.jpg)
กว่าที่จะเข้าใจ...นี่คือรัก
ก็รู้สึก...ไม่รู้จักทั้งเราสอง
ก็รักนะ...แต่มันยังไม่ชำชอง
เลยมิรู้ "การประคอง"...ต้องทำไง
พยายามฝ่ายเดียว...มันก็ฝ่อ
มันหมดแรงทดท้อจนอ่อนไหว
พอมันถึงจุดเปลี่ยน...ก็ห่างใจ
แม้นยังใกล้ได้เห็นหน้ากันทุกวัน
แม้นเปิดใจพูดคุยทุกปัญหา
ยอมบากหน้าอ่อนข้อ...ทั้งเธอ-ฉัน
"ความอึดอัด"ถือกำเนิดกันและกัน
พยายามเท่าไหร่นั้นเหมือนอ่อนแรง
อยากจับมือเดินเคียงคู่อีกสักครั้ง
แต่หัวใจมันยับยั้งอย่างเหี่ยวแห้ง
ต้องการเธอ...แต่ใจฉันก็เปลี่ยนแปลง
เพราะหัวใจเธอแล้ง...ความอาทร
ฉันต้องการ เธอให้ ไม่มีหลบ
กลับไม่พบ"ความรัก"เหมือนดังก่อน
การแสดงที่ออกมาดั่งละคร
ที่แย้งย้อนความรู้สึก....ทั้งสองเรา.
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
