.jpg)
เพรงกาลเย็นย่ำเมื่อค่ำหนาว
ระบำดาวโชติช่วงสู่ห้วงขวัญ
จึ่งบำบวงดาวรักจักจำนรรจ์
คราวเหมันต์มาเยือนหนาวเฉือนจินต์
เมื่อดอกแก้วขาวล้อมหอมผสม
เพียงพลิ้วลมขจายระบายกลิ่น
หอมซึ่งเธอชอบ-โชยยามโรยริน
เพียงแผ่นดินโอบซับเมื่อลับลา
ทว่าหวามหวานหอมมิพร้อมจาก
เหลือเพียงซากหวนไห้อาลัยหา
คล้ายถวิลรักหวานที่ผ่านมา
ด้วยชีวามิไร้ซึ่งไยดี
อนึ่ง...ยังจำมั่นตาฝันเอ๋ย
สีหน้าเฉยสูงสง่าผ่องราศี
ขออย่าคิดให้หมองต้องราคี
ไม่ผิดที่ลืมมั่นคำสัญญา
พบกันที่นัดกันวันสุดท้าย
แสนเสียดายยังไม่ได้บอกว่า-
ฉันเป็นคนสัตย์ซื่อถือวาจา
โปรดกลับมาลาอย่างผู้หวังดี
มิฉะนั้นขวัญคงพะวงหนัก
ติดกับดักโทษทัณฑ์สัญญาที่-
เธอมิกล้าทวงขอช่อไมตรี-
เมื่อไม่จีรังหวั่น ~ ฉันเสียใจ
เมื่อดอกแก้วโชยผสมพร้อมลมหนาว
และดวงดาวงดงามจนหวามไหว
อกระทมขมขื่นฝืนมองไกล
รอผู้ให้สัญญา...มาคืนคำ
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
