ทุกเศษส่วนครวญคำ...เต็มสำนึก
ยังร่วงลึกลื่นไหลในใจหญิง
อักษราอาวรณ์อ้างผ่อนพิง
เพื่อประวิงความในของใจเธอ
ผู้หลงใหลไหวหวาม...เที่ยวตามหา
ช่วงหรรษาของเขาทำเราเผลอ
เชื่อทุกทางสร้างสรรค์ฝันละเมอ
สิ่งที่เจอ...เพียงเสี้ยวเศษทุเรศจัง
ความหวามไหว ใจนั้น หวั่นดวงจิต
เศษรักติด ตรึงอยู่ ดูคลุ้มคลั่ง
สลัดทิ้ง อย่างไร ให้ชิงชัง
เพราะความหลัง ฝังชิด จิตใจเรา
แม้บางที ที่รู้ อดสูนัก
แต่ใจปัก หักอย่างไร ไม่ให้เหงา
ตกกลางคืน คว้าหา มาบรรเทา
เศษรักเขา ที่ให้ ฉันไม่แคร์
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
