(กลอน ๖)
พฤกษชาติงามพราวพร่าง
ในท่ามกลางแห่งขุนเขา
นกพรอดพร่ำกล่อมลำเนา
ยามแสงทองจับท้องฟ้า
เสียงชะนีกลางดงใหญ่
อีกเสียงไก่กังวานป่า
วาวน้ำค้างจับยอดหญ้า
แวววิบวับระยับพราย
เย็นสายลมพัดพรมพลิ้ว
ใบแห้งปลิวดั่งรำร่าย
มวลมาลีแย้มเรียงราย
ยังหอมหวนรัญจวนใจ
สายน้ำห้วยยังสวยเด่น
หลั่งไหลเป็นคลื่นงามใส
คดเคี้ยวลำประโดงไกล
เป็นต้นน้ำแห่งลำธาร
ป่ามีคุณค้ำจุนโลก
เกื้อกูลโชคมหาศาล
ให้ชีวิตสุดชื่นบาน
ด้วยคุณค่าวิลาวัณย์!ฯ
อริญชย์
๑๔/๗/๒๕๕๕
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
