ฉันทลักษณ์วางกรอบรัก-ชอบ-เขียน
สัมผัสเนียนรับ-ส่งเจาะจงใส่
แต่กลอนขาดสิ่งมัดสัมผัสใจ
ดุจมีดใบบิ่นอาจมิบาดคม
กลอนไร้ฉันทลักษณ์ถ้าหนักแน่น
เขียนสื่อแทนใจด้วยย่อมสวยสม
ไม่เยิ่นเย้อเวลาสื่ออารมณ์
รสนิยมคลายเคร่งอย่าเกรงกลัว
เขียนเพื่อจรรโลงใจไพเศษสุด
เปรียบประดุจดอกไม้บานไปทั่ว
มาลีหลากพันธุ์ผลิมิหมองมัว
งามลงตัวเฉพาะตามเหมาะตน

เพราะความแตกต่างโลกใบนี้จึงสวยงามค่ะ





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า