.jpg)
ใครเขาวอนให้ชอบมอบใจภักดิ์
ตัวอกหักเจ็บแปลบเพราะแอบปลื้ม
เฝ้าขอเศษเมตตาหาหยิบยืม
ด้วยด่ำดื่มเดินหลงวงกตรัก
ก็สมน้ำหน้าตนอดทนเก่ง
เรียกร้องเองอยากใกล้ไปรู้จัก
โดยเขาไม่เคยเลยเอ่ยปากทัก
ที่เจ็บหนักทุกส่วนล้วนรู้ดี
อยู่ในเขาวงกตหมดทางออก
หลบในซอกอดสู...รออยู่นี่
และการหักใจห้ามปรามไม่มี
สมควรที่ถูกหยามด้วยย่ามใจ
เจ้าต้นโศกเนิ่นนานผลิบานดอก
มิรู้หรอกเริ่มบานจากด้านไหน
เมื่อรู้ตัวแน่ชัดยากตัดไฟ
เด็ดกิ่งใบราวจักหักอกตน
กับทั้งความผูกพันล่ามพันผูก
เสมือนถูกตรวนขึงตรึงร้อยหน-
ไว้กับเขื่อนน้ำขังเชี่ยววังวน
ซึ่งท่วมท้นทั้งหมดรันทดใจ
ถ้าห้ามใจได้ทัน ~ ฉันคงห้าม
มิวู่วามผูกมิตรคิดเผลอไผล
หากแต่รักบดบังตาครั้งใด
ฉันร้องไห้...เพราะโง่งม...ย่อมสมควร
รู้ว่ารักไม่ได้ ~ ใจก็รัก
เพื่อนเตือนทักคบหาอย่ารีบด่วน
เมื่อไม่เชื่อน้ำจิตของมิตรมวล
เรื่องร้ายล้วนจึงต้องหมองลำพัง
เมื่อเกิดมาอาภัพและอับโชค
คงลาโลกอย่างปลงในกรงขัง-
ดวงใจซึ่ง...คนอย่างเขา...เฝ้าชิงชัง
เกิดกี่ครั้ง...ก็ไร้ค่า...ยิ่งกว่าเดิม
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
