ในความเงียบงันเพียง เสียงใจเต้น ลึกหลืบเร้น บรรเลงบทเพลงเศร้า แม้สำเนียงเหนื่อยนั้น มันแผ่วเบา ยังความเหงากัดกิน แทบสิ้นลม หลับตาลงเพียงปิด มิดมิเห็น รักร้าวฉานซ่านกระเซ็น แสนขื่นขม ยินแค่เสียงผ่านหู แทนรู้ชม- แลกระทมหม่นหมอง มองภาพเธอ คล้อยยามดึก ลมช้าชัด พัดโชยอู้ แม้หดหู่ เกรงหัวใจ ไหวหวั่นเก้อ- ยังแอบร่ายรังสรรค์ ฝันละเมอ บทเพ้อเจ้อ พาทพริ้ง อิงอุ่นไอ มิรู้หรอก รักแบบนี้ ที่ใจฝัน เปี่ยมครบครัน ปรารถนาดี พร้อมพลีให้ เพียงพอรัก งดงามความจริงใจ จะมีไหม ในโลกแห่งมายา ฉันอาจฝันถึงรักในอุดมคติ ทอดดำริค้นไขว่ไกลสุดหล้า- ยังมิอาจพานพบ ประสบพา จึ่งต้องยอมเหว่ว้า อุราตรอม เปิดฟังเพลง “ก้อนหินก้อนนั้น” แล้ว สิ่งเพริศแพร้ว คือใจตน สู้ทนถนอม- จวบชีวาตม์ ด่าวดิ้น มิยินยอม- ให้รักแบบปลอมปลอม หล่อหลอมใจ …ขออนุญาตถาม ใช้ตัวหนังสือสีอะไรครับ ถึงไล่สีแบบ Gradient ได้…อย่างเท่เลยครับ… ![]() Soul Searcher Inspired to write 2/1/2026 |
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
08 มกราคม 2026, 06:35:PM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: หินก้อนนั้นยังอยู่ในหัวใจฉัน (อ่าน 323 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า