เพดั่งผีเสื้อ หลงเหลือปีก เพียงซีกหนึ่ง
คาดไม่ถึง ซึ่งความใน ใจป่วนปั่น
ด้วยเป็นคน มุ่งทุ่มเท ในสัมพันธ์
จึงปล่อยผ่าน ยากเหมือนกัน รั้นจะเดิน
คงถึงวัน ที่ต้องบั่น สะบั้นลง
คงต้องปลง คงต้องปลด ลดห่างเหิน
คงต้องเปลี่ยน เลี่ยงเส้นทาง ห่างเผชิญ
ต่างกันเกิน เมินห่างไกล ให้เยียวยา
คงจะจริง อย่างที่พี่ พิกุลกล่าว
รู้จักเขา เล่าผ่านมุม จุดที่หา
อาจจะมี จุดที่ยืน ฝืนเรื่อยมา
ยากคบหาบากวาจา...ว่าควรไกลจากใครบางคน
พี่กัล*เอ่ย เฉลยมา ก็ว่าใช่
ดีให้ตาย บทจะร้าย ก็กลายเป็นสับสน
หรือตัวเราที่ควรหยุดทบทวน...ดูสักหน
ว่าแท้จริงบกพร่องในตัวตน...ตรงจุดใด?
ขอบคุณทุกๆคนมากๆนะคะ 
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
