เริ่มทึกทัก รักตัวเอง เกรงและกลัว
ใจเมามัว กลัวผิดพลั้ง รักขื่นขม
มัวแต่เพ้อ ละเมอไกล ใจจอมจม
ใจเพาะบ่ม คมความคิด สะกิดไกล
 

เพราะเคยพลาด อย่างขลาดเขลา เบาปัญญา
จึงเกรงกว่า ว่าจะพลั้ง ยั้งใจไหว
แต่ชีวิต ไม่ยืนยาว มากเท่าไหร่
ลองใช้ใจ ลองยิ้มใหม่ ก็แค่ลอง
 

ขอเล่าขานงานกวีเขียนชีวิต
ทีละนิดละหน่อยค่อยค้นหา
จากทารกเติบใหญ่สู่วัยชรา
จึงนำมาเขียนงานผ่านบทกลอน

..วัยทารก..

ความทรงจำละม้ายคล้ายความฝัน
ในห้องนั้นอบอุ่นแม่คอยป้อน
นมจากอกมารดาเอื้ออาทร
ได้หลับนอนทั้งวันแสนสบาย

....วัยเด็กก่อนเข้าเรียน....

วัยนี้มีเรื่องขำจำได้บ้าง
มาเล่าอ้างไว้ก่อนกันเลือนหาย
ตอนเด็กชอบแต่งหญิงไม่แต่งชาย
ถูกเขาลัอวุ่นวายอายจริงจริง

ก็กระโปรงลายดอกนั้นสวยหรู
เด็กไม่รู้เรื่องเพศเรื่องชายหญิง
ผู้ใหญ่ต้องคอยสอนคอยติติง
ให้ละทิ้งกระโปรไปไม่เหลึยวแล

มีอีกเรื่องแม่เล่าเราบอกต่อ
เราห้าขวบยังขอกินนมแม่
เราทั้งขำทั้งอายไม่อยากแชร์
เราก็แค่ผูกพันครรภ์มารดา

.....เพื่อนบ้านมหาภัย....

เรื่องต่อมาจำได้เล่นขายของ
สองพี่น้องแย่งกันประจัญหน้า
อยากได้มีดเล่มเดียวกันหั่นผักปลา
น้องเขาคว้ามีดฟันฉับฉันรับแทน (โอ๊ย!!)

.......จากนั้นก็วงแตก บ้านใครบ้านมัน....

                       
                 




                          แด่รัก ด้วยความตาย


          ร้กชาติ ศาสน์ กษัตริย์  สุขสวัสดิ์ราชประสิทธิ์ ประชามิตรสมาสัย จุไทสถาปนา  ณ มหาสุวรรณภูมิ
          ฟูมรักลงมั่นแล้ว ภักดื์ปิ่นเมืองเกศแก้ว มิ่งแม้นเมืองอินทร์

         จินตน์เจตน์เหตุห่วงห้าม      ความรัก
         แรกเริ่มแจกประจักษ์           จ่างแจ้ง
         มโนนอบแน่เกียรติศักดิ์        สุดส่ง มนุษย์นอ
         ยังยิ่งเขลาเยาว์แยัง              อยู่ย้ำมนุษย์นา
     
         มนุษย์นำกระทำคิด     ประพฤติผิดเพราะโมหา
         ริก่อกรรมมิส้มมา         สลายล่มซะสมควร

    รักชาติตนบนดินถิ่นแหลมทอง   รักขาติต้องน้อมนบคงครบถ้วน
    รักกษัตริย์รัตนไตรไว้ทั้งมวล      แผ้วพลีล้วนชีพนี้ไม่ลี้ภัย

         
       


รอปรับปรุงเพิ่มความยาวบทกลอน