
พรหมลิขิตขีดเขียนเวียนมาพบ
มาบรรจบสบสายตาพาใจอ่อน
คิดถึงครั้งยังชื่นมื่นคืนอาวร
ขอบคุณพรศรสวรรค์ท่านเห็นใจ
แต่ที่เห็นเป็นฉันนั้นโหยหา
ส่วนตัวเธอเผลอยิ้มมาส่งมอบให้
แล้วหันหลังลืมกันวันห่างไกล
ปล่อยฉันไว้ให้ลืมหลงเรื่องวันวาน
เหตุใดเธอถึงลืมกันมันแสนง่าย
หรือใจชายไร้เยื่อเถือกิ่งก้าน
คิดถึงกันบ้างรึไม่ในดวงมาน
หรือรำคาญทุกครั้งที่ยังเจอ.






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า