Re: มันยังร้าวราน...จนพาลมีน้ำตา...
ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน
14 เมษายน 2024, 11:54:AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: Re: มันยังร้าวราน...จนพาลมีน้ำตา...  (อ่าน 2525 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
17 พฤศจิกายน 2014, 01:06:AM
ปู่ริน
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 1095
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 1,009


หนุ่มเหลือน้อยคอยรักจากลูกหลาน


« เมื่อ: 17 พฤศจิกายน 2014, 01:06:AM »
ชุมชนชุมชน



มันร้าวรานพาลน้ำป่่า..น่าใจหาย
ต่างหนีตายน้ำท่วมที่..มิมีเหมือน
ระดับน้ำรุนแรงพร้อมแจ้งเตือน
ขนสิ่งของย้ายเคลื่อนกัน..มิทันลา

รอบสิบปีมีน้ำหลากท่วมหมู่บ้าน
รถเล็กใหญ่ไม่ได้ผ่านทานน้ำบ่า
ทั้งทรัพย์สินบ้านเรือนวัดศูนย์พัฒนา
น้ำพัดพาลอยล้มจมหายไป

ลมกระโชกต้นไม้หักพัดลอยลิ่ว
หลังคาปลิวช่วยมิทันเริ่มหวั่นไหว
มองหานางกานดามาลาไกล
อยู่แห่งหนตำบลใดมิกลับคืน

สวนยางล่มจมน้ำตามหาน้อง
พี่หม่นหมองภัยพิบัติเริ่มขัดขืน
มองสวนรินถิ่นชุมพรนอนกล้ำกลืน
ความชอกช้ำ..มิยั่งยืน กลืนน้ำตา

นั่งรำพันอยู่โดดเดี่ยวเปลี่ยวดวงจิต
หมู่มวลมิตรร่วมดูแลแก้ปัญหา
ยามเดือดร้อนวุ่นวายตอนวัยชรา
ไม่เห็นหน้า..นอนหนาว..มันร้าวราน.

                        ริน ดอนบูรพา
                            ๑๗ พ.ย.๕๗

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : รัตนาวดี, รพีกาญจน์, spring, parak

ข้อความนี้ มี 7 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
 

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s