
ใช้สายตาทอดมองความเป็นอยู่
พินิจดูความเป็นไปอยู่เสมอ
สรรพสิ่งศิลป์สร้างอย่างบำเรอ
ยามพบเจอความหมายได้ใคร่ครวญ
จะมนุษย์ สัตว์ป่า หรือสัตว์เลี้ยง
หรือต้นไม้ที่ยืนเรียงอยู่ในสวน
หรือคนรักของเราเฝ้าทบทวน
ก็ต่างมีกระบวนการเปลี่ยนแปลง
มองกลับมาตัวเราเมื่อแรกเกิด
จนเลยเถิดแก่เฒ่ายังเว้าแหว่ง
เมื่อมองเห็นทุกอย่างสร้างแสดง
ไปตามแรงแห่งกฎบทของกรรม
มองเห็นความเชื่อมโยงของความหมาย
กว่าที่จะวอดวายในยามค่ำ
แล้วเวียนวนกลับมาเป็นประจำ
ร่ายระบำไปตามโลกอย่างสุนทรีย์
รวมสนุกด้วยค่ะ ^_^





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า