เรื่องสั้นๆ

พ่อ-แม มีลูกชายคนเดียว รักดั่งดวงใจ
สองชีวิตคอยตามใจ
ลูกชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ เก่งจังลูกจ๋า

เติบโตมาเขาชี้กาเป็นไก่
ไม่ยอมรับใคร
ชี้ควายให้เรียกวัว...โอ้อนิจา

สองยายตาเฒ่ารำพึง โอ้ลูกเรานี่หวา
นานเท่าใดจะเห็นกาเป็นกา
เพระที่ผ่านมาเหมือนมันไม่มีตาเลยหนอลูกตรู...

ชายหนุ่มยังคงเสาะหา
สาวกผู้ยอมรับเขา ชี้นกเป็นไก่ ชี้หมาเป็นแมว
โดยไม่เปิดใจยอมรับรู้ซึ่งความเป็นจริง

ว่าจะเขียนเป็นกลอนเลยขี้เกียจซะ คนที่ผมว่ายังมีให้เห็นในสังคมทั่วไปและน่าสงสารมากครับผม ผมอนุญาติให้นำโครงเรื่องนี้ไปแต่งต่อได้ แต่อย่าลืมให้เครดิด หุหุ