
เผลอใจรักสุดซึ้งจึงหม่นหมอง
เฝ้าแอบปองจันทร์จวงดวงยิหวา
เขามีค่าสูงล้ำเราจำลา
เรานั้นยาจกจนคนเข็ญใจ
รู้ทั้งรู้แต่ยังมองปองดอกฟ้า
เรามีค่าแค่หินบินไม่ได้
ชายคนนี้จะเฝ้ารออีกต่อไป
ตะเกียกตะกายเพียงใดไม่ถึงเธอ

| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
21 มีนาคม 2026, 03:28:AM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: " ก้อนหินกับพระจันทร์ " (อ่าน 11421 ครั้ง) |
| ||||||||||