คนที่ฉันสำนึกรู้..คือครูน้อย
สองมือร้อยเรียงรักอันหนักแน่น
สองขาเริ่มเหนื่อยอ่อนกระท่อนแท่น
รอยยิ้มแป้นหวานสวยกว่าหมวยใด
แววตาครูดูซึ้งหนึ่งในหล้า
สอนจนฉันลืมทุกข์แล้วลุกไหว
เส้นชีวิต..ร้อนหนาวต้องก้าวไป
มีหัวใจให้เหลือเพื่อเกื้อกูล
โลกใบนี้น่าอยู่..อย่างครูบอก
เรายิ้มออกทั่วหน้าแม้นค่าศูนย์
ร่วมเติมแต่งแบ่งฝันอันไพบูลย์
ควรเพิ่มพูนเมตตา..ราคาคน
ทุกวันคือ•.★*.วันหนึ่งซึ่งพิเศษ.*★.•
เราหาเหตุแห่งสุข..ได้ทุกหน
จะกำพร้า,ยากดี,หรือมีจน
ความอดทนเริ่มที่ใจ..ใครไม่มี?
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
