.jpg)
อันอวยพรพบเมียสี่และลูกสอง
เป็นถ้อยความบกพร่องขอลองใหม่
ปรารถนาให้สุขทุกข์ลาไกล
ประกาศไว้พลิกถ้อยพิก้อยกุล(เอาวะ55)
สุขแห่งใดไหนเล่าเท่าเราสุข
จะสนุกเช่นไรใจเราหนุน
สุขด้วยตัวเราเองเป็นต้นทุน
มิต้องลุ้นความสุขกับผู้ใด
สุขได้เพราะคนรักมักได้ลาภ
ที่วางทาบความกังวลจนหวามไหว
ต้องพินิจพิเคราะห์เพราะอะไร
ยามเราทำมิถูกใจไยแง่งอน
แต่หากสุขจากตัวเรานั้นราบเรียบ
ประดุจเคี้ยวข้าวเกรียบจนกรุบกร่อน(เกี่ยวไร?)
ละลายลิ้นลื่นลู่สูอุทร
ไม่ขย้อนย้อนคืนแบบฝืนใจ
แต่หากกินพิซซ่าสักห้าถาด
เทกระจาดลาดอาเจียนทั้งอี้ไหล
อร่อยรสแรกลิ้มชิมเร็วไป
จนเอ่อออกกระฉอกใส่ไร้คนแล.
ขออภัย ช่วงนี้สมองไหล ไหลไปไหนไม่รู้ 55 กลวงไปหมดแล้วค่ะ
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
