
ในห้วงคิดติดตรึงคะนึงหา
หลายจังหวะเวลาพาปลาบปลื้ม
ความรู้สึกของใจไม่อาจยืม
ดังเช่นกับ"การไม่ลืม"ใครบางคน
ผ่านเข้ามาพาให้ใจปั่นป่วน
ลมพัดหวนห่างไกลใจสับสน
ยามไม่พบสบหน้าพาวุ่นวน
ความรู้สึกปะปนจนป่วยใจ
สุดเส้นสายปลายทางหว่างบรรจบ
ไม่อาจคบเคียงครองเป็นคู่ได้
ทุกคำถามลามรื้อคือ"ทำไม"
แต่สิ้นไร้"คำตอบ"มอบกลับมา
ไม่ลืมเพราะ...ทราบซึ้งถึงความเจ็บ
บันทึกเก็บก้นบึ้ง...ใช่รักษา
ไม่ลืมเพราะ...เธอผิดถ้อยสัญญา
แต่ฉันกลับรับคุณค่าคำหลอกลวง.






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า