ครืนครืนแล้วหยาดรวงตราบช่วงท้าย
ใกล้จักปลายวัสสายังพร่าสรวง
ปิดสุรีย์ปิดแสงโสมแฝงดวง
ฤา จักรั้งจิตร่วงลงบ่วงรอ
ลุคิมหันต์ร้อนแรงดินแห้งผาก
นัยฝากความแฝงกล้าแกร่งหนอ
คราพระพายโบกพัดระบัดคลอ
ไฉนช่อรักโรยโดยพิรุณ
พึงเบ่งบานดาษดื่นฉ่ำชื่นสาย-
กลับยืนต้นเตรียมคล้ายความตายหนุน
โอ้ว่าดอกรักช้ำใดค้ำจุน
เกินจักหมุนศิศินหามาสู่ทรวง
เถิดอย่าเพิ่งหักก้านบนลานโศก
จงบานท้าทายโลกอย่าตกห้วง-
แห่งห่วงหาอาภัพจนดับดวง-
แขอาจช่วงโชติผันวันต่อไป
หากอณูน้ำฝนหล่นหน่วงหนัก
จะเก็บเจ้าดอกรักพักโดมใส
ตระกองกอดนุ่มนวลอุ่นอวลไอ
ตราบแขไขพราวพร่าง ณ กลางทรวง






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า