ้อ…ลำนำ คำหวานรัก             “…Wise men say      Only fools rush in      But I can't help falling in love with you…” …ขอเอากลอนหวานที่เคยแต่งไว้มาวางรับปีใหม่นะครับ… Soul Searcher Inspired to write 1/1/2026

[แป้งน้ำ]

สองข้างทางประดับประดาด้วยแสงไฟ
ส่งท้ายปีเก่าที่ผ่านไป . .. ตอนรับปีใหม่ปีนี้
ประกายระยิบระยับของไฟประดับหลากสี
เสมือนใจฉันประดับด้วยความหวังดี .. . มอบแด่เธอ

ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยปกป้อง
ขอให้ความสุขเป็นเพื่อนของเธอเสมอ
แม้ว่าวันขึ้นปีใหม่ . . . เราต่างห่างไกลเกินกว่าได้พบเจอ
ขอให้รับรู้ไว้เสมอ . ..
ทุกพื้นหัวใจฉันจะเป็นของเธอ . .. ตลอดไป~*

[โซ...เซอะเซอ]

น้อมรับถ้อยขับขาน หวานอ่อนช้อย เยื้อนหยดย้อย  บทนี้ที่มีให้ แล้วขอย้อนคืนกลับ ซึ้งจับใจ- ร้อยเท่าทวีคูณใส่ ไว้ให้เธอ …สวัสดีปีใหม่ครับ คุณแป้งน้ำ ขอบคุณที่มาช่วยเขียนคำหวานข้ามปีกันครับ   โซ…เซอะเซอ 1 มกราคม 2568

[โซ...เซอะเซอ]

...เขียนคำฝากใคร... เขียนคำหวานปานใดใครจักรู้      คล้ายก้องกู่สำเนียงเสียงอัดอั้น เขียนคำรักฝากไปถึงใครกัน      แม้ตัวฉันนั้นเล่า...มิเข้าใจ เขียนคำครวญชวนฝันในวันเพ้อ      แอบคะนึงจิตเจอ เธอรู้ไหม เขียนคำกลอนวอนเว้า สักเท่าใด      เพียงเพื่อบดบังอาลัยใจดวงนี้ เขียนคำโยงตรงตามความรู้สึก      มากรำลึกเหลือทนท่วมล้นปรี่ เขียนคำเอื้อนอดุลสุนทรีย์      พรั่งพรูคลี่ซุกซ่อนอาวรณ์วรรค เขียนคำปลื้มปรีดิ์เปรมพจน์เอมอิ่ม      ส่งรอยยิ้มพริ้มพรายหมายประจักษ์ เขียนคำฝากตราตรึงถึงความรัก      เพียงเอ่ยทักทายบางคน...ผู้ค้นเจอ …ขอคัดเอากลอนเก่ามาลงให้ครับ… Soul Searcher Inspired to write 1/1/2026

[โซ...เซอะเซอ]

…เกือบจะเรียกว่าความรัก… (Almost A Love Story) นั่งกินลมชมวิว ชิวชิวฉัน เบิกรับขวัญวันปีใหม่ ฟ้าใสสวย สายตาเหลือบเห็นสาวเจ้า เกล้าผมมวย เยื้องย่างนวยนาดพริ้ม ยิ้มละไม เกิดมโนรี่รัด กระหวัดหวาม สบนงรามงามนักหนา กว่าทานได้ พาลหลงรักเจ้าแล้ว สิแก้วใจ ทำเช่นไรให้สม อารมณ์ปอง จึ่งสลักวรรคแรก หวังแทรกสิทธิ์ ต่อเชื่อมชิดคล้อยความ ตามวรรคสอง ผูกผสานเงื่อนรัก ด้วยวรรครอง ก่อนวรรคทองเปิดสู่ ประตูทรวง หากแม้นเทพอุ้มสม พร่างพรหมเสก รจเรขสื่อมาน บรรสานห้วง- หัทยา หยาดคล้อง สองแดดวง ขอพุ่มพวงเปิดความหวัง ตั้งตาคอย หากมิตอบคำถาม ด้วยคร้ามแปลก ประหนึ่งแรกพบเจอ ไยเผลอพล่อย คงแพ้เสียงในหัว รั่วซ้ำรอย ประดิษฐ์ประดอย ร้อยร่ำ คำหวานวรรค ผิว่าเจ้าพึงจิตคิดหมายอื่น อกกล้ำกลืน ขื่นขม ระทมปรัก เกือบจะให้คำนิยาม ว่า“ความรัก” คงเป็นได้ แค่ทายทัก…แอบรักเปรย …ขอนำกลอนเก่ามาปรับปรุงใหม่ครับ… “เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว” (“Comrades: Almost a Love Story” : 1996) หนังรักโรแมนติก เมื่อ 30ปีที่แล้ว สมัยหลี่หมิง และ จางม่านอวี้ ยังหนุ่มยังสาว หนังใช้เพลงของ เติ้งลี่จวิน เป็น Soundtrack ใครไม่เคยดู แนะนำให้ไปหามาดูครับ… Soul Searcher Inspired to write 1/1/2026

[โซ...เซอะเซอ]

เธอคนนั้น (๒)…. เธอคนนั้น...คนไหน พึงใจผสาน- สื่อแว่วหวาน สำเนียง เสียงออดอ้อน ถึงฟ้ามืด หม่นฝัน ตะวันรอน มิอาจกั้นฟุ้งอาวรณ์ ขจรขจาย จันทร์คืนแรมแวมวับ ระงับปิด- ถ้อยลิขิตแห่งใจ มิให้ขยาย แต่ความรักของฉัน กว่าบรรยาย ทะลักทลายท่วมท้น ประพนธ์ประพันธ์ หากรักเป็นเช่นเสมือน คืนข้างแรม เหลือสุดแต้มแต่งเติม เพิ่มสีสัน ยังจักขอเติมต่อนี้ ทุกวี่วัน ด้วยเสียงกลอนจากใจนั้น พรรณนา ทุกหยาดเยิ้มหยดย้อย แม้ด้อยสิทธิ์ คงตรึงติดกลางทรวง ผู้ห่วงหา ขอเพียงแค่เคลิ้มขับ ประดับประดา ด้วยเยิ่นเย้อวาจา ภาษารัก อาจมิไย ไม่สมอารมณ์หมาย ดุจนิยายขายฝัน สวรรค์ปรัก จวบจนสิ้นวันปลาย มิหน่ายพัก ส่งทายทักถึงกัน แม้บั่นราน เธอคนนั้น...คนไหน ใครกันหนา หวังลมพารักไกล ไปถึงบ้าน ผจงปัก ทั้งปวง หว่างดวงมาน ตราบเท่านาน อสงไขย…มิไคลคลา “…ฤารักฉันจะเป็นเพียงความฝัน ไม่มีวันนั้น…วันที่ใจเต็มดวง…“ …บังเอิญไปเจอสองเพลงโปรด ในเวอร์ชั่นที่ชื่นชอบ “จันทร์” โดย โจ้ ธนรัฐ ปิ่นเวหา และ “อสงไขย” โดย The SIS มาแพ็กรวมกัน เลยหยิบมาแต่งกลอนครับ… Soul Searcher Inspired to write 2/1/2026