เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าริอาจกิน กลิ่นกาแฟหอม
พ่อชงยามเช้า ครีมเทียมน้ำตาล รสชาติกลมกล่อม
เนสกาแฟหอมๆ ตามด้วยน้ำร้อน ก่อนคนคนคน
พ่อบอกห้ามกิน ใจมันจะสั่น ใจมันจะไหว
เด็กกินไม่ได้ ห้ามชงรู้ไหม แล้วใครจะสน
คอฟฟี่เมตมันมัน น้ำตาลก้อนๆ แล้วคนคนคน
หอมมากซะจน จะทนไม่ไหว ยกขึ้นจิบพลัน
พอได้นึกถึง มุมชงกาแฟ ในความทรงจำ
มีความน่าขำ ความจำสดใส ในความสุขสันต์
มีขนมปัง ปังไส้เกดหยอง ที่พ่อชอบมัน
พอนึกๆพลัน ก็รั้นในตา พาใจเหม่อลอย
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
