ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[PIKuL]

อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย
แต่กลับเหงาเดียวดายทุกคืนค่ำ
เรารักกันอยู่บ้างไหมในทรงจำ
การกระทำไยห่างเหินเกินเยียวยา

กลับมาเพียงอาบน้ำนอนหลับฝัน
โทรศัพท์คือสำคัญเสียมากกว่า
ตื่นเช้าก็เร่งรีบตามเวลา
คำพูดจาไร้ซึ่งความอาทร

พอตกเย็นย่ำเท้าก้าวหาเพื่อน
สัญญาณเตือนเหมือนเป็นลางสังหรณ์
สายตาเธอบอกรำคาญฉันทุกตอน
และสะท้อนความหงุดหงิดสะกิดใจ

พยายามออดอ้อนตอนเธอกลับ
เธอขยับถอยห่างอย่างผลักไส
ขอเพียงบอกว่าฉันผิดอะไร
หรือไม่รักแล้วใช่ไหม..โปรดตอบมา

เธอกลับอ่อนผ่อนตามมางอนง้อ
ฉันจึงสานรักต่อเพื่อรักษา
ความสัมพันธ์วันวานอันโรยรา
กลายเป็นว่าเหลือเพียงฉันพยายาม

ฉันจะหยุดแล้วนะ เธอที่รัก
ฉันประจักษ์คำตอบทุกคำถาม
แม้นเธอจะอ้อนวอนขอติดตาม
ไม่คิดห้ามแต่หากฉัน..ไม่ย้อนคืน.

[วินวิน]

อยู่ใกล้เพียงกายใจเป็นต่าง
ดูเหินห่างต่างใจคล้ายเป็นอื่น
สัมพันธ์รักเริ่มคล้ายไม่หยัดยืน
ความกล้ำกลืนคืบคลานผ่านสู่ใจ

หากถามคำตอบคำยิ่งช้ำชอก
กิริยาเธอออกเหมือนบอกไล่
แม้นั่งข้างร่างชิด..จิตห่างไกล
เหมือนรักใคร่..ใจเอยไยเฉยชา

กวินพัฒน์

[PIKuL]

ความรักอาจเหมือนเพียงเสียงคำพูด
พุ่งกระฉูดตามห้วงถวิลหา
แต่หากไร้ความคงทนบนเวลา
และหมดซึ่งคุณค่าในสักวัน

จากเคยห่วงหวงกันยามไกลห่าง
กลายกลับเป็นอ้างว้างรักแปรผัน
คนภายนอกบอกซึ้งความสำคัญ
แต่คนใกล้ตัวนั้น...มันห่างใจ

ดั่งอยู่เพื่อความเคยชินของชีวิต
ความรักจึงเป็นดั่งพิษมาโถมใส่
จากเบิกบานเป็นแห้งแล้งอยู่ภายใน
คำว่ารัก..ห่างไกลจากใจเรา.

[กัลมลี*]

การคบใครสักคนที่ไม่รัก
ก็คงสักวันหนึ่งซึ้งใจเขา
แต่การรักคนที่ใจไม่มีเรา
ก็คงเหงามากกว่าอยู่คนเดียว

ฉันควรพอแค่นี้ดีกว่าไหม
หากคบไว้แก้เหงากันเปล่าเปลี่ยว
สายตาเธอบอกฉันมั่นใจเชียว
แม้เศษเสี้ยวหัวใจ...มิให้มา

[ViVee]

คำพูด..การกระทำมันย้อนแย้ง
ฉันเสียแรงเชื่อใจให้คุณค่า
"คำว่ารัก"ทุ่มลงด้วยวาจา
แล้วเหยียบซ้ำด้วยคำว่า"ทำเพื่อเรา"

คำโกหก..ตอบแทนซึ่งความรัก
เธอฟูมฟักสัมพันธ์นั้นเพื่อเขา
ความซื่อสัตย์เพียงเศษฝุ่นอันบางเบา
"ทำเพื่อเรา"..คือจบสิ้นความผูกพันธ์

ViVee

[PIKuL]

เป็นคนดี..แล้วมันผิดมากไหม?
ความผิดคือ"ดีเกินไป"คำสั้น-สั้น
เก่งเกินไป แกร่งเกินไป นัยสำคัญ
ที่เธอบอกมานั้น..ฉันสุดงง

แต่ก็ยังดูแลแคร์กันอยู่
คนภายนอกมองดูดังลุ่มหลง
ประดุจว่าเธอนั้นรักมั่นคง
แต่ไม่ตรงกับคำพูดของเธอเลย.

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

น้อยใจนะ ชัดชัด ใจมันน้อย
เริ่มถดถอย น้องลง ปลงแล้วหนา
ไหนว่าเท่า รักเท่ากัน เท่าดวงตา
แลซ้ายขวา รักเท่าเทียม เทียมเท่ากัน

แค่ความห่วง ที่มากน้อย ถ้อยที่เอ่ย
แต่ไม่เคย เผยว่ามาก มากที่ฉัน
แค่เกิดหลัง แค่เกิดก่อน เท่าไหร่กัน
หรือตัวฉัน นั้นจะผิด ที่คิดดี

แค่ไม่เคย สร้างปัญหาให้น่าห่วง
หากทักท้วง ห่วงบ้างมั๊ย ใจคนนี้
แค่ดูแล ตัวตน ดูได้ดี
ไม่ใช่ฉันคนนี้ ไม่ต้องการ ความห่วงใย


เหมือนรัก แต่ไม่รัก เท่าคนนั้น
ไม่ปลอบขวัญ ไม่หวงแหน ไม่เท่าไหร่
แกเกินวัย ยังน้อยใจ ให้อายใจ
แต่สุดท้าย ก็เท่าเดิม เดิมๆที่เคยเป็น

[PIKuL]

บอกว่ารัก..แต่เหมือนว่า..ไม่เคยรัก
ถ้อยคำที่...เอ่ยทัก...ตามที่เห็น
เธอทำอย่างเสียไม่ได้...อย่างยากเย็น
คำว่ารัก..ที่เคยเน้น...ดั่งคำลวง

ถ้อยคำที่..ไพเราะ..เสนาะหู
เธอพร่างพรู..อยู่นอกบ้าน..ช่างน่าห่วง
ไม่รักเขา..แต่ปาก..ฝากตักตวง
ดั่งว่าอยาก..เป็นคู่ควง..สักราตรี

[แป้งน้ำ]

“ความรัก” คงไม่มีทางย้อนคืนมา
เหลือแค่การพยายามรักษาไว้เท่านั้น
กลายเป็นคนแปลกหน้าสองคนที่มาอยู่ด้วยกัน
เมื่อไม่เห็นค่าความสำคัญ . .. รักของเรา

การรักเธอเคยเป็นความสุขของชีวิต
แต่คงอยู่ด้วยกันนานเกินไปนิด . .. จึงได้รู้จักความเหงา
จะดีกว่านี้ไหม? ถ้าให้เรื่องระหว่างเรา
กลายเป็นความทรงจำเก่า-เก่า . ..
จะดีกว่าความเงียบงันที่ต้องเจอหรือเปล่า . .. นะคนดี?~*

[โซ...เซอะเซอ]

เรื่องของความรักนั้น มันซับซ้อน เหตุซุกซอนอ่อนไหว หาใช่ที่- คนภายนอกบอกไซร้ ทำไงดี ขอเพียงเริ่มต้นมี ความจริงใจ ทิฐิมานะเขื่อง ทิ้งเบื้องหลัง ยอมรับฟังเห็นต่าง แม้กว้างใหญ่ จดจำเคยรักหวาน สักปานใด พร้อมอภัยให้กัน งดบั่นทอน ครั้งจะเอ่ยอะไร ใคร่ฉุกคิด เลือกพินิจพิเคราะห์ เหมาะสมก่อน คำเชือดเฉือนแม้นมีด กรีดร้าวรอน ยากกลับย้อน ถอนพิษ ฤทธิ์พาที อวยพรให้รักฟื้น คืนสู่เหย้า อาจแม้มิเหมือนเก่า ทุเลาคลี่- คลายวิโยค สุขเกษมสองเปรมปรีดิ์- หวนรตีรักคืนกลับ ประคับประคอง โซ...เซอะเซอ 19 ตุลาคม 2569

[PIKuL]

กว่าที่จะเข้าใจ...นี่คือรัก
ก็รู้สึก...ไม่รู้จักทั้งเราสอง
ก็รักนะ...แต่มันยังไม่ชำชอง
เลยมิรู้ "การประคอง"...ต้องทำไง

พยายามฝ่ายเดียว...มันก็ฝ่อ
มันหมดแรงทดท้อจนอ่อนไหว
พอมันถึงจุดเปลี่ยน...ก็ห่างใจ
แม้นยังใกล้ได้เห็นหน้ากันทุกวัน

แม้นเปิดใจพูดคุยทุกปัญหา
ยอมบากหน้าอ่อนข้อ...ทั้งเธอ-ฉัน
"ความอึดอัด"ถือกำเนิดกันและกัน
พยายามเท่าไหร่นั้นเหมือนอ่อนแรง

อยากจับมือเดินเคียงคู่อีกสักครั้ง
แต่หัวใจมันยับยั้งอย่างเหี่ยวแห้ง
ต้องการเธอ...แต่ใจฉันก็เปลี่ยนแปลง
เพราะหัวใจเธอแล้ง...ความอาทร

ฉันต้องการ เธอให้ ไม่มีหลบ
กลับไม่พบ"ความรัก"เหมือนดังก่อน
การแสดงที่ออกมาดั่งละคร
ที่แย้งย้อนความรู้สึก....ทั้งสองเรา.

[โซ...เซอะเซอ]

ครองคู่ไซร้...ใช่ระบบ คนละครึ่ง ต่างรำพึงอยู่บ่อยบ่อย ต้องคอยเหมา- แต่งานหนักอยู่เสมอ ส่วนเธอนั้นงานเบา เพราะต่างเอา ตามความรู้สึกตน เคยยินว่าเวลา เรารักใคร- เห็นเขาสุข สุขตามไซร้ ในทุกหน เห็นเขายิ้ม ก็ยิ้มตาม ในบัดดล แม้เหนื่อยยากสาละวน มิเคยท้อ ฤาเพราะด่วนวู่วาม รี่ตามรัก แล้วรู้จัก รู้ใจ เท่าไหนหนอ? ครั้นนานไปกายเนื้อ เบื่อเคลียคลอ ทั้งเสาตอ ก็ผุดมา คราน้ำลด พึงจำว่า...“อย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน”* *บทประพันธ์ของ สุนทรภู่ จากวรรณกรรมเรื่อง พระอภัยมณี ตอน สุดสาครพบโยคี ...เคยมีเพื่อนต่างชาติที่เสียชีวิตไปแล้ว บอกไว้ว่า ชีวิตคู่นั้นไม่มีทางจะ 50-50 หรอก ค่อนจะไป 70-30 หรือ 80-20 ซะมากกว่า เขาบอกว่าถ้าคุณคิดว่า คุณทำมากกว่าเสมอ มันถูกต้องแล้ว เพราะอีกฝ่ายเขาก็คิดว่า เขาทำมากกว่าเสมอ เช่นกัน... ที่เขียนมานี่ ไม่ได้อยากคิดแนะนำใคร เพราะมีอีกประโยคที่จำได้เสมอคือ “รู้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องของตัวเอง” ...ซึ่งก็จริงเสมออีกเช่นกัน...หึหึ โซ...เซอะเซอ 19 ตุลาคม 2569

[กัลมลี*]

สำหรับฉันรักไม่เหมือนใครอื่น
เย็นฉ่ำชื่นเหมือนต้นไม้แห้งได้ฝน
มิต้องให้ใครนั้น ปัน-อดทน
คือสองคนชิดใกล้เมื่อใจเต็ม

มิต้องมาก-น้อยกว่าเก็บมาคิด
มิต้องติดตามห้อยเหมือนสอยเข็ม
มีที่ว่างมิใช่ใจแคบเค็ม
มิเลียบเล็มถามให้ขัดใจกัน
(ไม่น่าลงเอ็มเลยแต่งยากชะมัด)

รักของฉันโอบเอื้อเมื่อฉันพร้อม
จึงหล่อหลอมทุกสิ่งเป็นมิ่งขวัญ
เหมือนไม่รัก...แต่ยิ่งรักมากทุกวัน
เพียงแต่ฉันเอ่ยออกบอกยากเย็น

 
เหมือนจะมาผิดกระทู้555

[PIKuL]

•★•: *' `*: •☆ •★•: *' `*: •☆

หลากนิยามความรักจากผู้รู้
ยามพิศดูก็จริงดังที่เห็น
หากทว่า...เหตุใดคิดไม่เป็น
แม้นเข้าใจ...แต่ใจเย็นมิได้เลย

เมื่อการให้ให้มากทั้งหลากล้น
แต่มิใช่อีกคนร้องเอื้อนเอ่ย
ความต้องการสวนทางเหมือนอย่างเคย
คือเฉลย...ให้ไม่เท่าในสัมพันธ์

สิ่งที่ขาดไม่เติมก็เริ่มลด
สิ่งทีเกินไม่เคยหมดเหมือนสุขสันต์
เพราะว่าความ "ใส่ใจ" ไม่เท่ากัน
จึงเป็นข้อยืนยันวันจืดจาง

หากอดทนเพื่อถนอมการครองคู่
ก็ยังคงต่างมิรู้...ดูบาดหมาง
ยิ่งอดทน ยิ่งอึดอัด บนเส้นทาง
รักเธอนะ....แต่มันว่างในหัวใจ.

•★•: *' `*: •☆ •★•: *' `*: •☆

โอ้โหลุงโซคะ ....ข้อคิดดีมากๆเลยค่ะ ❤︎

[โซ...เซอะเซอ]

เรียนรู้จากอดีต ผิดพลั้งพลาด ที่มิอาจเป็นดัง คาดหวังได้ ผ่านทุกข์โศก โชกโชน โค่นถอนใจ พลันอัตตาโตใหญ่ ไซส์เล็กลง เคยมุ่งหวังเอาชนะ คะคานเถียง ยอมหลีกเลี่ยง เพื่อบรรลุ วัตถุประสงค์ ยังความสุขความสงบ อยู่ครบองค์ ยอมปล่อยปลง ปิดปาก มิมากความ   ฝึกความนิ่ง นี้ไซร้ ใครว่าง่าย ใจมักพ่าย อารมณ์ เกินข่มห้าม สงบสงัดชัดเห็น งามมิงาม- เสื่อมทรุดทราม ซ่อนไว้ในใจคน ทั้งความโลภ โกรธ หลง ในใจเรา คราอยากได้ของของเขา เศร้าหมองหม่น เห็นราคะ ตัณหา พร่าผลาญกมล เห็นตัวตน ความยึดมั่น คลุ้มฉันเธอ โซ...เซอะเซอ 20 ตุลาคม 2569

[PIKuL]

แต่ทว่ายามใด....เมื่อได้รัก
ยามนั้นย่อมตระหนัก...ใช่ความเผลอ
รักที่เราเฝ้ากอดก่าย...ร่างกายเธอ
ช่วงเวลาพาฝันเพ้อ...แสนอำไพ

มีจังหวะรักมาก..มิอยากจบ
กับจังหวะ...มิอยากพบความอ่อนไหว
"รัก"ที่เคยจินตนาพาห่างไกล
กลับต้องมาชดใช้...ความสัมพันธ์

เหมือนหมายปองครองคู่มิเหมาะสม
"รัก"จึงพลอยสะดุดล้มทั้งเธอ-ฉัน
แม้ว่าความบาดเจ็บไม่เท่ากัน
แต่ก็เจ็บ..เพราะรักนั้นขนานใจ

เราเป็นทั้งผู้ร้ายและพระเอก
ตามปัจเจกเวลา...พาขานไข
สองบทบาท...เรื่องเดียวกัน...แต่ห่างไกล
รักที่ใช่....และไม่รัก....ไม่ห่างเลย.

⌒☆ ❉ * ¤°.｡.☆⌒☆ ❉ * ¤°.｡.☆⌒

[กัลมลี*]

เธอเหมือนแสงตะวันลาตอนหน้าหนาว
ใจฉันพราวน้ำค้างจึงวางเฉย
พอจะปลูกรักใหม่ให้งอกเงย
เธอกลับเผยด้านอบอุ่นมาหนุนนำ

กับท่าทีเหมือนจะรักแต่ยากรู้
ประพฤติอยู่หรือว่าฉันน่าขำ
เป็นตัวจริงหรือตัวหลอก? แสนชอกช้ำ
มีหลายคำถามฝากอยากถามเธอ

[PIKuL]

ก่อนตัดใจเดินหน้า....พาเราสอง
ตกลงใจเป็นคู่ครองคล้องเสนอ
ร้อยสัจจะคำมั่นฉันและเธอ
จะรักกันอยู่เสมอทุกเส้นทาง

จุดเริ่มต้นขนรักสลักมอบ
ทุกสิ่งที่เธอชอบ...มิขัดขวาง
สิ่งที่ฉันคลั่งไคล้...เธอใจบาง
บรรจบที่สายกลางระหว่างเรา

ฉันคิดว่านั่นคือ...พบรักแท้
จึงแน่วแน่มั่นคงอย่างขลาดเขลา
สนับสนุนจุนเจืออยู่นานเนา
คอยบรรเทาทุกปัญหาจนมอดไป

จวบมาถึงวันนี้....เธอที่รัก
คิดว่าที่ฟูมฟัก....รักยิ่งใหญ่
แต่กลายกลับ..สนับสนุนเธอนอกใจ
"รัก"ที่เคยสัญญาไว้...คล้ายหลอกลวง.

★⌒ヽ ～★      ★⌒ヽ ～★     

[โซ...เซอะเซอ]

หากความรักเปรียบถนน วิ่งสองเลน ไร้กฎเกณฑ์เพียงรัก และเป็นห่วง ปล่อยรถวิ่งทางเดียว แสนเปลี่ยวทรวง ครั้นถามทวง เหมือนหมดใจ สิ้นไยดี โซ...เซอะเซอ 22 ตุลาคม 2569

[กัลมลี*]

ถนนสายหัวใจเธอหลายช่อง
ขับไม่คล่องหักซ้ายย้ายเลนหนี
โดนเขาบีบแตรไล่อายสิ้นดี
เพราะเธอมีทางด่วนชวนเขาไป