หินก้อนนั้นยังอยู่ในหัวใจฉัน
…
ฉันนั่งเงียบมองผ่านม่านโปร่งบาง
แต่ความจำสีจางยังส่งเสียง
ฉันหลับตานั่งนิ่งพิงขอบเตียง
หาใช่เพียงเสียงก้องของหัวใจ
ยินลมดึกไพเราะเคาะเตือนว่า
แสงจันทราอาบห้องสีหมองไหม้
สักประเดี๋ยวดาวชัดอาจลาไกล
เพลงลมจะพัดไปอย่างไหวว้าง
พัดพาห้วงคำนึงไปถึงไหน
จากก้นบึ้งหัวใจไปโลกกว้าง
กลับไปเยือนคืนที่ฟ้าสีจาง
คุณทบทวนบางอย่างเพื่อห่างไป
คืนที่ฟ้าเดียวกันนั้นแยกออก
คืนที่ดอกฝนดาวร่วงร้าวไหว
จนฉันเกินแข็งขืนเกินฝืนใจ
เฝ้ารับรู้อยู่ใกล้และได้ยิน
ขณะคุณถอยห่างอย่างเงียบเงียบ
คุณเปรียบเทียบใจจรเป็นก้อนหิน
คิดจะโยนมันให้พ้นไกลดิน
ที่อบอุ่นคุ้นชินเคยยินดี
แต่ก้อนหินยังคงตกลงต่ำ
อยู่ในห้วงความจำห้องดำสี
ฉันนั่งเงียบมองผ่านม่านราตรี
อีกคืนที่หัวใจ ไ ก ล แ ส ง เ ช้ า.
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
