ตาปริบปรอยละห้อยหาระอาจิต
ลมเปลี่ยนทิศทะลวงล้นไปบนสรวง
เหม่อมองเมฆ หลงลมบน ฤา หล่นรวง
สุดาดวงชะเง้อคอยชม้อยมอง
คราละอ่อนหมายเคียงด้วยเดียงสา
เลือนลับลาทุกข์ถมระทมหมอง
เคยภิรมย์ชมชอบพินอบครอง
เคียงครรลองคล้องวงศ์...แค่หลงคอย
เรี่ยวแรงรักเริ่มไร้เรื่องใฝ่ฝัน
ตกกลางวันสะดุ้งหาตาละห้อย
ครั้นกลางคืนตื่นตาตั้งนั่งตาลอย
คอตกหงอยคอยแต่หาตราบอรุณ

ตาละห้อย = หนังตาตก ไหมคะ






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า