ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[ระนาดเอก]

~“สงคราม..ที่ไร้เงา?”~

๐
   
๐ ผ้าห่มเคลื่อนจากซ้ายย้ายไปขวา
เธอแกล้งขำเริงร่าคราฉันหนาว
เกยคางมองกระหยิ่มยิ้มแพรวพราว
ยามเธอน้าวผ้าไปใคร่ห่มเธอ
 
๐ ฉันแสร้งหลับ!รับมุกเธอทุกครั้ง
ทำทั้งทั้งใจเต้นเป็นเสมอ
พอสักครู่ความเงียบเชียบปรนเปรอ
ฉันน่ะเหรอ!ดึงผ้ามาทุกครั้ง
 
๐ ห่มแล้วนอนหันหลังทั้งอมยิ้ม
รู้ใจสาวจิ้มลิ้มพิมพ์ด้านหลัง
รับรู้เธอขยับรับขันจัง
เหมือนลุกนั่งวางแผนแทนการนอน
 
๐ ผ้าห่มเพียงหนึ่งผืนของคืนนี้
เป็นผืนที่เธอนั้นยืนยันก่อน
ใช้แค่เราสองคนปนอาทร
ห้ามซุกซ่อนผืนไหนไว้บนเตียง
 
๐ เธอนั้นจึงชอบแหย่และก็รู้
พอเห็นฉันนอนอยู่ดูไร้เสียง
จึงมักดึงมักเล่นเป็นเลียบเคียง
ดูไร้เดียง-สาเสมอเธอคนดี
 
๐ เมื่อผ้าห่มถูกรั้งอย่างตั้งอก
เธอเย้ายกดึงหมอนอ้อนฉันนี่
เอาหมอนฟาดประสาคนท้าตี
มาไม้นี้อีกแล้ว!แววสงคราม
 
๐ หมอนต่อหมอนปะทะขณะยิ้ม
มือนิ่มนิ่มรั้งมือสื่อหวิวหวาม
ตาต่อตาประจันสรรนิยาม
จู่คุกคามแก้มปรางอย่างแผ่วเบา
   
๐ เป้าหมายมือต่างฝั่งรั้งผ้าห่ม
ทั้งระดมยิ้มรื่นคืนวันเสาร์
การปะทะสิ้นสุด!จุดไร้เงา
เมื่อสองเราใต้ผ้าห่ม..ร่างกลมกลืน๚ะ๛

ระนาดเอก

[ไพร พนาวัลย์]

 

“สงคราม..ที่ไร้เงา?”

๐
   
๐ ผ้าห่มเคลื่อนจากซ้ายย้ายไปขวา
เธอแกล้งขำเริงร่าคราฉันหนาว
เกยคางมองกระหยิ่มยิ้มแพรวพราว
ยามเธอน้าวผ้าไปใคร่ห่มเธอ
 
๐ ฉันแสร้งหลับ!รับมุกเธอทุกครั้ง
ทำทั้งทั้งใจเต้นเป็นเสมอ
พอสักครู่ความเงียบเชียบปรนเปรอ
ฉันน่ะเหรอ!ดึงผ้ามาทุกครั้ง
 
๐ ห่มแล้วนอนหันหลังทั้งอมยิ้ม
รู้ใจสาวจิ้มลิ้มพิมพ์ด้านหลัง
รับรู้เธอขยับรับขันจัง
เหมือนลุกนั่งวางแผนแทนการนอน
 
๐ ผ้าห่มเพียงหนึ่งผืนของคืนนี้
เป็นผืนที่เธอนั้นยืนยันก่อน
ใช้แค่เราสองคนปนอาทร
ห้ามซุกซ่อนผืนไหนไว้บนเตียง
 
๐ เธอนั้นจึงชอบแหย่และก็รู้
พอเห็นฉันนอนอยู่ดูไร้เสียง
จึงมักดึงมักเล่นเป็นเลียบเคียง
ดูไร้เดียง-สาเสมอเธอคนดี
 
๐ เมื่อผ้าห่มถูกรั้งอย่างตั้งอก
เธอเย้ายกดึงหมอนอ้อนฉันนี่
เอาหมอนฟาดประสาคนท้าตี
มาไม้นี้อีกแล้ว!แววสงคราม
 
๐ หมอนต่อหมอนปะทะขณะยิ้ม
มือนิ่มนิ่มรั้งมือสื่อหวิวหวาม
ตาต่อตาประจันสรรนิยาม
เราคุกคามแก้มปรางอย่างแผ่วเบา
   
๐ เป้าหมายมือต่างฝั่งรั้งผ้าห่ม
ทั้งระดมยิ้มรื่นคืนวันเสาร์
การปะทะสิ้นสุด!จุดไร้เงา
เมื่อสองเราใต้ผ้าห่ม..ร่างกลมกลืน?
(คุณระนาดเอก เน้อ)

สงครามนี้ไร้เงาแน่เชิญแช่แป้ง
ไม่มีแสงมีแต่เสียงที่สุขสันต์
ไม่รู้ใครเป็นใครเข้าโรมรัน
กอดก่ายกันกลมเกลียวเสียวอุรา

เมื่อสงครามสงบเงียบดั่งเหยียบนุ่น
ผ่านไออุ่นแอบแฝงหมดแรงล่า
ทั้งผ้าห่มลมพัดปัดลงมา
เปลือยกายากันหรือเปล่าไม่เข้าใจ (ไม่โป๊ เน้อ)

เผลอหลับไปให้หวนจนหนาวสั่น
อกประหวั่นพรั่นพรึงไปถึงไหน
คว้าผ้าห่มมาคลุม เฮ้อฝันไป
เราหลับใหลกลางฝนอยู่คนเดียว

แบบว่าสงครามในฝัน ไร้เงาร่างศัตรู อ่ะ

 

 “ปรางค์  สามยอด”    

[ระนาดเอก]

 

“สงคราม..ที่ไร้เงา?”

๐
   
๐ ผ้าห่มเคลื่อนจากซ้ายย้ายไปขวา
เธอแกล้งขำเริงร่าคราฉันหนาว
เกยคางมองกระหยิ่มยิ้มแพรวพราว
ยามเธอน้าวผ้าไปใคร่ห่มเธอ
 
๐ ฉันแสร้งหลับ!รับมุกเธอทุกครั้ง
ทำทั้งทั้งใจเต้นเป็นเสมอ
พอสักครู่ความเงียบเชียบปรนเปรอ
ฉันน่ะเหรอ!ดึงผ้ามาทุกครั้ง
 
๐ ห่มแล้วนอนหันหลังทั้งอมยิ้ม
รู้ใจสาวจิ้มลิ้มพิมพ์ด้านหลัง
รับรู้เธอขยับรับขันจัง
เหมือนลุกนั่งวางแผนแทนการนอน
 
๐ ผ้าห่มเพียงหนึ่งผืนของคืนนี้
เป็นผืนที่เธอนั้นยืนยันก่อน
ใช้แค่เราสองคนปนอาทร
ห้ามซุกซ่อนผืนไหนไว้บนเตียง
 
๐ เธอนั้นจึงชอบแหย่และก็รู้
พอเห็นฉันนอนอยู่ดูไร้เสียง
จึงมักดึงมักเล่นเป็นเลียบเคียง
ดูไร้เดียง-สาเสมอเธอคนดี
 
๐ เมื่อผ้าห่มถูกรั้งอย่างตั้งอก
เธอเย้ายกดึงหมอนอ้อนฉันนี่
เอาหมอนฟาดประสาคนท้าตี
มาไม้นี้อีกแล้ว!แววสงคราม
 
๐ หมอนต่อหมอนปะทะขณะยิ้ม
มือนิ่มนิ่มรั้งมือสื่อหวิวหวาม
ตาต่อตาประจันสรรนิยาม
เราคุกคามแก้มปรางอย่างแผ่วเบา
   
๐ เป้าหมายมือต่างฝั่งรั้งผ้าห่ม
ทั้งระดมยิ้มรื่นคืนวันเสาร์
การปะทะสิ้นสุด!จุดไร้เงา
เมื่อสองเราใต้ผ้าห่ม..ร่างกลมกลืน?
(คุณระนาดเอก เน้อ)

สงครามนี้ไร้เงาแน่เชิญแช่แป้ง
ไม่มีแสงมีแต่เสียงที่สุขสันต์
ไม่รู้ใครเป็นใครเข้าโรมรัน
กอดก่ายกันกลมเกลียวเสียวอุรา

เมื่อสงครามสงบเงียบดั่งเหยียบนุ่น
ผ่านไออุ่นแอบแฝงหมดแรงล่า
ทั้งผ้าห่มลมพัดปัดลงมา
เปลือยกายากันหรือเปล่าไม่เข้าใจ (ไม่โป๊ เน้อ)

เผลอหลับไปให้หวนจนหนาวสั่น
อกประหวั่นพรั่นพรึงไปถึงไหน
คว้าผ้าห่มมาคลุม เฮ้อฝันไป
เราหลับไหลกลางฝนอยู่คนเดียว..(คุณอาปรางค์)

แบบว่าสงครามในฝัน ไร้เงาร่างศัตรู อ่ะ

 

 “ปรางค์  สามยอด”    

๐ ผืนผ้าห่มไหวยาบเตียงวาบไหว
เสียงอะไรไม่รู้ฟังดูเสียว
มีซี๊ดซ๊าดเผ็ดพริกน่าหยิกเชียว
ปลายเท้าเรียวเกร็งตลอดลอดผ้ามา

๐ มีเสียงหนึ่งหลุดเล่าเบาเบาหน่อย
บอกค่อยค่อยตื้นตื้นฝืนแทบบ้า
ผ้าห่มหลุดโฉมพธูสุดบูชา
อยู่ในท่าปั่นหู..ชายคู่รัก..(ระนาดเอก)

 

[สุวรรณ]

นั่งหลับตาภาวนาไม่รู้เห็น
เสียงลอดเร้นกระเซ็นผ่านบานสลัก
ของหน้าต่างทางด้านไร้ลมทัก
หยุดชะงักแล้วเพ่งพิศพินิจดู

คงลมแผ่วแว่วเสียงเรียงสัมผ้ส
ในอากาศธาตุทัศน์ผ่านทางหู
กระดูกค้อน ทั่ง โกลน จึงได้รู้
ว่าทั้งคู่กำลังปั่นหูกัน

 

[มานพ]

นึกแปลกใจทำไมได้ยินเสียง
เป็นสำเนียงสั่นมาพาให้หัน
เกิดสงครามเข้าขั้นพัลวัน
หัวอกฉันสั่นเทาเหมือนเข้าใจ

อยากจะเข้าจริงหนอสมรภูมิ
กระโดดตูมตึ๊กตั๊กหักใจไว้
จะคิดมากเรื่องราวเขาทำไม
เก็บเอาไปเตรียมการณ์ที่บ้านเรา
.....เฮ้อใจไม่ดีเลย......